เช้าของวันที่ยี่สิบหก หน้าเรือนสกุลเหวิน
อวี้ิกลับมาปลอมเป็หญิงสาวในนามอวี้หลินดั่งเช่นเดิมในชุดกระโปรงยาวสีส้ม ขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าไปเคาะประตูหน้าเรือน เสียงสะอื้นไห้ของเสี่ยวหยางที่ดังอยู่ข้างเขาก็ทำให้รู้สึกไม่สบายใจ จึงถามนางด้วยความเป็ห่วง
“เสี่ยวหยาง เ้าเป็อะไรงั้นรึ”
“คุณชาย...ข้ากลั้นความเสียใจไว้ไม่ไหวเ้าค่ะ ฮึก...ท่านอวี้เทียนเป็ผู้ที่มีพระคุณกับข้ายิ่งนัก ข้ากำพร้าไร้บิดามารดามาั้แ่เด็ก อีกทั้งข้ายังพลัดพรากจากพี่ชาย ข้าใช้ชีวิตอยู่ผู้เดียวอย่างโดดเดี่ยว ข้าเดินเร่ร่อนไปทั่วเมืองขอเศษอาหารจากร้านค้าเพื่อกินประทังชีวิต จนกระทั่ง์เมตตาให้ข้าได้มาพบกับท่านอวี้เทียน ท่านรับข้าไปเลี้ยงดูดุจดั่งว่าข้าเป็บุตรคนหนึ่งของท่าน และข้ามีความสุขที่ได้อยู่ดูแลคุณชายอวี้ิและคุณหนูอวี้หลิน...แต่ข้ามิเคยรู้มาก่อนว่าท่านอวี้เทียนมีโรคประจำตัวจนทำให้ท่านต้องจากไปเช่นนี้ ฮือ ๆ”
“เสี่ยวหยาง ชีวิตคนเรานั้นไม่เที่ยงนัก และบนโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่จะฝืนความตายได้ ถ้าหากท่านพ่อรู้ว่าเ้ายังคงเสียใจอยู่เช่นนี้ ิญญาของท่านคงจากไปอย่างไม่สงบ” อวี้ิวางมือลงบนบ่าของเสี่ยวหยางเบา ๆ เพื่อปลอบใจนาง
“ฮึก...ข้าจะพยายามเข้มแข็งให้มากยิ่งขึ้นเ้าค่ะ” เสี่ยวหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพร้อมกับเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้งสองข้างของตน
“เช่นนั้นเราเข้าเรือนกันเถอะ ั้แ่เดินทางกลับมาที่นี่ข้ารู้สึกเหนียวตัวยิ่งนัก ข้าจึงอยากจะแช่น้ำสักหน่อย ข้ารบกวนเ้าเตรียมน้ำให้ข้าอาบทีนะ”
“ได้เ้าค่ะ” เสี่ยวหยางขานรับพร้อมกับคลี่ยิ้ม
‧:❉:‧ .｡.:*･❀‧:❉:‧❀‧:❉:‧ .｡.:*･❀
“นายท่านเ้าคะ นายหญิงกลับมาแล้วเ้าค่ะ” สาวใช้ที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง รายงานกล่าวให้ผู้เป็นายฟัง
“อวี้หลินกลับมาแล้วงั้นรึ!” สิ้นคำกล่าวของเหวินจง เขาก็รีบบึ่งไปที่ห้องของอวี้หลินทันใด
เสี่ยวหยางที่ยืนอยู่หน้าห้องพอเห็นเหวินจงกำลังเดินตรงมาที่ประตูอย่างรีบร้อนนางก็รีบขวางทางไว้
“นายท่านยังเข้าไปไม่ได้เ้าค่ะ! ตอนนี้นายหญิง...”
“ข้าเป็สามีของนางแล้วทำไมข้าจะเข้าไปไม่ได้กัน! ไสหัวไปซะ!” เหวินจงตวาดใส่เสี่ยวหยางด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว อีกทั้งยังกล่าวอ้างในฐานะสามี ทำให้เสี่ยวหยางจนมุมที่จะคิดหาคำแก้ตัว นางจึงก้มหน้างุดลงด้วยความกลัว ยอมเดินหลีกทางออกจากหน้าประตูด้วยความจำใจ
เหวินจงเปิดประตูห้องออกอย่างแรงแล้วกวาดสายตามองไปรอบห้อง ปรากฏว่าภายในห้องไม่มีใคร แต่กลับมีเสียงน้ำดังมาจากห้องข้าง ๆ
เหวินจงเดินเข้าไปในห้องตามเสียงน้ำ เห็นไอร้อนสีขาวลอยมาจากอ่างน้ำที่อยู่หลังฉากกั้น พอเขาเพ่งตามองที่ฉากกั้นก็เห็นเงาของร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งกำลังนั่งแช่น้ำในอ่างอยู่
เหวินจงเดินไปแอบอยู่ที่หลังฉากกั้นแล้วค่อย ๆ ยื่นหน้าไปมองร่างของเ้าของเงา พลันใจกระตุกพร้อมกับเบิกตากว้างทันใดเมื่อเห็นชายหนุ่มรูปร่างดูสันทัดผมยาวดำขลับคนหนึ่งกำลังแช่น้ำในอ่างไม้และลูบไล้ผิวกายที่ขาวนวลของตนอย่างอารมณ์ดี
พอเหวินจงเลื่อนสายตาลงมาเห็นชุดกระโปรงยาวสีส้มที่คุ้นเคยถูกวางกระจัดกระจายอยู่ข้างอ่างไม้ก็ทำให้อารมณ์โมโหของเหวินจงเดือดพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
เหวินจงก้าวออกมาจากหลังฉากกั้นพร้อมกับกล่าวเสียงดังจนคนที่กำลังนั่งแช่น้ำในอ่างสะดุ้งใ
“เ้าเป็ใครกัน!!”
