อาหารจานโปรด
" สวัสดีครับ ขอโทษที่มาช้า "
" อะ เอ่อ ไม่เป็ไรค่ะ " ปาลิตาสะดุ้งใเพราะเธอกำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่ ต่อเมื่อหันมาหาต้นเสียงและพบคนที่กำลังส่งยิ้มให้นั่นทำเอาเธอใตื่นยิ่งกว่าเดิม
~ มาได้ยังไงนี่ อย่าบอกนะว่าหุ้นส่วนคนใหม่ที่พ่อบอกเป็เขาน่ะ ~ เธอไม่ได้เตรียมใจที่จะมาเจอเขาในวันนี้เลยนะ
" อ้าว...คุณนั่นเอง เจอกันอีกแล้วนะครับ " เขาเอ่ยพร้อมกับนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเธอ
" ขะ..ค่ะ คุณเย่วเฟิ่ง เอ่อ...คุณเป็..."
" ครับ ผมเป็หุ้นส่วนคนใหม่ที่นัดกับท่านประภพวันนี้ เลขาของผมพึ่งแจ้งว่าคุณประภพติดธุระสำคัญเลยส่งลูกสาวมาแทน " ชายหนุ่มเอ่ยด้วยท่าทางสบายๆ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ขณะเดียวกันสายตาก็จับจ้องมายังใบหน้าหวานของคนที่นั่งอยู่อีกด้าน
" ค่ะ...คุณคงไม่ว่าอะไรนะคะที่ไม่ได้คุยกับคุณพ่อโดยตรง เผอิญว่าวันนี้ท่านติดธุระจริงๆ "
" โอ๊ะ...ไม่นะคุณอย่าคิดมาก จะเป็ท่านประภพหรือคุณก็คงไม่ต่างกันเพราะเื่งานเราคุยกันหมดแล้ว วันนี้ก็แค่มากินข้าวเชื่อมสัมพันธไมตรีแค่นั้นเอง พอดีนัดกันคราวที่แล้วผมเป็ฝ่ายเลี้ยงอาหารท่าน คราวนี้ท่านก็เลยขอเลี้ยงคืนน่ะครับ "
" อ๋อ...งั้นตามสบายเลยค่ะ คุณอยากกินอะไรสั่งได้เลยนะคะ ยังไงดิชั้นจะขอไปเข้าห้องน้ำสักครู่ " พูดจบร่างเล็กก็ลุกขึ้นและเดินเปิดประตูกระจกออกไปตามทางของลูกศรที่มีป้ายสัญลักษณ์ของห้องน้ำ
ตึก...ตึก มือเล็กจับหน้าอกด้านซ้ายของตัวเอง เธอรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรง มันดังโครมครามคล้ายเสียงกลองยาวที่เธอเคยได้ยินในตอนที่ไปดูเค้าแข่งเรือยาวเมื่อเดือนก่อนอะไรแบบนั้น
" งานหนักแล้วสิชั้น " ปาลิตาพึมพำกับตัวเองขณะล้างมือหลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จ สายตาเรียวจ้องใบหน้าของตัวเองบนกระจกไปด้วย
เธอกำลังคิดหนัก....หวังว่าอาเย่วจะเชื่อนะว่าเธอคือปาลิตาจริงๆ แต่เธอจะมานั่งคิดมากทำไมถึงยังไงเค้าก็คงไม่ได้ใส่ใจหรอก ในใจของเขาคงไม่มีเธออยู่แล้ว นี่ขนาดเจอกันหลายครั้งแล้วเค้ายังทำตัวปกติเหมือนกับไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน
