ขากลับจากป่าพวกข้าก็ได้กระต่ายตัวเดิม ที่ะโหยองออกมาจากพุ่มไม้แล้วนำทางข้าและท่านพ่อท่านแม่ออกจากป่าเมื่อกลับมาสู่เส้นทางเดิมกระต่ายตัวนั้นก็วิ่งกลับเข้าป่าไปเช่นเดิมน่าแปลกเหลือเกิน
แต่ข้าว่าช่างมันเถอะเพราะอย่างไรมันก็ไม่ได้ทำอันตรายข้าและครอบครัว หลังจากนั้นพวกข้าก็เดินออกมาแม้จะเจอชาวบ้านหลายคนกำลังลงจากเขาเช่นกัน แต่ก็น้อยคนที่จะถามซอกแซกว่าได้อะไรมาบ้าง
เนื่องจากหากมองมาเพียงสังเกตสักเล็กน้อยก็พอจะเห็นว่าท่านพ่อข้าถือไก่ฟ้าไว้ตัวนึง และท่านแม่ก็สะพายตะกร้าที่มีสมุนไพรทั่วไป ผักป่าที่มีเหมือนที่ชาวบ้านหาได้กับหลังอยู่
ท่านพ่อไม่มีเงินติดตัวสักอีแปะ จึงคุยกันว่าจะเดินเท้าเข้าเมืองแทนที่จะนั่งเกวียนไปยามนี้เป็่ยามโหย่ว (เวลา 17.0018.59 น.) แล้ว เพียงแต่ยังไม่มืดเท่าใดนักส่วนขากลับนั้นท่านพ่อบอกว่าคงต้องนั่งเกวียนกลับ เพราะคงจะมืดพอดีเสียอีแปะเล็กน้อย แลกกับความปลอดภัยนับว่าคุ้ม
เดินได้สักพักมาถึงตัวเมืองบ้านเมืองที่นี้ ผู้ปกครองไม่เอาเปรียบประชาชน ไม่คดโคงภาษีจึงทำให้การเข้าเมืองไม่ต้องจ่ายค่าผ่านทาง เพียงแต่ต้องมีป้ายผ่านทางผู้ที่เข้าเมืองครั้งแรกต้องมีป้ายยืนยันจากทางการออกให้เสียก่อนหลังจากนั้นก็สามารถเข้าออกได้ เพียงแต่ยังจำกัดเวลาในการเข้าออกไม่เกินยามซวีเท่านั้น
เดินมาได้ซักพักท่านพ่อได้นำไก่ฟ้าไปขายในเหลาอาหารที่เคยไปทำงานด้วยได้มา 60 อีแปะซึ่งถือว่าเป็ไปตามราคาปกติที่อยู่ประมาณ 40-80 อีแปะ
หลังจากท่านพ่อกลับมาก็ได้พาข้าและท่านแม่ไปขายสมุนไพรที่ร้านยาเซี่ยงจ้าวจู ที่เคยทำงานมาก่อนท่านพ่อบอกว่า ราคาสมุนไพรที่นี่ให้ความเป็ธรรมที่สุดแล้ว
ร้านนี้เป็ร้านขายสมุนไพรที่เปิดมาได้ สิบกว่าปี ท่านพ่อเล่าว่าไม่มีใครเคยพบหรือเจอตัวเ้าของร้านตัวจริงมีบางครั้งที่ท่านพ่อถามถึง คนอื่นๆ ที่ตอบก็จะเรียกแทนว่า นายท่าน บ้างท่านประมุข บ้าง
แต่ท่านประมุขนี้ไม่ใช่ว่าจะมีพรรคกระยาจกกำลังภายในมาด้วยหรอกนะ เช่นนี้ก็สนุกข้าเลย เผลอๆ ข้าอาจจะมีกำลังภายในพลังวิเสษอะไรเทือกนั้นติดมามาด้วย แต่พลังของข้ายังไม่ฟื้นหรือเปล่า ฮี่ ๆแค่คิดก็สนุกแล้วสิ
“จินเออร์ ลูก ๆ "หลินฮูหยินสะกิดบุตรสาวตนเองที่กำลังยืนเหม่อ
“เ้าค่ะ ๆ”ท่านแม่สะกิดตัวข้าทำไมกันนะ ข้ากำลังเคลิ้มเชียว ฮิฮิ ว่าไปแล้วก็อยากเจอเ้ายุทธภพจังเลยจะหล่อเหลาเช่นในหนังจีนที่ข้าเคยดูหรือไม่นะ
“เ้ามั่วแต่เหม่อแล้วยืนยิ้มอะไรกันเ้าเด็กคนนี้ ท่านพ่อเ้ากำลังจะเดินเข้าไปในร้านแล้ว”หลินฮูหยินเอ่ยออกมา
“แฮร่ ๆ เ้าค่าท่านแม่เปล่าเ้าค่ะ” ข้าเปล่าจริง ๆ น้า
