เมฆา สืบลู้ผี ภาค สนธยาไร้เวท

        # เมฆา สืบสู้ผี  

        *ซีรีส์: สมุดบันทึกมรณะ* 

        *ตอนที่ 4: ความลับที่คอหัก*

        ตีสอง อพาร์ตเมนต์เมฆา

        เมฆายืนนิ่งหน้าสมุดที่เปิดค้างบนโต๊ะ ไฟห้องเปิดสว่างทุกดวง แต่ความมืดราวกับซึมออกมาจากหน้ากระดาษ

        ตัวหนังสือยังคงเขียนตัวเองต่อไปช้าๆ ใต้ประโยคที่เขาเพิ่งเขียนเมื่อคืน

        มันกำลังเปิดเผยความลับที่เขาเก็บซ่อนมานานสิบปี

        เ๱ื่๵๹ที่เขาเคยเป็๲ต้นเหตุให้คนหนึ่งตายในคดีเก่าที่เขาช่วยริต้าสืบตอนเป็๲ตำรวจใหม่ ๆ  

        การตัดสินใจผิดพลาดเพียงวินาทีเดียวที่ทำให้ผู้บริสุทธิ์ถูกฆาตกรฆ่าตาย  

        เขาไม่เคยบอกใคร แม้แต่ริต้า

        ตัวหนังสือเขียนถึงรายละเอียดที่ไม่มีใครรู้ แม้แต่ตัวเขาเองที่พยายามลืม

        เมฆารู้สึกหนาวลามจากปลายนิ้วขึ้นแขน ตามที่สมุดเขียนไว้เป๊ะ

        เขาพยายามปิดสมุด แต่ปกหนังหนักราวกับมีมือกดทับไว้

        เสียงกระซิบผู้ชายแก่ๆ ดังขึ้นข้างหูเขาโดยตรง

        “นายหนีไม่ได้หรอก… ความกลัวของนายคืออาหารของฉัน”

        เมฆาหันขวับไปรอบห้อง

        ไม่มีใคร

        แต่ในกระจกบานเก่าที่แขวนผนัง เขาเห็นเงาตัวเองยืนนิ่ง

        และข้างหลังเงาของเขา มีผู้ชายสูงวัยในชุดโบราณยืนยิ้ม

        หลวงปกรณ์

        เมฆาหันกลับอย่างรวดเร็ว

        ไม่มีอะไร

        แต่ความหนาวลามถึงหน้าอกแล้ว

        เขารู้สึกถึงแรงกดเบาๆ ที่คอ

        เหมือนมีมือเย็นเฉียบค่อยๆ โอบรัดจากด้านหลัง

        เช้าวันถัดมา สถานีตำรวจกองปราบ

        ริต้าและนิชารอเมฆาอยู่ในห้องประชุมด้วยความกังวล

        เมฆาเดินเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเซียว ตาคล้ำเหมือนไม่ได้นอนมาสองคืน

        ริต้าถามทันที “นายไม่เป็๲ไรใช่ไหม?”

        เมฆาพยักหน้า “ยัง… แต่สมุดมันเริ่มเขียนถึงความลับของฉันแล้ว และมันกำลังทำให้ความกลัวนั้นเป็๲จริง”

        นิชาเปิดแล็ปท็อป โชว์ภาพจากกล้องวงจรปิดในห้องแล็บเมื่อคืน

        ภาพสมุดที่เธอเฝ้าไว้ใต้กระจกหนา

        ตัวหนังสือเขียนถึงเธอเช่นกัน

        บรรยายความกลัวลึกๆ ของนิชา — ความกลัวว่าเธอจะชันสูตรศพผิดพลาดจนทำให้ฆาตกรลอยนวล และคนที่เธอรักจะตายเพราะความผิดพลาดของเธอ

        นิชาพูดเสียงสั่น “ฉันไม่ได้เปิดอ่านเลยสักหน้า แต่มันรู้”

        ริต้าถอนหายใจยาว “มันไม่ใช่แค่สมุด มันเหมือนไวรัสที่แพร่ผ่านความกลัว”

        เมฆาพูดขึ้น “เราต้องหาทางทำลายมันก่อนที่มันจะเขียนถึงคนต่อไป”

        นิชาเสนอ “ฉันลองวิเคราะห์สารเคมีในหมึกแล้ว ถ้าเราใช้สารละลายที่ทำปฏิกิริยากับแกลลัสและสารหนู อาจทำให้หมึกเสื่อมและหยุดเขียนตัวเองได้”

        ริต้าพยักหน้า “แต่เรามีสมุดกี่เล่ม?”

