"นางเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านคนหนึ่งในหมู่บ้านชนบทก่อนที่จะไปพบกับฮ่องเต้แคว้นหมิง ข้อมูลที่ได้คือ นางเคยมีคู่หมั้นหมั้นหมายแล้วแต่โดนน้องสาวแย่งคู่หมั้น นางพยายามฆ่าตัวตายแต่ถูกช่วยไว้ และนางก็นิสัยเปลี่ยนไปลุกขึ้นจัดการคู่หมั้นและน้องสาว หลังจากฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ได้ไม่กี่ปี ฮองเต้โดนลอบสังหารก่อนได้นางช่วยไว้ และเรื่องราวหลังจากนั้นก็..... นางก็เข้ามาในวังฐานะบุตรีของขุนนางขั้นสาม"มู่ซานเล่าประวัติอันย่อของอิ๋งกุ้ยเฟย ถึงแม้ฮ่องเต้จะจัดการปิดคนที่รู้ความลับนั้นแล้วจัดฐานะให้นางใหม่อย่างไร้ร่องรอย แต่ก็ไม่พ้นสายตาคู่นี้ของมู่ซานได้ มู่ซานมีเพื่อนคู่ค้าติดต่อมากมายเขาเองก็มีสายตาไว้คอยสืบข่าวไว้เพื่อบันทึกเรื่องราวลับๆ เขาแอบภูมิใจตัวเองไม่น้อย ซุนหงที่รู้ความคิดของมู่ซานหรี่ตาขยาดใส่มู่ซาน
ฟ่านเว่ยได้ยินเช่นนั้นคิ้วของเขาก็กระตุกยิบๆ เหตุใดเรื่องราวมันคุ้นๆ ตั้งแต่ความจำกลับมาก็มีแต่เรื่องลึกลับเต็มไปหมด เขาหงุดหงิดในใจ กัดฟันกรอด อารมณ์ไม่ดีจริงๆ เขาหันไปมองกล่องลายพยัคฆ์ พยายามเปิดกล่องนั้นแต่เปิดเท่าไหร่ไม่ออกพยายามใช้ขวานสับลง แต่ขวานนั้นกระเดนออกไป ดูท่าจะต้องหากุญแจของมันมาเปิด
ฟ่านเว่ยรออยู่ที่รังโจร ให้ซุนหงรีบขี่ม้ามุ่งไปชายแดนอุดรอย่างเร่งด่วน เพียงครึ่งวันคงถึง ฟ่านเว่ยไม่ยอมปล่อยกองสมบัติพวกนี้เป็นแน่ เขานอนคิดในกองทองอย่างสงสัย สรุปเรื่องราวของอี้หลงไม่ธรรมดา ถ้าไม่ได้ยินข้อสันนิฐานของมู่ซานเขาก็คงนึกไม่ออก
ฟ่านเว่ยกระตุกยิ้ม ก่อนลุกขึ้นออกไปที่แม่น้ำเพื่ออาบน้ำ เขาในตอนนี้ยังอยู่ในสภาพเดิมที่ยังเปรอะเปื้อนเลือด เขาเหนียวตัวสุดๆ ว่าจะอาบน้ำให้อารมณ์ดี
ฟ่านเว่ยเดินออกจากป่า เขามองแม่น้ำที่สวยงามของธรรมชาตินั้น น้ำใสแจ่วส่องสะท้านดวงจันทร์ ตอนกลางคืนที่นี้อากาศค่อนข้างเย็นเพราะอยู่ติดใกล้กับชายแดนเหนือแล้ว แต่ยังดีที่นี้มีบ่อน้ำพุร้อนให้เขาแช่
