จอมราชันย์อัสนี (Lightning Sovereign):

ตอนที่ 86: เสียงสะท้อนแห่งพลัง ปริศนาในช่องเขา 

เมื่อเงาร่างสีเขียวอ่อนอันสูงส่งลับหายไปในรอยแยกมิติที่ปิดตัวลงอย่างรวดเร็ว ช่องเขามรณะก็คืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง หากแต่เป็นความเงียบที่หนักอึ้งด้วยกลิ่นอายพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวที่ยังคงตกค้าง ร่องรอยการต่อสู้อันดุเดือดปรากฏชัดเจน พื้นศิลาแตกร้าวเป็นวงกว้าง เศษหินและฝุ่นผงยังคงฟุ้งกระจาย กลิ่นคาวเลือดจางๆ ปะปนกับกลิ่นโอโซนไหม้เกรียมจากพลังอัสนีบรรพกาล และกลิ่นอายพลังงานสองสายที่แตกต่างกันสุดขั้ว แต่รุนแรงไม่แพ้กัน หนึ่งคืออัสนีบรรพกาลอันบริสุทธิ์เก่าแก่ อีกหนึ่งคือพลังอันลึกล้ำ ไร้รูป เปี่ยมด้วยอำนาจแห่งเต๋า ที่ยังคงหลงเหลืออยู่จางๆ ในมิติอากาศ

และท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดนั้นเอง...

วูบ! วูบ!

พลันเกิดเสียงแหวกอากาศดังขึ้นแผ่วเบา! ลำแสงทรงพลังสองสายพุ่งแหวกม่านฟ้าลงมาด้วยความเร็วเหลือเชื่อ! ลำแสงสีครามเข้ม ดุจรัตติกาล และ ลำแสงสีเหลืองทอง อร่ามราวกับปักษาเพลิง หยุดนิ่งลงกลางอากาศ เผยให้เห็นร่างผู้อาวุโสสองท่านในชุดคลุมยาวต่างสี ท่านหนึ่งชุดน้ำเงินลายเมฆาเงินดูสุขุมเยือกเย็น (ผู้อาวุโสหลี่) อีกท่านชุดเหลืองทองลายปักษาเพลิงดูร้อนแรงทรงอำนาจ (ผู้อาวุโสฟาน) ทั้งสองมีใบหน้าเคร่งขรึม แววตาเปี่ยมปัญญา กลิ่นอายพลังยิ่งใหญ่ไพศาลระดับสูงของสถาบันแผ่ออกมา!

"พลังงานที่นี่... รุนแรงและซับซ้อนมาก!" ผู้อาวุโสหลี่ขมวดคิ้วแน่น กล่าวเสียงเครียด "มีร่องรอยการปะทะหลายระดับ... ก่อลมปราณ... สร้างรากฐาน... และ... วิญญาณแรกกำเนิด!"

"ไม่เพียงเท่านั้น ศิษย์พี่หลี่" ผู้อาวุโสฟานเสริม กวาดสายตาคมกริบมองลงไป "ข้ายังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังงานอีกสองสายที่แปลกประหลาด สายหนึ่งคือ สายฟ้า ที่... บริสุทธิ์และเก่าแก่ราวกับมาจากบรรพกาล! ส่วนอีกสาย... ลึกล้ำจนข้าเองก็ยากจะหยั่งถึง! คล้ายกับ... พลังแห่งเต๋าโดยตรง!" บรรยากาศรอบตัวบริเวณนั้นยังคงมีกลิ่นอายพลังงานที่แตกต่างกันปะปนอยู่จางๆ

สายตาของทั้งสองจับจ้องไปยังจุดศูนย์กลางความเสียหาย... และพบเข้ากับร่างของ เฉิน ฮ่าวหราน ที่นอนหมดสติอยู่บนพื้นศิลาที่แตกร้าว! สภาพดูย่ำแย่ เสื้อผ้าขาดวิ่นเปื้อนเลือด แต่สิ่งที่ทำให้ผู้อาวุโสทั้งสองตกตะลึงยิ่งกว่าคือ... กลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมาจากร่างเขานั้น มันคือกลิ่นอายที่มั่นคงของ ขั้นสร้างรากฐาน - ช่วงต้น!

