แสงแดดอรุณกระทบกับม่านหน้าต่างในห้องหัวหน้าชั้นปีหญิงฝ่ายหญิง ส่งผลให้แดดอ่อน ๆ พาดผ่านสู่หญิงสาวทั้งสองที่นอนอยู่ ทำให้เ้าหญิงคนงามแห่งเดมอสลุกขึ้นจากที่นอนโดยง่ายก่อนจะคว้าข้าวของเข้าห้องน้ำไป เพียงสักครู่ร่างหญิงสาวอีกคนในห้องก็ลุกขึ้นตาม นัตน์ตาสีฟ้าอย่างคนพึ่งตื่นนอนเหลือบไปเห็นเตียงของอีกหนึ่งเ้าหญิงว่างเปล่า ก็ลุกขึ้นเตรียมข้าวของเช่นเดียวกัน ผ่านไปสักพักทั้งสองที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เดินผ่านประตูที่เชื่อมอยู่ไปยังอีกห้องนึง
เ้าชายกับนักฆ่าแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยเหลือแต่เพียงหัวขโมยหนุ่มที่แอบออกไปดื่มเหล้า เมาหลับไม่ได้สติ ถ้าเพียงแต่เ้าชายไม่ให้นักฆ่าออกไปตามกลับมา เ้าหัวขโมยนี่คงไม่ได้กลับมานอนห้องเป็แน่
“อรุณสวัสดิ์คิล คาโล”เสียงหวานเอ่ยทักเสียงใสจากเ้าหญิงทั้งสอง
“อือ อรุณสวัสดิ์คาลิน เฟลิโอน่า”คิลเอ่ยทักก่อนจะะโไปนั่งยอง ๆ บนเตียงมองเ้าเพื่อนซี้ที่ไม่มีที่ท่าว่าจะตื่น เฟลิโอน่ายิ้มบาง ๆ ก่อนจะเริ่มทำการปลุกเหมือนเช่นเคย แต่ต้องชะงักเมื่อตัวพี่ชายร้อนเป็ไฟ ใบหน้าหวานตื่นตะหนกขึ้นมาทันที
“มีไรหรอเฟลิโอน่า เฟรินเป็ไร”คาลินเอ่ยถามเมื่อเห็นเพื่อนของตัวเองชะงัก
“เฟรินมีไข้น่ะ โกโดม”เฟลิโอน่าตอบ ก่อนจะเอ่ยปากเรียกองค์รักษ์ประจำตัวของเดมอสออกมา
“อ่า เ้าหญิงผู้งดงามหาใครเปรียบได้ มีอะไรให้กระผมรับใช้หรือพะยะค่ะ”
“เรียกท่านแม่มาให้หน่อย เฟรินเป็ไข้ติดต่อกันหลายวันแล้วยังไม่หายสักที ท่านแม่น่าจะรู้วิธี”
สิ้นคำตอบร่างคน เคระเขากวางก็หายไป แล้วกลับมาใหม่พร้อมหญิงสาวที่เหมือนเฟลิโอน่าอย่างกับพิมพ์เดียวกัน ร่างบางที่สง่างามมาก ผมสีน้ำตาลถูกปล่อยยาวไว้ข้างหลัง นัตน์ตาสีน้ำตาลอ่อนโยนที่ชวนให้อบอุ่น ราชินี อลิเซีย มองเด็กในห้องทั้งสี่คนก่อนจะโอบรับพระธิดาองค์เดียวของเธอ อีกสามคนทำความเคารพก่อนที่เธอจะยิ้มรับบาง ๆ มองไปยังพระโอรสที่นอนอย่างสงบบนเตียง
มือบางของผู้เป็แม่ัับนตัวลูกชายคนเดียวอย่างแ่เบาราวกับกลัวว่าลูกชายจะตื่น ทอดกระแสความอบอุ่นผ่านมือไปยังตัวชายหนุ่ม ก่อนแสงสว่างวาบจะเกิดขึ้นอีกครั้งในห้อง ทำให้ทุกคนต้องหันไปมอง ยกเว้นเพียงราชินีแห่งเดมอสที่รู้อยู่แล้ว