อากาศของมันสดชื่นเขาสูดลมหายใจเข้าออกอย่างช้า ค่อยๆปลดเสื้อออกทีละชิ้น จนล่องจ้อนเขาไม่มีสิ่งใดปกปิดร่างกายในตอนนี้ ก่อนจะค่อยๆเอาปลายเท้าแตะผิวน้ำ น้ำมีไอหมอกลอยปกคลุม ที่มีบ่อ ทันทีที่แตะโดนน้ำนั้นเขาก็รู้สึกอุ่นๆ ก่อนจะจุ่มขาลงไป
ร่างกายของเขาหย่อนลงทั้งตัว เอามือกวักน้ำลูบไล้ไปตามร่างกายเช็ดรอยเลือดที่ติดตามตัวอย่างช้าๆ เมื่อชำระล้างเสร็จ เขาก็หย่อนก้นลงแช่น้ำยกขาข้างหนึ่งขึ้น ลูบไล้มัน ก่อนที่จะได้ยินเสียงบางอย่างในป่า เขาหันไปมองอย่างรวดเร็ว หรี่ตาเย็น
"ใคร!!"ฟ่านเว่ยพูดเสียงเรียบ ดวงตาจ้องเขม็ง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับ เขาลุกขึ้น
"ไม่ออกมาหรือ ดี ดี เหล่าจื๊อจะไปหาเอง"เสียงรอดตามไรฟัน เขาค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ทางเสียงนั้นทั้งสภาพเปลือย
ทันใดนั้นก็มีเงาขยับก่อนที่ชายผู้หนึ่งเดินออกมาจากป่า ชายผู้นั้นสวมน้ำกากสีทอง สวมชุดสีดำ รูปร่างสูง เดินออกมาอย่างช้าๆ ถึงมีหน้ากากปกปิดใบหน้าแต่ก็มีเค้าโครงของความงาม ดวงตาคู่คมนั้นส่องประกายระยิบระยับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ ริมฝีปากค่อยๆยกยิ้มที่มุมปาก ฟ่านเว่ยจ้องชายคนนั้น
"โฮ เจ้ากำลังแอบดูผู้อื่นอาบน้ำช่างไม่มีมารยาทเสียเลย"ฟ่านเว่ยมองใบหน้านั้นนิ่ง หรี่ตาลง ชายผู้นั้นได้ยินก็กระตุกยิ้มก่อนค่อยๆเลื่อนสายตาลงมองก่อนที่จะหยุดค้างสายตานั้น
ฟ่านเว่ยเห็นชายผู้นั้นจับจ้องมองข้างล่างของเขา เขาก็เลื่อนสายตาลงมอง ร่างกายของเขาที่ไร้สิ่งปกปิดกำลังเปิดเผยต่อสายตาคนอื่น เขาเงยหน้าขึ้นมา ชายคนนั้นก็ยังไม่หยุดจ้องมอง หนังตาเขากระตุกถี่ๆ สมควรตาย
"อืม วิวดี"สิ้นเสียงของชายหน้ากาก ฟ่านเว่ยก็หงุดหงิดมาทันใด เขารีบวิ่งเข้าใส่ ดวงตาของชายหน้ากากเหมือนมีแสงสุกสว่าง เขาเห็นฟ่านเว่ยวิ่งเข้ามาหาเขา เขาก็รู้สึกตื่นเต้นเนื้อตัวสั่น เขาเริ่มยกมือขึ้นก่อนค่อยๆถอดชุดออก ฟ่านเว่ยเห็นท่าทางนั้นเขาก็หยุดวิ่ง มองคนผู้นี้คิดจะทำไรของมัน