~ เขาลืมเธอไปแล้ว...เมธิญา ~
" ขอโทษนะคะ...นานไปหน่อย " หญิงสาวเอ่ยคำขอโทษชายหนุ่มเพราะเธอใช้เวลาไปห้องน้ำนานเกือบครึ่งชั่วโมง
มันคงจะนานจริงขนาดว่าเขาสั่งอาหารและตอนนี้อาหารหลายอย่างก็วางเต็มโต๊ะแล้ว
ปาลิตากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อเห็นอาหารแต่ละจานที่เขาสั่ง โอ๊ยยยย...เธออยากจะบ้าตาย ทั้งผัดเครื่องในเอย...ยำหูหมูเอย ต้มยำเอย แล้วแต่ละอย่างเป็เครื่องในทั้งนั้น เธอ...ไม่ชอบเครื่องในนนนนนน
" ไม่เป็ไรครับ อาหารมาพอดีเลย ผมสั่งตามที่พนักงานเค้าแนะนำน่ะ เดี๋ยวยังไงพวกเราลองชิมดูนะครับว่าจะอร่อยเหมือนอย่างที่น้องเค้าว่ารึเปล่า " พูดจบเย่วเฟิ่งก็ตักอาหารใส่จานให้หญิงสาว
" เออะ เอ่อ ขอบคุณค่ะ " เมื่อไม่กล้าปฏิเสธปาลิตาจึงจำยอมตักอาหารเข้าปากและฝืนใจเคี้ยวกลืนลงคออย่างยากเย็น กระนั้นเธอก็ยังฝืนยิ้มให้เขาที่กำลังจ้องมองเธออยู่
" เป็ยังไงครับ อร่อยมั้ย "
" หึ...อร่อยค่ะ อร่อยมาก " หญิงสาวเอ่ยแม้ตอนนี้สิ่งที่กลืนเข้าไปแทบจะพุ่งออกจากปากก็ตาม ปาลิตาไม่อยากให้เขาสงสัย...อาเย่วรู้ว่าเมธิญาไม่ชอบกินเครื่องใน เวลาที่สั่งอาหารหรือซื้ออาหารมาฝาก เขาจะไม่สั่งเมนูที่มีเครื่องในเด็ดขาดเพราะรู้ว่ายังไงเธอก็ไม่กิน
" หือ อร่อยจริงๆด้วย คุณลองกินยำนี่ดูนะครับ ผมลองแล้วอร่อยมาก " อาหารอีกอย่างถูกวางลงบนจานของเธอหลังจากที่เขาพูดจบ
" มะ ไม่ต้องตักมาเยอะนะคะ พอดีว่า่นี้ดิชั้นไดเอตอยู่ "
" อ้าวอย่างนั้นเหรอครับ เสียดายจังผมสั่ง buffalo wings ไปด้วย ไม่คิดเลยว่าที่นี่จะมีเมนูนี้ "
" buffalo wings " เสียงหวานเอ่ยเบาๆ " เธอกลืนน้ำลายลงคออีกครั้ง กรี๊ดดดดดด...นี่มัน นี่มันของโปรดของช้านนนน
" อะ..คุณอย่าพึ่งในะครับ ไม่ใช่ปีกควายนะ ไม่มีส่วนไหนที่ใช้เนื้อควายทำ buffalo wings เป็ปีกอ่อนของไก่น่ะ เอามาทอด เป็เมนูขึ้นชื่อที่อเมริกาน่ะ " เย่วเฟิ่งรีบพูดเมื่อเห็นสีหน้าใของหญิงสาว
ตาบ้า... ฉันรู้หรอกว่าไม่ใช่เนื้อควาย ที่ใน่ะเพราะนี่มัน...ของโปรดของฉันต่างหาก นี่ฉันไม่ได้กินมันมานานแค่ไหนแล้วนะ ที่โรงแรมนี้มีเมนูด้วยเหรอนี่ เธอไม่เคยรู้มาก่อนไม่อย่างนั้นคงได้แว็บมากินแล้ว