        เมฆาตอบ “อย่างน้อยห้าเล่มจากร้านเก่า และอาจมีมากกว่านั้น”

        บ่ายวันนั้น ห้องแล็บนิติวิทยาศาสตร์

        นิชาเตรียมสารละลายพิเศษในถาดสแตนเลส วางสมุดเล่มหนึ่งที่เก็บจากร้านเก่าลงไปอย่างระวัง

        หมึกเริ่มละลายช้าๆ ตัวหนังสือเลือนหายไปทีละบรรทัด

        นิชายิ้มเล็กน้อย “ได้ผล!”

        แต่ทันใดนั้น เครื่องวัดอุณหภูมิในห้องร่วงลงอย่างรวดเร็ว

        ไฟกระพริบหลายครั้ง

        แล้วสมุดอีกเล่มที่วางอยู่ข้างๆ (เล่มของเมฆา) เปิดค้างเอง

        ตัวหนังสือเขียนใหม่ด้วยความเร็วสูง

        “อย่าพยายามทำลายฉัน  

        ไม่งั้นความกลัวของพวกนายจะเป็๞จริงเร็วขึ้น”

        นิชารีบถอยหลัง

        ริต้าที่เฝ้าอยู่ข้างๆ หยิบปืนขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ

        เมฆาเดินเข้าไปใกล้สมุด

        เขารู้สึกถึงแรงกดที่คอแรงขึ้นกว่าเมื่อคืน

        เสียงกระซิบหลวงปกรณ์ดังก้องในหัว

        “นายกลัวใช่ไหม… กลัวว่าความลับจะถูกเปิดเผย กลัวว่าริต้าและนิชาจะรู้ความจริงแล้วเกลียดนาย”

        เมฆากัดฟัน พูดออกมาเสียงดัง

        “ฉันไม่กลัว”

        แต่สมุดเขียนตอบทันที

        “โกหก  

        ดูสิ…”

        ทันใดนั้น ภาพวาบผ่านตาเมฆาเร็วมาก

        ภาพริต้าและนิชาหันหลังให้เขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ  

        ภาพตัวเขาโดดเดี่ยวอีกครั้ง  

        ภาพคอตัวเองหักบิด

        เมฆาร้องออกมา ล้มทรุดลงกับพื้น

        ริต้าและนิชารีบวิ่งมาช่วย

        นิชาตรวจชีพจร “หัวใจเต้นเร็วผิดปกติ แต่ไม่มีอาการทางกาย!”

        ริต้า๻ะโ๠๲ “เมฆา! สู้มัน!”

        เมฆาหายใจหอบ พยายามรวบรวมสติ

        เขาคลานไปหยิบปากกาที่ตกพื้น

        แล้วเขียนลงในสมุดด้วยมือสั่น

        “ฉันยอมรับความผิดพลาดในอดีต  

        และฉันจะไม่ยอมให้ความกลัวฆ่าฉัน”

        ตัวหนังสือหยุดเขียนชะงัก

        ความหนาวที่คอคลายลงเล็กน้อย

        เสียงกระซิบหลวงปกรณ์ดังขึ้นครั้งสุดท้าย เสียงโกรธ

        “นาย… จะเสียใจ”

        แล้วสมุดทุกเล่มในห้องปิดลงเองพร้อมกัน

        อุณหภูมิกลับสู่ปกติ

        เมฆานั่งหอบอยู่พื้น ใบหน้าเปียกเหงื่อ

        ริต้ามองเขา “นายเขียนอะไร?”

        เมฆายิ้มฝืด “ฉันยอมรับความกลัว แทนที่จะหนีมัน”

        นิชาพูดเบาๆ “มันอาจเป็๞ทางออก… การยอมรับแทนการปฏิเสธ”

        แต่เมฆารู้ดีว่ามันยังไม่จบ

        กล้องตัดไปที่ร้านหนังสือเก่าในบางลำพู คืนเดียวกัน

        กล่องไม้ใต้เคาน์เตอร์ที่เคยมีสมุดห้าเล่ม

        ตอนนี้ว่างเปล่า

        แต่ที่พื้นหน้าร้าน มีรอยเท้าเปียกหมึกสีดำคู่หนึ่ง

        เริ่มจากในร้าน

        แล้วเดินออกไปตามตรอกแคบ

        มุ่งหน้าไปยังบ้านของริต้า

        รอยเท้าหยดหมึกตามทาง

        ชัดเจน...

        และไม่หยุด...?!

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*