แผนลับพิชิตใจนายอัลฟ่า

"สวัสดีค่ะคุณไซม่อน ไม่คิดว่าจะได้มาเจอคุณที่นี่ มีประชุมที่นี่หรือคะ?"

"อ้อ สวัสดีครับคุณเมเชอร์ เปล่าครับ ผมแวะมาทานอาหารและก็จะไปประชุมต่อนะครับ"ไซม่อนกล่าว 

"ดีจังเลยนะคะดิฉันก็กำลังจะมาทานอาหารอยู่พอดี คราวก่อนคุณดูยุ่งมากเลยนะคะ ไม่ค่อยได้คุยกันเลย" 

"อ้อครับ ผมขอโทษจริงๆนะครับที่ต้องรีบกลับไปก่อนพอดีมีงานเร่งด่วนนะครับ" 

"ไม่เป็๲ไรค่ะ ฉันเข้าใจแล้วคุณพ่อคุณละคะเป็๲อย่างไรบ้างท่านสบายดีไหมคะ? ตอนแรกก็กะว่าจะแวะไปที่บ้านคุณ เพื่อไปเยี่ยมพวกท่านแต่ก็ไม่ว่างตลอดเลย พอดีเมเชอร์ก็มีนัดวันนี้เสียด้วย เลยไม่ได้มาเจอคุณเลย และคิดว่าคุณก็คงจะยังยุ่งอยู่เหมือนเดิม" 

"ครับ ผมต้องขออภัยจริงๆที่ไม่ได้มาพบคุณ งานผมเยอะนะ" 

"เอาไว้วันไหนถ้าคุณมีเวลา เราไปทานอาหารด้วยกันสักมื้อนะคะ" ขณะที่เมเชอร์เองก็เสยผมไปด้านหลังทำให้ฟีโรโมนกลิ่นเชอร์รี่ฟุ้งกระจายออกมาทันที 

มันทำให้ไซม่อนที่ตอนนี้ เขาเริ่มมีอาการรู้สึกกระสับกระส่ายอย่างเห็นได้ชัด 

"เอ่อะ คือว่า ผม...."

"นี่คุณครับ! กรุณาหยุดปล่อยกลิ่นฟีโรโมนบนตัวคุณได้แล้วครับ ดูเหมือนคุณจะแวะมาคุยกับพี่ไซม่อนนานเกินไปแล้วนะครับ" ฮันเตอร์กล่าวออกมาด้วยสีหน้าเข้มขรึมอย่างไม่พอใจ

"ค่ะ? หมายความว่าไงนะ" 

ชึก!

ฮันเตอร์เสียบซ้อมลงบนเนื้อสเต๊กทันที แสดงสีหน้าอย่างไม่พอใจขึ้น "คุณไม่รู้จริงๆ หรือว่าแกล้งโง่กันแน่ครับ ผมจะบอกว่า พี่ไซม่อนงานยุ่ง จนแทบจะไม่มีเวลา และตอนนี้เขาก็กำลังทานอาหารอยู่กับผม แล้วคุณก็ช่วยมีมารยาทให้คนที่เขากำลังรับประทานอาหาร ได้ทานอาหารด้วยครับ และก็หยุดปล่อยกลิ่นฟีโรโมน ของโอเมก้า บนตัวคุณได้แล้ว"ฮันเตอร์กล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงกดต่ำเพื่อบอกให้รู้ว่าไม่พอใจอย่างแรง

"อะเอ่อ ขอโทษนะคะ ฉันไม่รู้ว่าคุณเป็๞ใคร แต่คุณพูดจาก ไร้มารยาทและแรงเกินไปหน่อยไหมคะ ฉันก็แค่เข้ามาทักทาย เพราะในเมื่อ ฉันกำลังจะเป็๞หุ้นส่วนทางธุรกิจของไซม่อน" 

ปึง! 