ชายหน้ากากถอดชุดนอกออกเสร็จก็เริ่มปลดชั้นในต่อ ฟ่านเว่ยเห็นรู้สึกไม่ดีตัวสั่น รีบวิ่งเข้าใกล้
"ในเมื่อข้าเห็นของเจ้าแล้วมันคงไม่ยุติธรรม ถ้าหากข้าไม่ให้เจ้าดูบ้าง"ชายหน้ากากรีบถอดชุดชั้นในอย่างไว ร่างกายไร้สิ่งปกปิด เผยร่างกายที่สุดแสนสมชายชาตรีที่ทำให้ฟ่านเว่ยน้ำลายไหล ก่อนจะลงน้ำไป ฟ่านเว่ยเมื่อได้ยินเขาก็มึนงง และโกรธในใจ ใครว่าเหล่าจื๊ออยากรู้กัน กัดฟันกรอด นี้เขากำลังเจอกับคนโรคจิตอยู่หรือ
แต่หุ่นนั้นดีจริงเขาแอบเลียริมฝีปาก ชาติก่อนเขายังได้มีโอกาสได้ลิ้มลองสัมผัสพิศวาสนั้น ตอนยังเรียนอยู่มหาลัยได้มีโอกาสดูหนังเอวี ก็เพลิดเพลินไปกับฝูงเพื่อน แต่เขาชอบผู้ชาย เขาชอบแอบมองหุ่นของหญ้ามหาลัยที่เป็นดาราดังในหนังเป็นประจำ น่าเสียดายที่คนคนนั้นกลายเป็นซอมบี้คิง
เขาระงับอารมณ์แปลกๆไว้ ดวงตาเริ่มเปรอะแดง เขาหยุดวิ่งเมื่อเห็นชายหน้ากากเองวิ่งมาทางเขา นี้เขาจะฆ่ามันนะ เขาหรี่ตาลง คนคนนี้มันจะทำไรของมัน
ชายหน้ากากขยับเข้ามาใกล้ฟ่านเว่ยช้าๆ ฟ่านเว่ยก็ได้แต่คิด รอดูก่อนว่ามันจะทำไร จะฆ่ามันตอนไหนก็ได้
"ในที่สุดข้าก็ได้พบเจ้า"ชายหน้ากากขยับเข้ามาประชิดตัวก่อนจับเอวนั้นของฟ่านเว่ย ฟ่านเว่ยได้ยินก็ขมวดคิ้ว ไอเวรนี้มันใคร เหล่าจื๊อรู้จักมันด้วยหรือ เขาหรี่ตามอง ถ้าไม่ใช่ร่างกายนั้นข้าไม่มีทางให้แกได้เข้าใกล้ข้าหรอก
มือข้างนั้นก็กระชับเอวเขาแน่นก่อนจะกอดเขาแน่น ถ้าเหล่าจื๊อเป็นคนธรรมดาคงหายใจไม่ออกนานแล้ว ถูไถส่วนล่างนั้นจนทำให้เขาเกิดอารมณ์ปรารถณาขึ้น ฟ่านเว่ยกัดฟัน ตาแดงก้ำ ชายคนนั้นลดศีรษะหอบหายใจข้างหูเขา หูคือจุดอ่อนของเขา
เหล่าจื๊อชอบผู้ชายก็จริงอยู่แต่ใช่ว่าจะทำกับใครก็ได้โว๊ย อีกอย่างเหล่าจื๊ออยู่บน ถึงจะพูดอย่างนั้นสิ่งที่อยู่ข้างล่างจากอ่อนเปรี้ยก็แข็งผงาดดั่งกระบี่ยาวที่พร้อมฟันเขารับรู้ได้ตรงบริเวณนั้นร้อนจากส่วนของอีกฝ่าย เอาไงเอากันเขาพร้อมที่จะเผด็จศึกชายหนุ่มตรงหน้า เขาพร้อมที่จะมีภรรยาร่างใหญ่
ทันใดนั้นจมูกที่ดียิ่งกว่าสุนัขของเขาก็ได้กลิ่นของยาจางๆผสมกับกลิ่นกายที่เขาเคยได้กลิ่นจากในความทรงจำ เขาเบิกตาโพล่ง เขาจำกลิ่นกายนี้ได้ ก่อนที่จะเปล่งเสียง
