คิดจะลงทะเลคุณต้องกล้าพอที่จะเสี่ยง
และตราบใดที่คุณเชื่อฟังทะเล
คุณก็จะรอดพ้นจากความตาย
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ
Edison Aquarium
21 May 2009
"แด๊ด ปลาตัวนี้มันเป็อะไรเหรอคะ" เสียงเด็กน้อยเอ่ยถามผู้เป็พ่อออกไปพลางสำรวจปลาที่อยู่ในตู้ยารักษาสัตว์น้ำ มองดูมันว่ายวนไปมาอย่างสนใจ
"มันไม่สบายแด๊ดช่วยมันมาจากชาวบ้านที่กำลังจะฆ่ามัน"
"น่าสงสารจังเลยค่ะแด๊ดแกคงจะเจ็บมากสินะ"
"ดีแล้วละเจสที่หนูมีความรู้สึกเป็ห่วงต่อเขา ถึงแม้ว่าเขาจะเป็อันตรายต่อเรามากแค่ไหนแต่หนูต้องจำเอาไว้นะลูก เรามีหน้าที่รักษาและอนุรักษ์พวกมันไม่ให้สูญพันธุ์ไม่ใช่ทำร้ายมัน เข้าใจไหม"
"เข้าใจค่ะ"เด็กสาวตอบรับคำพูดของคนเป็พ่อ ถึงแม้จะยังไม่เข้าใจที่พ่อพูดทั้งหมดก็ตาม
"สวัสดี เ้าปลาน้อยถึงแม้แกจะตัวใหญ่ก็ตาม เราชื่อเจสสิก้า เอดิสัน ยินดีที่ได้รู้จักนะ"
เด็กสาวเอ่ยแนะนำตัวเองกับปลาที่กำลังป่วยตรงหน้าพลางเอื้อมมือไปลูบไล้ร่างผ่านกระจกด้วยความสนใจ
ปึ่ก! ปึ่ก!
"อะ!แกไม่ชอบเหรอ" เด็กสาวทำหน้าสลด เพราะคิดว่าเ้าปลาน้อยไม่ชอบตนเอง
ปึ่ก! ปึ่ก!
แต่เมื่อเสียงชนกระจกดังขึ้นอีกครั้งรั้งให้ดวงตากลมโตสีน้ำตาลน่ารักคู่นั้นให้จ้องมองสบตาสีดำอันเป็ประกายลึกล้ำให้มองดูมันว่ายวนเป็วงกลมก่อนจะชนอีกครั้ง
มือน้อย กำลังจะเอื้อมไปลูบกระจกที่กั้นทั้งคู่เอาไว้อีกครั้งก่อนที่ผู้เป็พ่อจะเดินข้ามาเรียก
"เอาละเจสถึงเวลากลับบ้านแล้วลูก"
"ค่ะแด๊ดนี่เราไปก่อนนะ ถึงแกจะไม่ชอบเรา แต่เราชอบแกนะ เ้าปลาน้อย บายๆ"
เสียงบอกลา พร้อมๆกับไฟในห้องที่ดับลง
….