ฮันเตอร์วางมือทั้งสองตบลงไปบนโต๊ะทันที จน ไซม่อนที่นั่งอยู่นั้น ถึงกับสะดุ้งหันไปมองฮันเตอร์ด้วยสายตาที่เบิกโพลง

"แล้วไง! ต่อให้คุณเป็๲หุ้นส่วนอะไรก็ช่าง แต่คุณควรจะรู้ไว้ด้วยว่า คนกำลังทานอาหารอยู่ แค่เจอและทักทายกัน ก็เพียงพอแล้ว แต่ไม่ใช่มายืนค้ำหัวคนที่เขากำลังทานอาหาร และปล่อยกลิ่นฟีโรโมนเพื่อยั่วยวนอัลฟ่าที่อยู่ตรงหน้าคุณ ที่เขากำลังนั่งอยู่กับคนอื่น"

พรึบบ! 

ฮันเตอร์ขยับตัวลุกขึ้นจนทำให้เมเชอร์มีสีหน้าสะดุ้ง๻๠ใ๽ถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็ว

"แล้วก็อีกอย่าง ผมจะเป็๞ใคร แล้วยังไง? มันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย"

ฮันเตอร์หันไปมองไซม่อนที่นั่งอึ้งมองมายังฮันเตอร์ด้วยความ๻๠ใ๽ค้างเช่นกัน

"พี่ครับ! ผมอิ่มแล้ว เช็กบิลกลับครับ พี่ต้องรีบไปประชุมไม่ใช่หรือไง ผมจะไปรอที่รถ ไปแล้ว" ฮันเตอร์ขยับตัวลุกขึ้นเดินออกไปอย่างหัวเสีย 

"ผมขอโทษนะครับ คุณเมเชอร์ ผมต้องขอตัวก่อนเพราะต้องรีบไปเข้าประชุมนะ" ไซม่อนหันไปพยักหน้าให้พนักงานมาเก็บเงิน เขาหยิบบัตรเครดิตให้พนักงาน 

"ไม่เป็๞ไรค่ะ แล้วเ๹ื่๪๫ที่เราจะนัดเจอกันละคะ" 

"ผมไม่สามารถตอบตกลงได้ ไว้ให้ผมมีเวลา ผมค่อยบอกไปกับเลขายุน เพื่อนัดคุณอีกครั้งแล้วกันนะครับ" ไซม่อนกล่าวเมื่อเขาเซ็นบิลให้พนักงานก่อนที่จะลุกขึ้นโค้งตัวลงเล็กน้อยขอตัวเมเชอร์ออกไป 

เมื่อไซม่อนเข้ามานั่งในรถเขาหันหน้าไปมองคนน้องที่ตอนนี้สีหน้าบึ้งตึงอย่างไม่พอใจ

"นี่! นายไม่ควรแสดงกิริยาแบบนั้นกับเธอต่อหน้าคนมากมายในที่สาธารณะแบบนั้นนะ" ไซม่อนกล่าว 

"เหลือเวลาอีก 15 นาที ผมจะไปส่งพี่ที่บริษัท" ฮันเตอร์กล่าวสีหน้าเคร่งขรึม 

"นายไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเลยรึ ฮันเตอร์!" เขาถามกลับไป ด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง 

ฮันเตอร์ไม่ตอบแต่ขับรถออกไปทันที 

"งั้นก็พาฉันกลับไปที่ โรงแรม แล้วกัน" 

ฮันเตอร์หันไปมองไซม่อนที่กล่าวออกมาเมื่อสายตาของเขามองจ้องคนน้องด้วยแววตาที่คมกริบ 

"พี่จะต้องไปประชุมไม่ใช่หรือ แล้วทำไม ..."

"ทำตามที่ฉันบอกเถอะ ในเมื่อนายอยากบริการให้ฉันก็ต้องทำตามที่ฉัน๻้๪๫๷า๹" 

ฮันเตอร์จึงหันกลับไป และเลี้ยวไปยังโรงแรมของไซม่อน

ฮันเตอร์จอดรถ เปิดประตูปิดเสียงดังโครม! ก่อนที่จะเดินไปยังเคาน์เตอร์ของโรงแรม ด้วยสีหน้าที่บึ้งตึงบอกให้รู้ว่าหงุดหงิดยิ่ง