“งั้นเข้าไปกันเถอะพ่อเ้าเดินนำไปแล้ว”
ระหว่างนั้น หลงจู๊ของร้านก็ได้เดินเข้ามาทักทายท่านพ่อของข้าพร้อมกับนำทางท่านพ่อไปห้องรับรอง คงเป็เพราะท่านพ่อแอบไปกระซิบกับหลงจู๊ว่ามีสมุนไพรมาขายนั้นแหละ
ตามข้ามาๆ อาซานเดี๋ยวข้านำพวกเ้าไปนั่งรอในห้องรับรอง รอเถ้าแก่หลิงสักครู่นึงนะเดี่ยวข้าไปเอาน้ำชากับขนมมาให้แม่หนูน้อยก่อน
“ได้ๆ พี่จาง ท่านค่อยๆเดิน” ท่านพ่อตื่นเต้นจนพูดรัวไปหมด
หลงจู๊จางรีบเดินออกไปหาเถ้าแก่หลิง
“ไหน ๆ อาซานอยู่ไหน” เสียงที่ดังออกมาจากหน้าประตูเรียกให้คนที่กำลังนั่งรอตื่นเต้นขึ้นมาอีกรอบ
“ข้าอยู่นี่ขอรับเถ้าแก่หลิง” ซานหลงเอ่ยออกมา
"อั๊ยหยา เ้านี่มาๆ มาวันนี้มีอะไรมาขายให้ข้ากันเล่า" เถ้าแก่หลิงที่รู้จากหลงจู๊ว่าซานหลงมีสมุนไพรที่้ามาขายจึงตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่
“ขอรับข้ามีสมุนไพรมาขายให้ท่าน” ซานหลงเอ่ยออกมา
"ไหน ๆเอาออกมาดู" เถ้าแก่หลิงที่ตอนนี้ ชะเง้อซ้ายที ชะเง้อขวาที เพื่อ้ามองหาสมุนไพรที่ตน้า
“ท่านพ่อเ้าคะ” ข้ากระตุกแขนเสื้อท่านพ่อเบาๆข้ามิแน่ใจว่าเถ้าแก่หลิงไว้ใจได้แค่ไหน เพียงแต่ท่านพ่อหันมามองข้า แล้วยิ้มให้ข้าจึงวางใจให้ท่านพ่อเอ่ยต่อไป
“นี้ขอรับเถ้าแก่” ซานหลงยกสมุนไพรออกมาสามต้นวางบนโต๊ะ เมื่อเถ้าแก่เห็นถึงกับตาตั้งไปทันที
“เถ้าแก่ๆ ขอรับเป็อะไรไปหรือ” ซานหลงที่เห็นอาการนิ่งงันของเถ้าแก่หลิงก็ชะงักและใทันที
“อ้าววเถ้าแก่เป็อะไรไปหรือขอรับพี่ซาน” หลงจู๊ที่เข้ามาเห็นเหตุการณ์ จึงรีบวางน้ำชาและขนมลงทันทีและหันมาเรียกเถ้าแก่เช่นกัน
“อ่า ๆ ดี ๆ ไม่มีอะไรๆ ข้าแก่แล้ว เมื่อมีเื่น่ายินดีมันก็เป็เยี่ยงนี้แหละ” เถ้าแก่หลิงเอ่ยออกมาทั้งๆ ที่ใบหน้าแสดงความดีใจจนปิดไม่มิด
“เื่น่ายินดีอะไรหรือขอรับ”หลงจู๊เอ่ยถามออกมาด้วยสีหน้าฉงน
“ซานซี โสมซานซีอย่างไรล่ะรอดแล้ว ๆ ร้านข้ารอดแล้ว ฮ่า ๆ ๆ” เถ้าแก่มองซานซีด้วยสายตาที่เอ่อล้นไปด้วยความสุขจนแทบจะสิ่งสู่ไม่ปาน
“จริงด้วยขอรับเถ้าแก่ร้านเรารอดแล้ว” หลงจู๊จางที่พอจะรู้เื่ราวภายในร้านจึงได้เอ่ยออกมาอย่างดีใจเช่นเดียวกัน
หลังจากดีใจได้สักพัก เถ้าแก่ก็หันมาถามท่านพ่อข้าเื่ซานซีต่อ โดยบอกว่าเนื่องจากตอนนี้มีคนกำลังตามหาสมุนไพรตัวนี้อยู่ มันเป็ส่วนผสมทางยาที่สำคัญมากโสมซานซีมีสรรพคุณช่วยสร้างเืและห้ามเื รวมไปถึงฟื้นฟูเืโดยสลายพิษใด ๆ ในเืแก้อักเสบและบรรเทาอาการเ็ปได้
โดยร้านของเถ้าแก่ได้รับคำสั่งโดยตรง ให้ตามหาสมุนไพรตัวนี้ให้เจอก่อนหน้าหนาวที่ใกล้จะมาถึงข้าจับใจความสำคัญมาได้เพียงเท่านี้
