เรย์โกะตื่นนอนและแต่งตัวพร้อมจะไปเรียนั้แ่เช้าก่อน เตรียมตัวจะลงไปกินข้าวที่ห้องอาหาร เธอเดินลงมาจากชั้นบน และเห็นว่าอากิระยังไม่ตื่น เธอจึงเดินไปปลุกเขาที่เตียง ผมยุ่งๆกับใบหน้าที่พริ้มตาหลับ ทำให้เขาดูมีเสน่ห์มาก เรย์โกะเอื้อมมือเพื่อเขย่าตัวอากิระเบาๆ
“อากิระๆ ตื่นได้แล้ว ได้เวลาไปโรงเรียนแล้วนะ”
“....อืมมมม” เ้าตัวไม่ตอบได้แต่ครางออกมาเบาๆ
“ถึงเวลาต้องไปเรียนแล้วนะ เดี๋ยวก็กินข้าวเช้าไม่ทันหรอก”
อากิระลืมตาหรี่ๆมามองที่เรย์โกะ ก่อนจะยกมือขึ้นประมาณว่าให้เรย์โกะช่วยดึงขึ้นจากเตียงหน่อย เรย์โกะเลยเอื้อมมือไปจับอากิระ แต่แล้วเธอก็ถูกดึงลงไปอยู่บนเตียงและถูกกอดไว้แน่น ทำเอาเธอร้องเสียงหลงด้วยความใ
“เมื่อคืนนายไม่ลงมานอนกับฉัน” อากิระพูดพร้อมกับนอนกอดเรย์โกะไว้
“ล…แล้วทำไมฉันต้องลงมานอนกับนอนด้วยล่ะ” เรย์โกะพยายามผลักตัวออกจากอากิระแต่ก็ไม่สำเร็จเพราะมีแรงมากกว่า
“ก็ปกตินายชอบมานอนกับฉันอยู่แล้วนี่”
“ลุกขึ้นไปอาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวก็ไปเรียนไม่ทันหรอก เสื้อฉันยับหมดแล้วนะ” เรย์โกะเริ่มโวยวายออกมาพร้อมกับดิ้นไปดิ้นมาให้หลุดจากอ้อมกอด
“ตัวนายนิ่มจังเลยนะ กลิ่นตัวก็หอมลูกพีชด้วย” อากิระพูดพร้อมกับเอาจมูกถูไปมาที่หัวของเรย์โกะ
“นี่! หยุดขยี้หัวฉันเดี๋ยวนี้นะ” สุดท้ายเรย์โกะก็ดิ้นหลุดและรีบเด้งออกจากเตียงทันที อากิระนอนมองเรย์โกะอยู่บนเตียงอย่างอมยิ้ม “พวกนายเป็บ้าอะไรกันเนี่ย ฉันเป็ผู้ชายนะ พวกผู้ชายเขาเล่นกันแบบนี้รึไง มันเกินไปรึเปล่า”
“ก็ปกตินี่” อากิระตอบแบบหน้าตาเฉย
“ปกติตรงไหน ผู้ชายที่ไหนเขามากอดมาดมกันบ้าง”
“......เพราะนายเป็ดอกไม้ของโรงเรียนมัธยมปลายโกฮันไงล่ะ” อากิระตอบ
“มันคืออะไร”
“ไปถามชูยะดูสิ” พูดจบอากิระก็เดินออกจากห้องเพื่อไปอาบน้ำ ปล่อยเรย์โกะให้ยืนงงๆอยู่ในห้องคนเดียว
“ดอกไม้ของโรงเรียนคือ การประกวด Flower Boy of Gohan High School หรือเรียกสั้นๆ ว่า FBG ซึ่งจะจัดขึ้นทุกปีใน่ฤดูดอกไม้ผลิ นักเรียนทุกคนสามารถส่งชื่อใครก็ได้เข้าประกวด โดยผู้ถูกเสนอชื่อมากที่สุด 5 อันดับ จะได้เข้าประกวดเพื่อคัดเลือกเป็ดอกไม้ของโรงเรียน” ชูยะอธิบายให้ฟังในขณะที่สมาชิกชมรมเบสบอลนั่งอยู่ด้วยกันครบทุกคน โดยมีสายตาของนักเรียนคนอื่นในห้องอาหารมองมาที่โต๊ะของพวกเขา บางคนก็โบกมือทักทายเรย์โกะด้วยความเขิน ทำเอาเธอรู้สึกแปลกใจมากที่คิดว่าผู้ชายกับผู้ชายจะโบกมือแบบเขินๆให้กัน
“ใช้แล้ว และปีที่แล้วนายก็คือดอกไม้ของโรงเรียนไงล่ะ” โบตันพูด
“งั้นเหรอ” เรย์โกะตอบไป
“ก่อนหน้านายก็เป็อากิระ แต่ปีนี้ก็คงจะเป็นายอีกเหมือนเดิม เพราะมีคนชอบนายเยอะมากเลยล่ะเร็น” โบตันพูดต่อ