"ผมขอกุญแจห้อง หน่อย" ฮันเตอร์เดินไปยื่นมือขอกุญแจห้องกับพนักงาน พนักงานรีบหยิบให้อย่างรวดเร็ว เพราะรู้งานดี เมื่อมองไปยังไซม่อนที่เดินตามหลังมาติดๆ ทุกคนจึงยกมือไหว้ไซม่อน ไซม่อนรับไหว้กลับ เมื่อเดินตามฮันเตอร์เข้าไปในลิฟต์ และมองคนน้องที่หันหน้าไปทางอื่น

เมื่อฮันเตอร์เปิดประตูเข้าไปในห้อง เขาเหวี่ยงเสื้อคลุมลงไปยังโซฟาอย่างหงุดหงิด

"อึดอัดชะมัด พี่ทำให้ผมอึดอัด แม่งเอ๊ยย! ยัยโอเมก้านั้น คิดจะทำอะไรกันแน่ คิดว่าตัวเองปล่อยกลิ่นฟีโรโมนได้เพียงคนเดียวหรือไงกัน"ขณะที่ฮันเตอร์บ่นออกมาเบาๆด้วยความโมโห

ไซม่อนที่เดินตามฮันเตอร์เข้ามา เขาก็พอจะเดาออกอยู่แล้วว่าสิ่งที่ฮันเตอร์แสดงออกมาแบบนั้นเพราะอะไร แต่เขาก็อยากจะหยั่งเชิงคำถามคนน้อง

"เป็๲อะไร ทำไมต้องหงุดหงิดขนาดนั้น"

แต่ฮันเตอร์ก็ยังยืนนิ่งเงียบในไม่ยอมพูดในขณะที่มือกดจิกเล็บที่โซฟาไว้ และหันหน้ามองไปทางอื่น

"ฉันถามก็ไม่ตอบ นายไม่พอใจอะไร ทำไมไม่พูดออกมาละ แล้วที่นายทำแบบนั้นมันก็ไม่ถูก นะฮันเตอร์! นายเป็๲ผู้ชายควรจะรักษามารยาท การที่นายทุบมือลงไปบนโต๊ะแบบนั้นมันจะต่างอะไรกับเธอที่ยืนอยู่ตรงนั้น" ไซม่อนกล่าวในทำนองตำหนิเตือนให้ฮันเตอร์รู้สึกตัวเมื่อสายตาจ้องมองคนน้อง

ฮันเตอร์จึงหันหน้าไปมองไซม่อนด้วยแววตาที่คมกริบ ก่อนที่จะก้มหน้าลงต่ำแสดงสีหน้ารู้สึกผิด แบบจ๋อยๆ และกล่าวออกมาเบาๆ " ผมขอโทษที่แสดงออกไปแบบนั้น แต่เธอต่างหากที่ผิด ทำไมต้องปล่อยกลิ่นฟีโรโมน มาล่อพี่ด้วย ถ้าหากผมมีกลิ่นฟีโรโมนบ้าง พี่จะรู้สึกตื่นเต้นและร้อนรุ่มแบบนั้นมั้ยครับ ผมมองออกนะ ว่าพี่แสดงสีหน้าแบบนั้นนะ มันหมายความว่าอย่างไร ถึงพี่จะไม่คิดนอนกับโอเมก้า แต่ก็ใช่ว่าอัลฟ่าจะไม่เผลอติดกับเสียหน่อย"

นี่ นาย! 

"พี่ครับ พี่มานั่งตรงนี้หน่อยซิ นั่งลงตรงนี้" ฮันเตอร์รีบเดินไปดึงมือของไซม่อนให้ไปนั่งที่โซฟาก่อนที่คนน้องจะขยับตัวลง นั่งคุกเข่ากับพื้นตรงหน้าของไซม่อนและเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ขณะจ้องมองคนพี่กลับไป

"พี่ครับผมก็เป็๲โอเมก้านะ แต่ทำไมพี่ไม่รู้สึกดึงดูดผมบ้างเลยหรือครับ" ฮันเตอร์ขยับมือเอื้อมไปยังขอกางเกงของไซม่อนเพื่อที่จะรูดซิปลง แต่เขารีบจับมือฮันเตอร์เอาไว้ 

"นายจะทำอะไรนะ ฮันเตอร์!"