“คือ...ข้า” อวี้ิค่อย ๆ หันกายที่เปลือยเปล่ามาทางเหวินจงพร้อมกับกล่าวอย่างตะกุกตะกัก
“เ้าเป็ชู้กับภรรยาข้าใช่หรือไม่!!” เหวินจงกล่าวเสียงดังพร้อมกับหน้าที่แดงก่ำเพราะความโมโห
“ฮะ?? ” อวี้ิเลิกคิ้วขึ้นด้วยความมึนงงไปพักหนึ่งแล้วก็คลี่ยิ้มออกมา “หากข้าบอกใช่แล้วท่านจะทำไมงั้นรึ”
“เ้า...เ้ามันสามหาวนักที่เข้ามาในห้องของนาง...เ้ามัน”
“จะให้ข้าทำอย่างไรเล่า ก็ในเมื่อนางไม่ชอบบุรุษที่จืดชืดเช่นท่าน”
“นี่เ้า!!” ขณะที่เหวินจงกำลังจะชี้หน้ากล่าวว่าคนตรงหน้า อวี้ิก็คว้าแขนของเหวินจงไว้แล้วดึงเขาลงมาในอ่างไม้ จนน้ำในอ่างสาดกระเซ็นลงบนพื้น เสื้อผ้าของเหวินจงก็เปียกโชกไปหมด
“นี่เ้าจะทำอะไร!” เหวินจงก้มหน้าพยายามดันแผ่นอกของคนตรงหน้าให้ออกห่างจากตนอย่างลุกลี้ลุกลน
อวี้ิคว้าแขนทั้งสองข้างของเหวินจงไว้มั่นแล้วกล่าวยิ้ม ๆ “ที่ท่านกล่าวเชิงหึงเช่นนั้นหรือว่า...ท่านมีใจให้นางกัน”
“จ...เ้าอย่ามาพูดเปลี่ยนเื่!! บอกข้ามาว่าอวี้หลินอยู่ที่ไหน!” เหวินจงกำลังจะกล่าวต่อ ทว่านิ้วเรียวงามของอวี้ิก็เคลื่อนมาแตะที่ริมฝีปากของเหวินจงเบา ๆ จนเ้าตัวชะงักงันทันใด
เหวินจงค่อย ๆ เลื่อนสายตาจากอกแบนราบของคนตรงหน้า ขึ้นมามองดวงตาดำขลับของเขาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว สักพักเหวินจงก็รู้สึกคุ้นเคยกับคนตรงหน้าอย่างบอกไม่ถูก...
“อวี้หลินที่ท่านกล่าวถึง ใช่เสียงแบบนี้หรือไม่เ้าคะท่านพี่” อวี้ิยื่นหน้าเข้าไปใกล้เหวินจง ทั้งดัดเสียงแหลมใส่จนคนตรงหน้าเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง
‘เป็ไปไม่ได้…นี่ไม่ใช่ความจริง!!’ เหวินจงสะบัดแขนออกจากมือของอวี้ิอย่างแรงแล้วลุกขึ้นจากอ่างไม้ ก่อนจะรีบวิ่งออกไปข้างนอกด้วยความที่ไม่อยากจะเชื่อในสายตา และทันใดนั้น...
ปักกก!!!
ด้วยความที่วิ่งไม่ดูทาง หัวของเหวินจงจึงกระแทกเข้าที่เสาระเบียงไม้หน้าห้องอย่างจังจนรู้สึกมึนหัวล้มพับลงบนพื้น ณ ตรงนั้นทันใด
อวี้ิที่เพิ่งขึ้นจากอ่างไม้นุ่งผ้าขนหนูสีขาวบังส่วนล่างไว้ ยืนมองคนที่นอนนิ่งอยู่หน้าห้องด้วยความขบขันเล็กน้อย
‘เจอข้าเล่นกลับบ้างถึงกับไปไม่เป็เลยทีเดียวนะคุณชายเหวิน’
อวี้ิเดินไปยืนอยู่ตรงขอบประตู หันหน้ามองซ้ายมองขวาไม่เห็นใครผ่านมาทางนี้ เขาจึงเดินออกไปข้างนอกอุ้มร่างเหวินจงขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนแล้วพาร่างที่ไม่ได้สติเข้าไปในห้องของตน
5K