"เด็กคนนี้!" ผู้อาวุโสทั้งสองเบิกตากว้างพร้อมกัน! "เขาคือ... เฉิน ฮ่าวหราน ศิษย์ใหม่กลุ่มเมฆขาว! เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่? แล้วเขาทะลวงสู่ขั้นสร้างรากฐานได้อย่างไรท่ามกลางการต่อสู้ระดับนี้!?"

คำถามมากมายผุดขึ้น พวกเขาร่อนลงสู่พื้น ตรวจสอบร่างฮ่าวหรานอย่างระมัดระวัง

"ลมหายใจยังสม่ำเสมอ พลังงานภายในอ่อนแอแต่เริ่มฟื้นตัว ดูเหมือนเพิ่งทะลวงระดับมา และมีคนช่วยประคองรากฐานให้มั่นคงแล้ว" ผู้อาวุโสฟานกล่าวหลังใช้จิตสัมผัสตรวจสอบ "แต่ก็บาดเจ็บภายในอยู่บ้าง และหมดสติไปเพราะใช้พลังงานเกินขีดจำกัด"

"แล้วเรื่องการต่อสู้ล่ะ?" ผู้อาวุโสหลี่กวาดตามองร่องรอยรอบๆ "พลังอัสนีบรรพกาลนั่น... รุนแรง แต่ดูเหมือนจะเป็นการระเบิดพลังครั้งสุดท้ายมากกว่า ส่วนพลังระดับวิญญาณแรกกำเนิดและพลังลึกลับระดับแสวงเต๋านั่น... หายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงกลิ่นอายจางๆ"

พวกเขามองหน้ากันด้วยความฉงน เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เด็กหนุ่มคนนี้เกี่ยวข้องอะไรกับการต่อสู้ระดับสูงเช่นนี้? แล้วใครคือเจ้าของพลังระดับแสวงเต๋าที่มาช่วยเขา?

"มีวัตถุบางอย่างอยู่ข้างกายเขา" ผู้อาวุโสฟานสังเกตเห็นหยกสื่อสารสีดำและขวดหยกขาว เขากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบ

"อย่าเพิ่งแตะต้อง" ผู้อาวุโสหลี่ห้าม "วัตถุที่อาจเกี่ยวข้องกับยอดฝีมือระดับนั้น เราไม่ควรแตะต้องโดยพลการ อาจมีผนึกซ่อนอยู่ รอให้เขารู้สึกตัวแล้วค่อยสอบถามจะดีกว่า"

ผู้อาวุโสฟานพยักหน้าเห็นด้วย "เช่นนั้น... นำตัวเขากลับไปรักษาและรอสอบสวนที่ตำหนักผู้อาวุโสกระมัง?"

"อืม..." ผู้อาวุโสหลี่ครุ่นคิด แววตาฉายประกายลึกล้ำ "แต่เรื่องนี้ดูซับซ้อนกว่าที่คิด ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ไม่ธรรมดาเกี่ยวกับเด็กคนนี้... พลังอัสนีบรรพกาล การทะลวงระดับอย่างน่าอัศจรรย์ และการปรากฏตัวของยอดฝีมือระดับแสวงเต๋า... อาจเกี่ยวข้องกับความลับของสถาบัน หรือเรื่องที่ใหญ่กว่านั้น"

หลังจากปรึกษากันครู่หนึ่ง พวกเขาก็ตัดสินใจ "นำตัวเฉิน ฮ่าวหราน กลับไปยัง 'หอโอสถทิพย์' เพื่อรักษาและตรวจสอบอย่างละเอียดก่อน จากนั้นค่อยรายงานเรื่องทั้งหมดให้ท่านอาจารย์ใหญ่ทราบโดยตรง"

ผู้อาวุโสหลี่ค่อยๆ ช้อนร่างฮ่าวหรานขึ้นมาอย่างนุ่มนวล ตรวจสอบให้แน่ใจว่าวัตถุทั้งสองชิ้นข้างกายเขายังอยู่ครบถ้วน จากนั้นทั้งสองก็ทะยานร่างขึ้นสู่ท้องฟ้า กลายเป็นลำแสง สีครามเข้ม และ สีเหลืองทอง พุ่งหายกลับไปยังใจกลางสถาบัน ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงช่องเขาอันเงียบสงัดที่เต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้อันดุเดือด ปริศนาในสายลม และ กลิ่นอายจางๆ ที่ผิดแปลก ของพลังงานระดับสูงที่ยังคงหลงเหลืออยู่...

(จบตอนที่ 86