คล้อยหลังไปไม่นานร่างของฉลามในตู้ก็ค่อยๆแปรเปลี่ยนไปอย่างช้าๆครีบที่เรียวยาวหดลงกลายเป็ แขน ขาตามลำดับ หน้ายื่นยาว ฟันอันแหลมคม ค่อยๆหดเล็กลงจนกลายเป็ใบหน้าของเด็กชายผมสีดำ ตาสีดำ ผิวสีขาวก็ปรากฏขึ้นแทนที่ฉลามตัวนั้น
"ขอบคุณ"
เสียงนิ่งๆของเด็กชายดังขึ้นพลางก้าวขาออกจากตู้ปลาที่ใช้รักษาตนเองพลางก้มลงมองาแตามตัวที่มีก่อนจะเดินวนไปรอบห้องเพื่อหาผ้ามาเช็ดตัวและเมื่อนึกเื่สำคัญได้ก็เลยหยิบปากกากับกระดาษที่อยู่แถวนั้นเพื่อเขียนชื่อตัวเองลงไป อาจจะสงสัยบ้างว่าชื่อนี่มาจากไหนแล้วใครเป็คนเขียน
‘ลูเคียส’
ก่อนจะนำมันไปติดไว้ที่หน้าตู้ปลาที่ตัวเองอยู่รู้ว่าเสี่ยงแต่คงต้องลอง แล้วจึงหาผ้ามาเช็ดตามพื้นที่มีหยดน้ำหลังจากที่ทำทุกอย่างเสร็จ จึงได้ก้าวขาลงไปในตู้ปลารักษาขนาดใหญ่อีกครั้งก่อนที่ร่างจะกลับไปเป็เหมือนเดิม
เมกาโลดอน
จะพูดแบบนั้นก็คงจะไม่ถูกซะทีเดียว ก็ในเมื่อลูเคียสถูกมนุษย์สร้างขึ้นมาและก่อนที่เขากับแม่จะแยกกันก็ได้บอกว่า
"พ่อของลูกไม่มีหรอกเพราะพวกมันจับมนุษย์มาทดลองโดยการฉีดน้ำเชื้อของฉลามล้านปีที่ไม่มีอีกแล้วที่โลกในนี้ เมกาโลดอนนั่นคือชื่อของมัน ซึ่งแม่ก็ไม่รู้อีกว่า พวกมันมีน้ำเชื้อได้ยังไงหรือว่ามันสร้างสิ่งนั้นมาได้ยังไง"
แม่ลูบหัวแล้วพูดต่อว่า
"แม่กับหญิงสาวหลายคนได้ถูกพวกมันนำมาทดลองพอทดลองผิดพลาดหญิงสาวพวกนั้นก็ตาย แต่สุดท้ายกลับเหลือแค่แม่ที่มีลูกออกมา"
"แม่ครับ"ลูเคียสกำลังจะพูดแทรก แต่คนเป็แม่ก็ยกนิ้วมาแนบปากให้หยุดพูด
"ลูเคียสฟังแม่นะลูก ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ ลูกต้องหนีไปให้ได้นะเข้าใจไหม"
"ผมไม่เข้าใจทำไมล่ะครับ เราต้องไปด้วยกันสิ"
"ถ้าแม่ไปด้วยเราจะไม่รอดทั้งคู่ อย่าลืมสิลูกว่ารอบด้านที่เราอยู่มันมีแต่ทะเล"
ลูเคียสชะงักไปกับคำพูดนั้นของแม่ จริงสิ พวกเราอยู่กลางทะเลั้แ่จำความได้ เขาก็อยู่ที่นี่กับแม่มาตลอด โดนคนพวกนั้นจับแยกกับแม่เพื่อนำไปทดลองอีกหลายครั้ง
แม่ถูกจับไปทดลองเพื่อให้กำเนิดลูกฉลามที่สามารถกลายร่างได้
ส่วนเขาถูกนำไปทดลองด้วยการเจาะเืไปทำการวิจัย ว่าทำไมถึงกลายร่างไม่ได้ จึงได้ชื่อว่าเป็ผลงานที่ผิดพลาด..
จนกระทั่งวันนี้มาถึง...วันที่ลูเคียสอายุได้ 8 ปี
….
"หยุด!เธอคิดจะหนีไปไหนลอเรนจ์!!" เสียงะโดังขึ้นมาจากเื้ั
ลูเคียสกับแม่หยุดแล้วมองหน้ากัน ตอนนี้เขากับแม่มาหยุดอยู่ที่ทางเดินที่รอบด้านเต็มไปด้วยน้ำทะเล
ที่แขนของแม่มีเืออกเนื่องจากพยายามสู้เพื่อดึงตัวเองและพาหนีกันออกมาและนั้นทำให้ลูเคียสรู้สึกว่า
...นี่เป็ครั้งแรกที่รู้สึกคลั่ง
...คลั่งเพราะกลิ่นเื
กลิ่นเืที่หอมหวานที่มาพร้อมกับความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างทั้งๆที่ร่างกายของตัวเองก็มีรอยเข็มอยู่ในหลายๆจุด พร้อมเืที่รินไหลออกมาแต่มันก็ไม่เท่ากับของแม่ หรือเพราะว่าภายในร่างของแม่มีอะไรบางอย่าง บางอย่างที่ลูเคียสรู้สึกได้!!