"อี้หลง!"ฟ่านเว่ยเพียงแค่เปล่งเสียงนั้น คนที่กำลังกอดเขาอยู่สะดุ้งแข็งค้างเกร็งก่อนปล่อยมือนั้นออกจากตัวเขา ผละออก
"ไม่ใช่ ข้าไม่ใช่อี้หลง"ชายหน้ากากหันหลังและรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งฟ่านเว่ยที่อารมณ์ค้างติดเครื่องแล้วอย่างมึนงง ก่อนจะกัดฟันดังกรอด ตาแดงก้ำจ้องมองร่างนั้นที่วิ่งหอบเสื้อผ้าออกไป
"อี้ หลงงงง!!"ฟ่านเว่ยส่งเสียงดังออกมาอย่างเครียดแค้น บังอาจมาปลุกมังกรของเขาให้ตื่นโผงหัวชูชันพร้อมออกรบ แต่เจ้าตัวรีบวิ่งหนีเขาไป ถึงจะทำเป็นปฎิเสธไม่ใช่เขา แต่ท่าทางนั้นดูออกเกินไปแล้ว ถึงจะมึนงง อี้หลงควรจะมีร่างกายอ่อนแอป่วยขี้โรคสิ ไม่ใช่วิ่งหลบออกไปอย่างรวดเร็วอย่างนั้น
เขารีบวิ่งขึ้นผิวน้ำก่อนสวมชุดอย่างรวดเร็วไล่ตามร่างสูงที่หนีออกไป แต่สัมผัสไม่ได้กลิ่นอายของลมหายใจนั้น แต่เขาได้กลิ่นอายของคนตาย
"อี้หลง เจ้าจะแอบไปทำไม รีบๆออกมาซะ"ฟ่านเว่ยตะโกนออกไป กัดฟัน มองซ้ายขวา แต่บริเวณก็ยังเงียบ ไม่มีเสียงตอบรับ
"อี้ หลง ! อย่าให้ข้าพูดครั้งที่สองถ้าข้าไปแล้วเจอเจ้าข้าไม่รับประกัน"ทันใดนั้นก็เสียงฟ่านเว่ยกระตุกยิ้มเดินไปที่พุ่มไม้ที่ขยับ ก่อนจะเป็นกระต่าย ฟ่านเว่ยอารมณ์ในกายเขาร้อน ความกระหายเริ่มรุนแรง มือไม้เริ่มมีเส้นเลือดปูดเต้นตุบๆ เขาค่อยๆสะกดอารมณ์ไว้ หายใจเข้าออกดับความกระหายก่อนเปลี่ยนอีกวิธี
"สามี~ ท่านรีบๆออกมาเถอะ ข้าคิดถึงท่านใจจะขาดแล้ว เรามาเจอกันหน่อยเถอะ"ฟ่านเว่ยยิ้มร่า กระพริบตาปริบๆเหมือนเด็กๆก่อนบิดเนื้อบิดตัวไปมา
"สามี~ ท่านไม่รีบออกมาเหรอ ข้าปวดใจจริงๆ"ฟ่านเว่ยเอามือกุมแถวบริเวณหน้าอกก่อนจะค่อยๆทรุดตัวลง ดวงตานั้นแดงก้ำ ก้มศีรษะลงอย่างน่าสงสารอย่างทันใดนั้นบริเวณบนต้นไม้มีกิ่งสั่นไหวอยู่ ชายสวมหน้ากากยืนอยู่บนต้นไม้กำลังตัวสั่น
ฟ่านเว่ยเงยหน้าขึ้นอย่างอาฆาต ก่อนที่จะสายตาของเขาจะหยุดลงเป็นความตกใจ อี้หลงเจ้าโรคจิต ผ้าที่แนบตรงส่วนล่างของอี้หลงกำลังชูชัน ฟ่านเว่ยเห็นอี้หลงตัวสั่นกำหมัดแน่น กัดฟัน จ้องมองฟ่านเว่ยอย่างกลืนกิน