นอกนั้นข้าก็ใช้เวลาไปกับการกินขนมในยุคนี้อิอิ มันอร่อยดีนะข้าว่า แต่ข้าไม่แน่ใจว่ามันเรียกว่าอะไรหรอกข้าไม่กล้าทะลุกลางปล้องอีก กลัวท่านแม่เอ็ดนะสิ
“เถ้าแก่ขอรับว่าแต่….”ท่านพ่อของข้าก็อึกอักๆ ไม่ยอมพูดออกไปซักที
“ว่าไงนะ”เถ้าแก่หลิงหันมาถามซานหลงอีกรอบ
“เื่ราคานะขอรับ”
“ฮ่า ๆ แน่นอน ๆข้าให้ความเป็ธรรมกับเ้าแน่นอน ปกติซานซีสดเช่นนี้จะขายอยู่ที่ จินละสามตำลึงทองของเ้าก็เกือบสองจิน ข้าให้หกตำลึงทอง” เถ้าแก่หลิงเอ่ยไปพลางดีดนิ้วบนเครื่องมือที่คล้ายกับลูกคิดจีนไปด้วยเพื่อคำนวณราคา
“อะไรนะขอรับ หกตำลึงทอง” ซานหลงเอ่ยออกมาเสียงดัง
ส่วนหลินฮูหยินนั้นที่นั่งฟังอยู่ด้านข้างสามีถึงกับตกตะลึงและไร้เสียงไปเสียแล้ว
“ไม่พอใจหรือ ยัง ๆอาซาน เ้ารอข้าก่อน เนื่องจากเป็สมุนไพรสำคัญที่กำลังเร่งตามหาข้าให้เ้าสิบตำลึงทองเป็อย่างไรพอใจหรือไม่” เถ้าแก่หลิงทำท่าลุกลี้ลุกลน เพราะกลัวว่าซานหลงจะมิยินยอมขายสมุนไพรเหล่านี้ให้ตนเองจึงรีบเอ่ยขึ้นราคาในทันที
ท่านพ่อและท่านแม่ของข้าตอนนี้นั่งตัวแข็งไปแล้ว
“พอใจเ้าค่ะ พอใจ”ข้าหันไปให้คำตอบแทนท่านพ่อท่านแม่
“ฮ่า ๆ ดี ๆเ้ารอข้าสักครู่ จะให้เด็กๆ ไปนำเงินมาให้เ้าแม่หนูน้อย” เถ้าแก่หันมายิ้มให้ข้า
หลังจากที่ท่านพ่อฟื้นคืนสติข้าก็ได้สะกิดบอกท่านพ่อ ให้ขายสมุนไพรที่เหลือไปด้วยเนื่องจากเก็บไว้ก็ไม่สามารถแปรรูปเป็สมุนไพรตากแห้งได้แน่ ๆถึงทำได้ก็ใช่ว่าหลังจากนี้จะเป็ของข้า หึหึ ข้าไม่พลาดที่จะขายให้หมดหรอกนะ
“เดี๋ยวขอรับเถ้าแก่ข้า…ยังมีสมุนไพรชนิดนี้อีกขอรับ”
“ปั้ง”เสียงเถ้าแก่ตบโต๊ะดังมาก
‘ท่านจะตบทำไมเดี๋ยวข้าไม่ขายเลยนี่’ จินเออร์ที่ใ จากเสียงที่ดังขึ้นมาทำได้เพียงค้อนสายตาไปยังเถ้าแก่หลิงที่ยังมิรู้ตัวและเอ่ยเพียงในใจเท่านั้น
“ข้าขออภัยขอรับที่ไม่บอกท่านตามตรงท่านให้อภัยพวกข้าด้วยเถอะ” ซานหลงที่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายคล้ายมิพอใจ จึงรีบเอ่ยออกมากลัวว่าลูกและเมียของตนจะพลอยติดร่างแหอันตรายไปด้วย
“บ้าไปแล้วๆข้าหรือจะโกรธ ข้าดีใจต่างหาก พวกเ้าไม่รู้สินะว่า ที่ขายให้ข้านะมันไม่พอนอกจากจะเอาไปทำยาแล้ว ยังต้องส่งไปขายให้ราชวงศ์อีก เพราะฉะนั้นมีเท่าไหร่ข้ารับซื้อหมด แถมให้ราคาพิเศษด้วย”
“จริงหรือขอรับ”
“จริงแน่นอนๆ เอามา ๆ”
เถ้าแก่หลิงรีบยืนยันให้ซานหลงแน่ใจและให้หลงจู๊รีบเอาสมุนไพรทั้งหมดที่ได้ไปชั่งและคิดราคา
หลังจากที่เถ้าแก่เอาสมุนไพรไปชั่งแล้วปรากฏว่าทั้งหมดได้…..
827