“เฟรินเป็อะไร อลิเซีย เฟลิโอน่า”
ร่างสูงของท่านจ้าวปีศาจแห่งเดมอสปรากฏออกมาพร้อมใบหน้าตื่นใ มองไปยังพระโอรสคนเดียวที่ราชินีของตนกำลังวัดไข้อยู่ อีกสามคนรีบทำความเคารพ แต่จ้าวปีศาจหาสนใจไม่
“แค่เป็ไข้น่ะ เอวิเดส”
“อ้าวหรอ ไอ้เ้ากวางนี่มันน่านัก กลับไปจะให้ขัดผิวให้เ้าทีเร็กซ์ให้หมดคอกเลย โอ้ เฟลิโอน่าลูกพ่อ พ่อคิดถึงลูกจัง”
แล้วสองพ่อลูกก็กอดกันอย่างออดอ้อน ทั้งสามมองหน้ากันอย่างไม่อยากเชื่อว่าาาปีศาจแห่งเดมอสที่ขึ้นชื่อว่าเป็เ้าปีศาจที่โเี้ที่สุดในตำนาน จะกลายเป็คนอ่อนโยนได้เพียงนี้ นัตน์ตาสีนิลหันมามองเด็กทั้งสามคนในห้อง
“โอ้นึกว่าใคร นักฆ่าจากซาเรส แล้วก็โอรสกับธิดาของเ้าบาโรนั่นนี่เอง”
“เฟรินเป็ไงบ้างค่ะ ท่านแม่ เฟรินเป็ไข้หลายวันแล้ว ทำไมยังไม่หายอีกล่ะค่ะ”
“เฟรินแค่ไปซนมากเกินไปน่ะจ๊ะ เป็แบบนี้หลายครั้งแล้ว แม่ห้ามไม่ให้ออกไปจากเขตพระราชวังทีไร ก็หายกลับมาพร้อมอาการป่วยทุกที”เสียงหวานเอ่ยตอบอย่างไม่พอใจนัก เพราะลูกชายของเขาไม่ค่อยฟังคำสั่งสักเท่าไร ส่วนคนเป็พ่อกลับยิ้มเล็กยิ้มน้อยอย่างพอใจซะอย่างนั้น
“โถ่ องค์ราชินีครับ ผมก็ไม่เป็ไรสักหน่อย”
เฟรินลุกขึ้นมานอนหนุนตักแม่แล้วกอดอย่างออดอ้อนไม่อายสายตาคนอื่นแม้แต่น้อย ทำให้คนเป็แม่อดเอ็นดูไม่ได้ เธอไม่เคยลงโทธเ้าตัวแสบนี่ได้เลยสักครั้ง บรรยากาศอบอุ่นของครอบครัวเกรเดเวลเต็มไปทั้งห้อง ทำให้คนอีกสามคนที่ไม่เกี่ยวข้องเกิดความอบอุ่นตาม และคิดเหมือนกันว่าเฟรินเหมือนคนในครอบครัวอีกคนนึงของตระกูล
“ถ้ายังหนีเที่ยวอีก น้าจะให้เฟลิโอน่าต้มยาให้ขม แล้วก็จะให้แรงขึ้นด้วย”
หัวขโมยหนุ่มเบ้หน้าอย่างขัดใจเล็กน้อย เมื่อได้ยินคำว่า ‘ขม’ ทุกคนในห้องหัวเราะขึ้นมาเบา ๆ เพราะทุกคนรู้ดีว่าเด็กหนุ่มกินยายากขนาดไหน
“โถ่อลิเซีย แบบนี้ลูกหญิงก็ลำบากแย่”
าาหนุ่มรุ่นกระทงจากแดนปีศาจเอ่ยเย้า ลูกชายที่ทำหน้างอนใส่คนเป็แม่ เพราะเขากับเธอ เจอฤทธิ์ดื้อยาของเด็กหนุ่ม ที่อาระวาดพระราชวังเกือบแตกมาแล้ว
“หญิงไม่ลำบากหรอกท่านพ่อ มีคนคอยส่งยาแทนหญิงแล้ว แล้วก็ เฟรินยอมกินง่ายด้วยค่ะ”