"ผมอยากทำให้พี่รู้สึกถึงแรงดึงดูดของผม ผมไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร เพื่อให้มีกลิ่นฟิโรโมน มันจะมีออกมาเหมือนคนอื่นๆบ้าง พี่ให้ผมออรัสเช็กให้พี่เถอะนะครับ" 

"ฮันเตอร์ เด็กบ้าเอ๊ย! นายกำลังคิดอะไรนะ นายไม่ต้องทำถึงเพียงนี้ ลุกขึ้น" เขาเอื้อมมือจับไหล่ทั้งสองข้างของฮันเตอร์ยกขึ้นมานั่งบนตักของเขาทันที 

"พะพี่ อุ้มผมง่ายจัง ตะแต่ อะไอ้นั่นมันทิ่มผมนะ"

นี่! เขาทำน้ำเสียงดุเมื่อเงยหน้าขึ้นมองคนน้องที่นั่งอยู่บนตักของเขา

"ก็ผมแค่อยากทำให้พี่รู้สึกถึง แรงดึงดูดผมบ้าง เหมือนที่ผมรู้สึกดึงดูดพี่นี่ครับ"

" นายฟังฉันนะ ฮันเตอร์! ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าจะช่วยนายได้อย่างไร แต่ฉันก็บอกแล้ว ไม่ใช่เหรอ ว่าจะช่วยนายน่ะ นายไม่ต้องกังวลเ๹ื่๪๫ของคุณเมเชอร์หรอกฉันกับเธอ จะไม่มีอะไรที่เกินกว่านั้นแน่นอน นายก็รู้ว่าฉันไม่ได้คิดจะมีอะไรกับโอเมก้าอยู่แล้ว ก็มีแค่นายนั้นละที่ฉันยอมยุ่งด้วย" 

"พี่พูดจริงนะ จริงๆนะ" ฮันเตอร์เอื้อมมือเล็กเรียวเข้าไป๼ั๬๶ั๼ใบหน้าของไซม่อนยกขึ้นมาจูบไปยังริมฝีปากของไซม่อนทันที จนไซม่อนชะงักหน้าขึ้นด้วยความ๻๠ใ๽ ดึงไหล่ของฮันเตอร์ออก

"นี่นายจะทำอะไรนะ" 

"จูบไง จูบแบบนี้ไม่ใช่หรือจูบยืนยันว่าพี่เป็๲ของผมคนเดียว" ฮันเตอร์ทำหน้าตาและทำปากจู๋ขึ้น เพื่อจะจูบใหม่

"หึ หึ หึ  ไซม่อนหลุดขำออกมาทันที เมื่อมองคนตรงหน้าที่แสดงสีหน้าในท่าจูบเขา 

"หัวเราะผมทำไม ผมทำไมถูกหรือไง ก็พี่บอกว่าจะช่วยผมไม่ใช่หรือ" ฮันเตอร์กล่าวมีสีหน้าเลิกลัก เมื่อมองคนตรงหน้า ด้วยอาการเขินอาย

"ถ้าจะจูบ นายต้องทำแบบนี้ต่างหาก" เขาดึงคอของฮันเตอร์เข้ามา๱ั๣๵ั๱เปิดดันริมฝีปากคนน้องจ้วงจูบลงไป อย่างรวดเร็ว จนฮันเตอร์ตั้งตัวไม่ทันเผลออ้าปากให้เขาจูบเข้าไปในโพรงปากอย่างเร่าร้อน ฮันเตอร์รับรู้ได้ถึงความรู้สึกเสียวสยิว เมื่อไซม่อนสอดลิ้นเข้าไปยังใต้ลิ้นของฮันเตอร์

เขาตวัดเกี่ยวกับลิ้นของฮันเตอร์อย่างหนักหน่วง มือหนาฟร้อนเฟ้นอยู่ที่แผ่นหลังของคนน้องลากลงไปยังสะโพกก้นงอนสอดลงไปใต้กางเกงของคนร่างเล็กอย่างรวดเร็วและบีบเคล้นเบาๆ จนคนน้องขยับสะโพกครางออกมาเบาๆด้วยความเสียวยิ่งกลิ่นฟีโรโมนของไซม่อนฟุ้งออกมา จนทำให้ฮันเตอร์ เกิดอารมณ์กระสันอย่างไม่ตั้งใจ

"อ้าา แฮ่ก!"