ฟ่านเว่ยเห็นเช่นนั้นเขาก็นึกสนุกไรได้บางอย่าง เขาแอบเลียริมฝีปาก หรี่ตาลง
แต่ก่อนที่จะได้สนุกนั้นเขาก็สัมผัสกลิ่นอายของคนอื่นจำนวนมากค่อยๆเข้ามาใกล้ เสียงฝีเบาๆนั้นดังได้ในหูของฟ่านเว่ย อี้หลงเหลือบมองทิศทางนั้นก่อนที่ร่างชุดดำจะตรงดิ่งเข้ามา เมื่อเห็นฟ่านเว่ยและอี้หลง พวกชุดดำก็หยุดลงก่อนมองหน้ากัน
"อาโยว สามีข้าเพียงแค่เจอท่าน ข้าก็ต้องโชคร้ายถึงเพียงนี้ ข้าก..กลัวจังเลย"ฟ่านเว่ยปาดน้ำตา ทำท่าตัวสั่นสะอื้น ปาดน้ำตา
"..."อี้หลงหันกลับมาฟ่านเว่ย ก่อนตัวสั่นอีกครั้ง พวกนักฆ่ามองหน้ากันก่อนส่งสายตาพุ่งตรงมา ฟ่านเว่ยที่ปิดหน้าปิดตาเงยหน้า เผยดวงตาโหดเหี้ยม พอดีเลย เขาต้องการที่จะปลดปล่อยอารมณ์ออกมา รีบวิ่งตรงกัดลำคอของนักฆ่า รอยฟันเหวอะหวะฉีกกระชากเนื้อนั้น
"สามี เจ้าไม่คิดจะช่วยข้าหน่อยหรือ"ฟ่านเว่ยเอยเสียงด้วยรอยยิ้มแต่ดวงตาประกายความเหี้ยมฟันคอนักฆ่าหลุดดังตุบๆ
"ถ้าเจ้ายอมให้ข้-"ยังไม่สิ้นเสียงก็มีดาบลอยมาตรงหน้าเขา เขาหลบดาบนั้นมองทิศทางดาบ ฟ่านเว่ยหันมามองเขาหลับตาด้วยยิ้ม
อี้หลงตัวสั่นด้วยตื่นเต้น ท่อนล่างของเขาร้อนผ่าว จับดาบที่ปักบนต้นไม้นั้น ก่อนกระโดดลงฟันนักฆ่าทิ้ง ทั้งสองพากันฆ่านักฆ่าชุดดำเหมือนฆ่ามดปลวก ก่อนที่ฟ่านเว่ยจะฟันคอของนักฆ่าคนสุดท้าย อี้หลงก็ห้ามไว้
"เดี่ยวก่อน อย่าพึ่ง"อีกนิดฟ่านเว่ยเกือบง้างมือไม่อยู่ ดาบอยู่ห่างจากลำคอนั้น นักฆ่ากลืนน้ำลายลงอึก ฟ่านเว่ยขมวดคิ้วไม่เข้าใจหันไปมองอี้หลงด้วยดวงตาเปรอะเลือดนั้น
"สามี ท่านช่วยบอกเหตุผลหน่อยได้ไหม"ฟ่านเว่ยพูดเสียงอย่างร่าเริงแต่ดวงตาคู่นั้นกลับแสดงอีกแบบ
"เจ้าลองดูดีๆสิ พวกนี้นะ เป็นสายลับของแคว้นหมิง"อี้หลงตอบก่อนเดินไปหยิบตราของนักฆ่าขึ้นมามองดู พลิกซ้ายพลิกขวาในดวงตาส่องประกายเย็นชา ฟ่านเว่ยเมื่อได้ยินชื่อแคว้นหมิงเขาก็จ้องมองมันอย่างอยากรู้ ก่อนที่จะไปนึกถึงเรื่องที่มู่ซานเล่าขึ้น อี้หลงมองนักฆ่าก่อนจะถาม