" ถ้าอย่างนั้นคงต้องลองชิมสักหน่อยแล้วนะคะ " ปาลิตาเอ่ยออกไป เธอจะไม่ยอมพลาดเมนูนี้เป็เด็ดขาด
" ความจริงหุ่นของคุณกำลังดูดีเลยนะครับ ไม่เห็นจะต้องไดเอตเลย เอ่อ..ขอโทษนะครับที่เสียมารยาทน่ะ ผู้หญิงคงไม่ชอบให้ใครวิจารณ์เื่นี้ "
" ไม่เป็ไรเลยค่ะ ดิชั้นแค่ควบคุมอาหารพอดีร่างกายไม่แข็งแรงมาั้แ่เด็กน่ะค่ะ เลยออกกำลังกายและเลือกกินอาหารที่ดี "
ทั้งคู่พูดคุยกันกระทั่งเมนูที่ว่าถูกวางลงบนโต๊ะ หญิงสาวเลียริมฝีปากตัวเองพร้อมกับรีบตักปีกไก่ทอดมาใส่จานของตัวเองเธอไม่ได้พูดอะไรกับเขาอีกเพราะมัวแต่ตั้งหน้าตั้งตากินอาหารจานโปรดของตัวเองอยู่
" ท่าทางเมนูนี้คงถูกปากคุณนะครับ กินซะเยอะเชียว " เย่วเฟิ่งเอ่ยพร้อมกับส่งยิ้มให้หญิงสาว เขาแอบมองดูจานของเธอที่ตอนนี้เต็มไปด้วยกระดูกไก่
" เอ่อ..อร่อยอย่างที่คุณว่าจริงๆ อร่อยจนเผลอกินไปซะเยอะเชียว " ปาลิตายิ้มแห้งเมื่อถูกสายตาคมจ้องมองอย่างล้อเลียน
" งั้นก็อย่าพึ่งอิ่มนะครับเพราะผมสั่งพุดดิ้งมะพร้าวอ่อนไปด้วย "
" ... " หญิงสาวไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป เธอกลืนน้ำลายลงคออีกแล้ว นี่เขามานั่งอยู่ในใจเธอรึยังไงถึงได้สั่งแต่เมนูที่เธอชอบแบบนี้
ปาลิตาไม่ได้ปฏิเสธเมื่อของหวานถูกวางลงบนโต๊ะ เธอและเขาต่างกินของหวานกันอย่างเงียบๆ หญิงสาวแอบลอบสังเกตคนตรงหน้า ตอนนี้เขาเปลี่ยนไปมากรูปร่างสูงใหญ่ขึ้น ใบหน้าดูคมเข้มขึ้น อาจเป็เพราะตอนนั้นทั้งเขาและเธอต่างยังเด็กอยู่ นี่มันก็ผ่านมานานหลายปีแล้ว ไหนจะเื่อัธยาศัยกับคนรอบข้างอีก เขาดูพูดเก่งขึ้นแถมยังยิ้มเก่งขึ้นอีกด้วย
ถ้าเป็เมื่อก่อนน่ะเหรอ...หุ่นยนต์ก็ไม่ปาน ถ้าไม่มีใครทักก่อนเขาก็จะไม่พูด
" น้องคะ...คิดเงินเลยค่ะ " เมื่อเห็นว่าเขาวางช้อนและดื่มน้ำพร้อมกับหยิบผ้ามาเช็ดที่ปากแล้ว ปาลิตาจึงเรียกพนักงานที่ยืนคอยบริการอยู่มุมห้องมาเก็บค่าอาหาร พนักงานหนุ่มเดินเข้ามาพร้อมกับแป้นหนีบเล็กๆที่มีบิลรายการแนบอยู่
" มื้อนี้ผมขอเลี้ยงเองนะครับ " มือหนายื่นบัตรแบล็คการ์ดไปให้พนักงานก่อนเธอ
" อุ้ยไม่ได้นะคะ ไหนว่าวันนี้คุณพ่อเป็ฝ่ายขอเลี้ยงคุณคืนจากรอบที่แล้ว " ปาลิตาเอ่ยแย้ง เธอเองก็รีบหยิบบัตรของตัวเองออกมาเหมือนกัน