คำตอบของเฟลิโอน่า ทำให้ราชินีและาาจากแดนปีศาจ งุนงงเล็กน้อย ส่วนสาวเ้าผู้ส่งยาเกิดอาการหน้าแดงกะทันหัน ทำให้พวกเธอพอจะเดาออกว่าใครเป็คนทำให้เด็กหนุ่มสิ้นฤทธิ์
“งั้นอาก็ฝากเ้าตัวแสบหน่อยแล้วกันน่ะ คาลิน่า แล้วเราก็อย่าทำให้คาลิน่าลำบากนักน่ะ”อลิเซียเอ่ยแกล้งลูกชาย และธิดาของเพื่อนสนิทที่หน้าแดงอยู่ให้แดงยิ่งขึ้น เรียกความขบขันของคนในห้อง ส่วนเ้าลูกชายตัวดียิ้มหน้าบานใส่
“แค่ไม่นานก็หาลูกสะใภ้ได้ซะแล้วหรอเนี่ย วัยรุ่นนี่เร็วจัง”เอวิเดส ช่วยแซวอีกคน
“แล้วท่านจ้าวชอบป่าวล่ะครับ”
“ชอบสิ ว่าแต่จะให้ไปขอให้เมื่อไรล่ะ หึ”
“ว่าไง ลินจะให้ท่านจ้าวไปขอเมื่อไร”
เ้าหญิงคาลิน่าเริ่มคิดได้แล้วว่านิสัยของชายหนุ่มเหมือนาาปีศาจไม่ผิดอย่างกับว่าพวกเขาเป็พ่อลูกกันจริง ๆ เธอได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าเอ่ยอะไรออกไป ส่วนเ้าชายคาโลผู้หวงน้องสาวเริ่มแผ่ไอเย็นนิด ๆ พร้อมสายตาดุ ๆ ปรามเ้าเพื่อนปากดี
“ฮ่าๆ เอาไว้ปิดเทอมนี่พวกเ้าไปเดมอสก็แล้วกัน ข้าจะส่งจดหมายไปบอกบาโรกับ เวสให้”
“เ้าพี่กลับกันได้แล้วเพค่ะ เดี๋ยวพวกเสนาก็วิ่งหากันให้วุ่นอีกหรอก”
ราชินีเดมอสเอ่ยเตือนสามี ที่ทำหน้ายู่ทันที
“โถ่ อลิเซีย นาน ๆ ทีเราจะได้อยู่กับลูกหญิง ข้าคิดถึงลูกหญิงจะแย่”
“ไม่ใช่ท่านไม่อยากว่าราชการหรอเพค่ะ”
“...............”
สองพี่น้องเกรเดเวลและนักฆ่า หัวเราะเบา ๆ ให้กับคุณพ่อที่ส่งสายตาขอความช่วยเหลือมายังธิดาและโอรสของตน ส่วนพี่น้องวาเนบลียังหน้านิ่งอยู่ ถึงแม้ว่าจะแปลกใจนิด ๆ กับนิสัยของท่านจ้าวที่คล้ายกับเ้าหัวขโมยกระหล่อนนี่อย่างกับฝาแฝด
“ก็ได้ ๆ อลิเซีย ลูกหญิงพ่อกลับก่อนน่ะ แล้วเจอกันตอนปิดเทอม ส่วนเรา เ้าตัวแสบอย่าก่อปัญหาให้น้องและลูกสะใภ้มากไปล่ะ แล้วอะไรที่ทำแล้วมันหนักหนานักล่ะก็ จำไว้น่ะว่าเดมอส อยู่ข้างเ้าเสมอ เมื่อไรที่เหนื่อยให้คิดถึงข้า เข้าใจมั้ย”
เฟรินพยักหน้าให้กับคนเป็พ่อ ที่รู้ทันเขาเสมอ ก่อนที่ร่างของสองผู้ยิ่งใหญ่จากเดมอสจะหายไป ทิ้งความสงสัยให้กับสี่คนในห้อง
...............................................................................................................