“ไม่หรอก อาจมีรุ่นน้องใหม่ๆ ที่เหมาะกว่าก็ได้นะ”
“แต่นายดูน่ารักขึ้นมากนะ ถ้าไม่ใช่เร็นที่ฉันเคยอาบน้ำด้วยและเห็นไอจู๋นายมาก่อน ฉันคงคิดว่านายเป็ผู้หญิงนะเนี่ย” กัปตันฮิโรกิพูด ทำเอาเรย์โกะถึงกับสำลักน้ำซุปทีเดียว
“นายเคยบอกว่านายมีน้องสาวนี่” ชูยะพูดขึ้น
“อ่า…ใช่ แต่เธอย้ายไปอยู่ที่เมืองไทยกับพ่อแท้ๆของฉัน เราไม่ได้เจอกันมาเป็ 10 ปีแล้ว”
“งั้นเหรอ ฉันยังไม่เคยเห็นหน้าน้องสาวนายเลย ถ้าเธอมาญี่ปุ่นแนะนำให้พวกเรารู้จักบ้างสิ” กัปตันฮิโรกิพูด
“ได้สิ ไว้ฉันจะพาเธอมาพบพวกนายนะ”
“รีบกินกันเถอะได้เวลาเข้าเรียนแล้วนะ” ชินตะเร่งให้ทุกคนรีบกิน เพราะได้เวลาเข้าเรียนแล้ว
ในห้องเรียน
ระดับชั้น ม.6 ในแก๊งชมรมเบสบอลมี ชูยะ ฮิโรกิ อากิระ และเร็น
“โต๊ะของนายอยู่ข้างหน้าของชูยะนะ” กัปตันฮิโรกิชี้ไปที่โต๊ะตัวหนึ่ง ด้านซ้ายเป็โต๊ะของฮิโรกิและด้านขวาเป็โต๊ะของอากิระ
เซ็นเซเดินเข้ามาในห้องเรียน เขาคือเซ็นเซประจำชั้นเข้ามาโฮมรูม นักเรียนทุกคนนั่งประจำที่และกล่าวสวัสดี
“อรุณสวัสดิ์นักเรียนทุกคน ปิดเทอมใหญ่ที่ผ่านมาเป็ยังไงกันบ้าง หวังว่าจะเป็วันหยุดที่ดีสำหรับพวกนายนะ อ่อ แต่มีบางคนต้องเสียความทรงจำของเขาไป เนื่องด้วยอุบัติเหตุ นั่นก็คือเร็น” เซ็นเซพูดถึงเร็นเกี่ยวกับเื่ที่เกิดขึ้น นักเรียนในห้องฮืฮฮาและซุบซิบกันเบาๆ “ใช่ หลายคนคงรู้แล้วใช่มั้ยว่าเร็นความจำเสื่อม เพราะฉะนั้นครูฝากดูแลเขาด้วยนะทุกคน”
“ครับเซ็นเซ” เพื่อนๆในห้องพูดขึ้น
“เอาล่ะ เซ็นเซวิชาแรกจะเริ่มมาสอนแล้ว เร็น” เซ็นเซเรียกเรย์โกะ
“ค..ครับเซ็นเซ” เรย์โกะตอบรับด้วยเสียงหลง เพราะยังไม่ชินกับการพูดแบบผู้ชายเท่าไหร่
“ฉันหวังว่านายยังไม่ลืมเนื้อหาที่เรียนมาหรอกนะ ไม่งั้นคงลำบากแย่” เซ็นเซเล่นมุก เพื่อนๆในห้องพากันหัวเราะชอบใจ ก่อนทุกคนจะกล่าวลาและเดินออกไป
วิชาแรกเป็วิชาวรรณกรรมญี่ปุ่น ซึ่งก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว เพราะเรย์โกะอ่านมันอยู่บ่อยๆ และวิชาถัดไปคือวิชาภาษาอังกฤษ เซ็นเซให้เรย์โกะอ่านบทความภาษาอังกฤษในหนังสือเพราะอยากให้เร็นนั้นพอจะจำอะไรได้บ้าง เรย์โกะยืนขึ้นและอ่านมันได้ดีและคล่องมากจนเพื่อนๆ ในห้องและเซ็นเซหันมามองหน้าเรย์โกะแบบอ้าปากค้าง
เมื่ออ่านจบเรย์โกะเห็นสีหน้าของทุกคนที่ดูประหลาดใจและนั่งลง ฮิโรกิกระซิบถามเรย์โกะ
“นายไปเรียนภาษาอังกฤษมาั้แ่เมื่อไหร่เนี่ย อ่านซะคล่องเชียว”
“ก็…ฝึกอ่านปกตินะ”
“ปกตินายโง่ภาษาอังกฤษเหอะ”
“อ่า…งั้นเหรอ” เรย์โกะนึกตำหนิเร็นในใจ ไอพี่เวน ฉันอุตส่าห์เรียนภาคอินเตอร์ แต่นายโง่ภาษาอังกฤษเนี่ยนะ ฟื้นเมื่อไหร่จะหยุมหัวสักสองสามที
1K