" จะให้ผู้หญิงเลี้ยงได้ยังไงกัน ผมเป็ผู้ชายก็ต้องเป็ฝ่ายเลี้ยงคุณสิครับ อีกอย่างผมกับคุณพ่อของคุณคงได้เจอกันบ่อยเพราะกำลังจะร่วมทุนกัน เอาไว้ค่อยให้ท่านเลี้ยงคืนเวลานั้นก็ได้นี่ครับ "
" เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ " หญิงสาวเก็บบัตรของตัวเองลงกระเป่า
" แต่ผมจะถือว่าคราวนี้คุณติดหนี้ผมครั้งหนึ่งนะครับ ถ้าว่างๆยังไงคุณจะเลี้ยงคืนผมก็ไม่ว่า " คำพูดของเขาทำเอาดวงตาเล็กเบิกกว้าง นี่อาเย่วกลายเป็คนแบบนี้ั้แ่เมื่อไหร่ เ้าเล่ห์จริงๆ...แล้วดูรอยยิ้มที่เขากำลังยิ้มตอนนี้สิ
" ถ้าว่างนะคะ "
" ครับผมจะรอ " ริมฝีปากหนายกยิ้ม
หลังจากจบมื้ออาหารกลางวันหญิงสาวก็ขอตัวกลับ เธอและเขาแยกกันที่ด้านหน้าโรงแรมโดนเธอเป็ฝ่ายรีบเดินแยกออกมาก่อน ปากเล็กบ่นพึมพำเมื่อนึกถึงแววตาเ้าเล่ห์ของเขา สายตาที่เขาใช้มองเธอตลอดเวลาที่ร่วมโต๊ะกัน แววตาที่คุ้นเคย...นี่เขาจะเล่นกับความรู้สึกของเธอไปถึงไหน ทำอย่างกับว่าคิดอะไรลึกซึ้งกับเธอซะอย่างนั้น
ร่างเล็กเดินมายังลานจอดรถที่อยู่ด้านข้างโรงแรม ปาลิตาไม่ได้ขับรถไปจอดที่ชั้นใต้ดินที่คนส่วนใหญ่ไปจอดกัน เธอรู้สึกว่ามันอึดอัดแถมลานจอดรถก็ดูเปลี่ยว แต่ว่าก็ว่าเถอะ...เอาจริงๆเธอกลัวผีน่ะ
ฟิ้วววว....ร่างเล็กเอนตัวหลบสิ่งที่กำลังพุ่งเข้ามาหาตัวได้ทัน เธอหันไปตามสิ่งนั้น...มีดสั้นปักลงบนต้นไม้ที่อยู่ด้านหลังของเธอพอดิบพอดี ใบหน้าเรียวรีบหันหลังเมื่อรู้ว่าภัยร้ายกำลังจู่โจม
ชายร่างใหญ่สวมหมวกมีผ้าปิดบังใบหน้ากำลังเดินเข้ามาหาเธอ ปาลิตาตั้งท่าเตรียมรับมือกับคนร้าย เธอไม่เคยมีศัตรูที่ไหน...ผู้ชายคนนี้เป็ใครกันแล้วมันหวังอะไรจากเธอกันแน่ สายตาเล็กสอดส่ายมองผู้คนรอบข้าง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครหญิงสาวก็โล่งอก เธอไม่ได้ใช้ฝีมือมานานแล้ว ไหนๆวันนี้มีโอกาสก็ขอลองหน่อยแล้วกัน
อีกด้าน
ร่างสูงกำลังกอดอกยืนมองหญิงสาวอยู่อีกฝั่ง เขาแอบหลบอยู่หลังเสาซึ่งคิดว่ายังไงเธอก็คงมองไม่เห็น เขาแค่อยากพิสูจน์อะไรบางอย่างและสิ่งนี้จะเป็เครื่องยืนยันให้เขาได้ว่าสิ่งที่คิดไว้ ต้องไม่ผิดไปจากที่เขาคิดอย่างแน่นอน
"เมย์ "
303