เมื่อไซม่อนถอดริมฝีปากออก มองคนตรงหน้า 

"ผมชอบกลิ่นฟีโรโมนของพี่จัง มันทำให้ผม.."ไม่ทันที่ฮันเตอร์จะได้พูดต่อ เขาก็จ้วงจูบกลับอีกครั้งอย่างกระหาย เสียงจูบที่เร่าร้อนทำให้อัลฟ่าหนุ่มเกินต้าน

"อื้อออ พี่!" เสียงครางออกมาเบาๆของคนน้อง ยิ่งทำให้เขารุกหนักขึ้น 

"แฮ่ก! พี่ ผมหายใจไม่ออก! ฮันเตอร์ใช้มือจับดันหน้าของไซม่อนออกอย่างรวดเร็ว เพื่อผ่อนลมหายใจด้วยเสียงที่หอบ 

"พี่ครับ พี่จูบผมรุนแรงไปแล้ว"ฮันเตอร์มองคนตรงหน้าที่มองเขากลับมาเช่นกัน ขณะมือก็ลูบไปยังแผ่นหลังคนน้องเบาๆ

"ทำไมนายจะไม่มีกลิ่นกัน กลิ่นวานิลลาอ่อนๆของนายมันเย้ายวนมากรู้ไหมฮันเตอร์!" ไซม่อนกล่าวเสียงกระเส่า 

"พี่ได้กลิ่นฟิโรโมนของผมด้วยรึ" 

"ได้ซิ กลิ่นวานิลลาอ่อนๆ จนน่ากินขนาดนั้น" เขาเอ่ยออกมาเบาๆขณะเอื้อมใบหน้าคมลงไปยังซอกคอของฮันเตอร์ก่อนจะฝังเขี้ยวอย่างลืมตัว

"โอ๊ย! พี่อย่า ดะเดี๋ยวก่อน"

พรึบ! 

ฮันเตอร์ดึงใบหน้าของไซม่อนออกอย่างรวดเร็ว

"อะไร ทำไม มีอะไรรึ! "ไซม่อนชะงักแสดงสีหน้า๻๷ใ๯เมื่อคนน้องดันหน้าเขาออกจากซอกคอ

"วะวันนี้ พะพอแค่นี้ก่อน คือ ผมยังไม่ได้เตรียมใจ ผมยังไม่พร้อมครับ" ฮันเตอร์รีบขยับตัวถอยออกจากไซม่อนอย่างรวดเร็วด้วยอาการตื่น

"นี่ หมายความว่าไง! ฮันเตอร์ นายทำให้ไอ้นั่นของฉันตื่นแล้วจะหยุดดื้อๆแบบนี้รึ" 

"ผะผม ผมไม่รู้ ผมต้องรีบกลับแล้ว พี่ช่วยตัวเองไปก่อนแล้วกัน ผมไปนะ" ฮันเตอร์รีบหยิบเสื้อคลุมมาใส่แล้วรีบวิ่งออกไปทันที ปล่อยให้ไซม่อน นั่งมองตามด้วยอาการอึ้งค้างตึงอยู่ตรงนั้น 

"เด็กบ้าเอ๊ยย! นายคิดจะเล่นตลกอะไรกับฉัน ยังไม่ได้เตรียมใจงั้นเหรอ? บ้าชะมัด" 

เขาจึงหันไปหยิบโทรศัพท์ดูเบอร์โทร เพื่อจะโทรไปหาเบต้าคู่ขาประจำของเขา แต่ก็ต้องชะงักมือไว้และวางโทรศัพท์ลงถอนหายใจเบาๆอย่างหงุดหงิด

"ฮันเตอร์! นายทำแบบนี้อีกแล้วนะ!"