ตึกตัก ตึกตัก
ด้วยความที่เป็ลูกฉลามที่เกิดมาจากมนุษย์หรืออะไรก็ตามที่ลูเคียสยังไม่ค่อยเข้าใจแต่ตอนนี้ลูเคียสััได้ว่าภายในร่างของแม่มีสิ่งมีชีวิตที่คล้ายกับตัวเองอยู่!!
ลูเคียสเบิกตาโตพลางจ้องมองไปที่ท้องของแม่ราวกับสื่อสารกันได้
...ครอบครัว
...ต้องปกป้อง
ถึงแม้ลูเคียสจะยังเป็เด็ก แต่เขาก็เป็เ้าแห่งท้องทะเล ถึงจะไม่ใช่ของแท้แต่ก็เชื่อได้ว่าแม่และตัวเองจะรอดไปได้
และก่อนที่ใครจะตามมามากไปกว่านี้ ลูเคียสก็ได้ผลักผู้เป็แม่ลงทะเลก่อนที่จะะโตามร่างของแม่ไป
"เฮ้ย!ทำบ้าอะไร! เดียวก็ตายหรอก! ปัดโธ่เว้ย! ใครก็ได้ไปจับพวกมันมาเร็ว!ก่อนที่กลิ่นเืจะเรียกพวกนั้นมา!"
….
ท่ามกลางสายน้ำที่โอบอุ้ม สองสายตาจ้องมองไปที่ร่างของผู้เป็แม่ที่กำลังตะเกียตะกายเพื่อขึ้นไปหายใจเหนือผิวน้ำ
"เฮือก! ละลูเคียส! ลูเคียส! ลูกอยู่ไหน!"
ร่างของเด็กชาย นาม ลูเคียสก็ค่อยๆแปรเปลี่ยนไป ขาและแขนกลายเป็ครีบลำตัวยืดยาว ใบหน้าพลันแปรเปลี่ยนไปและมีฟันอันแหลมคมที่พร้อมกระชากเหยื่อให้แดดิ้นตายบ่งบอกได้เป็อย่างดีว่ามันคืออะไร
เมกาโลดอน
ฉลามล้านปีที่สูญพันธุ์ไป
ตอนนี้มันกลับมาแล้วพร้อมครอบครัว
นัตย์ตาสีดำลืมขึ้นก่อนที่จะพุ่งตัวเข้าไปหาร่างที่ตะเกียกตะกายตรงหน้าก่อนจะใช้ฟันอันแหลมคมดึงกระชากร่างนั้นลงมา แ่เบา อ่อนโยนแต่รุนแรง ถึงแม้ตัวจะยังไม่ใหญ่เท่าฉลามทั่วไปก็ตาม
ลูเคียสว่ายน้ำวนร่างแม่ตนก่อนจะว่ายตรงเข้าหาเพื่อสื่อให้ทราบและจับครีบของตนไว้
และไม่ว่าจะด้วยสาเหตุอะไร สองมือก็คว้าครีบตรงหน้าแล้วเกาะเอาไว้ก่อนที่หนึ่งคนหนึ่งสัตว์ใหญ่จะพุ่งตัวลงทะเลลึกไปเพื่อจะว่ายไปให้พ้นพื้นที่อันตราย
ไม่รู้ว่าตอนไหนและเมื่อไหร่ทั้งคู่ถึงได้แยกกันไป จนถึงตอนนี้ ความรู้สึกของ
ลูเคียสก็ยังคงััได้ว่าแม่ไม่เป็อะไร
...และแม่ก็อยู่ใกล้แค่ผนังกั้นนี่เอง!!
….
5K