"จวิ้นเฟยรอนานถึงยี่สิบสองปีได้เหตุใดตอนนี้ถึงรีบเร่งตามหามันกัน"อี้หลงถามเสียงเรียบ นักฆ่าเพียงแค่สบตาไม่ยอมปริปาก ฟ่านเว่ยที่อยากรู้ก็จ้องนักนักฆ่า มันไม่ยอมปริปาก แล้วข้าที่หูผึ่งขนาดนี้จะแห่วสิ ฟ่านเว่ยขมวดคิ้ว ก่อนเห็นนักฆ่ามีบางอย่างขยับในปาก ฟ่านเว่ยรีบจับคางนั้นอย่างรวดเร็วก่อนแทงแขนข้างขวาของนักฆ่าอย่างแรง
จนมันร้องลั่นอย่างเจ็บปวด ทันทีที่เขาร้องยาเม็ดในปากก็หล่นออกมา นักฆ่าอดใจสั่นไม่ได้ ฟ่านเว่ยหยิบยาเม็ดขึ้นมาก่อนหัวเราะเยาะ ก้มหน้ามองนักฆ่า ฉีกรอยยิ้มกว้าง
"เห~ เจ้าอยากตายขนาดนั้นเลยหรือ"ฟ่านเว่ยยิ้มอย่างสดใสราวกับโลกใบนี้เต็มไปด้วยสีรุ้ง นักฆ่าอดตัวสั่นไม่ได้ นี้เขากำลังพบกับคนบ้า นักฆ่าฟุดฟัดจ้องฟ่านเว่ยเขม็ง ฟ่านเว่ยก็จ้องตาคู่นั้น
"ฮาฮา"ฟ่านเว่ยจู่ๆก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งท่ามกลางป่าที่เงียบสงบ เสียงดังก้องไปทั่วนกที่แอบอยู่รีบพากันบินหนี อี้หลงเพียงจ้องมองฟ่านเว่ย
"กล้าจ้องข้าด้วยสายตาแบบนั้นหรือ"ฟ่านเว่ยหยุดหัวเราะก่อนส่งเสียงไรฟันออกมา ดวงตาเริ่มแดง มือไม้สั่นอีกครั้ง นักฆ่าเพียงส่งสายตาเยาะเย้ยให้เขา ให้ตายเขาก็ไม่พูด
"ดี ดี"ฟ่านเว่ยเห็นท่าทางนั้นเขาก็รู้สึกตื่นเต้น อี้หลงรู้สึกอิจฉาเขาอยากให้ฟ่านเว่ยมองแต่เขาเท่านั้น ดวงตาของเขาเย็นชา กำมือแน่นเส้นเลือดปูดนูน
นักฆ่าจ้องมองฟ่านเว่ยอย่างท้าทายก่อนที่ฟ่านเว่ยจะยกมือขึ้นจับลงบนใบหน้านั้นของนักฆ่าลูบไล้ดวงตาเบาๆ ก่อนที่ควักดวงตาคู่นั้นออกมา เลือดกระฉูดไหลออกจากดวงตา เสียงกรี๊ดร้องดังขึ้น นักฆ่าเอามือกุมดวงตาของตน ฟ่านเว่ยเลียเลือดที่ติดลูกกะตานั้นอย่างยิ้มแย้ม อี้หลงมองอย่างหลงใหล
ก่อนที่นักฆ่าจะกระแทกหัวของตนลงอย่างแรง แน่นิ่งไป ฟ่านเว่ยที่ยังคงเลียลูกกะตานั้นอยู่หยุดนิ่ง
"อะ ตายซะแล้ว"ฟ่านเว่ยหันมามองอี้หลงกระพริบตาปริบๆอย่างเด็กไร้เดียงสา----------------ละครหลังฉากอี้หลง:
ภาพนี้ทำขำๆนะคะ ใครจะจิ้นใครก็ได้ อิสระเลยจ้า ย้ำรูปนี้เพื่อความบันเทิงนะจ้าา
10K
