“อย่าเซ้าซี้มัน ถ้ามันไม่อยากบอกก็อย่าทำร้ายเพื่อน”ไอติมบอกเพื่อนคนอื่น ๆที่เช้านี้มารวมตัวกันอยู่ห้องที่ใช้สำหรับนัดหมายเป็ประจำได้ครบทุกคน หลังจากนั่งกันอยู่ครู่เดียว ผักบุ้งก็มาถึง
“บุ้ง มึงโอเคมั้ย พวกเราเป็ห่วงนะเว้ย” เพื่อนคนหนึ่งพูดทักทาย
“โอเคแล้ว กูแค่ไม่คิดว่าจะว่าจะโดนเอง ก็เลยช็อกนิดหน่อย ตอนนี้โอเคแล้ว”
“ที่มาประชุมกันวันนี้ ก็คือว่า กูไม่แน่ใจว่า เื่เกิดขึ้นกับผักบุ้งจะทำให้กลุ่มไลน์กลุ่มนั้นของพวกเรา ถูกเปิดเผยอะไรมั้ย ดังนั้น เพื่อความปลอดภัย จำเป็ต้องลบคลิปลบอัลบั้มให้หมดเกลี้ยงภายในวันนี้ อยากให้ทุกคนช่วยกัน”ไอติมพูดยาว “อีกอย่าง พยายามอย่าเคลื่อนไหวอะไรมากจนเกินไป ช่วยกันเป็หูเป็ตาด้วย”หลังจากพูดคุยกันเรียบร้อย คนอื่นๆ เริ่มทยอยออกไป ไอติมเดินออกมาพร้อมกับส้มโอ
“ได้เื่ยังไงบ้างวะ มึงหายเงียบไปเลย”ไอติมถามขึ้น
“ก็เครียดเลยดิวะ กูตามหาแล้ว ไม่รู้ว่าเป็ใคร รู้แต่ว่า เป็ผู้หญิงไม่อายุสามสิบก็เกือบสี่สิบ พ่อกูไม่ค่อยให้เข้าไปยุ่งโซนนั้น มึง เท่าที่ได้ข้อมูลมา บุ้งมันเดินเข้าไปผิดโซนผิดห้อง”
“จริงหรอวะ”
“กูถามการ์ดได้เท่านี้ เดี๋ยวพ่อด่ากูอีก พาเพื่อน ไปวุ่นวายตรงนั้นอีกละ ขอโทษว่ะ เลยได้ข้อมูลมาเท่านี้น่ะ”ส้มโอโกหกยาว แต่ดูเนียนใช้ได้
“มึงดูคลิปกี่รอบ บอกกูก่อน”
“เหี้ย ถามห่าไรเนี่ย”
“ถ้าพูดกันแบบตรง ๆ ไม่คิดอะไรเลยนะ อีบุ้งเจอของจริง ข้อมือแข็งแรงมาก เอวไม่ติดพื้นเลย”
“อีส้ม เบา ๆ”
“กูดูห้ารอบ เสียงผักบุ้งครางเด็ดสุด คงเสียวน่าดู”
“เดี๋ยวกูตบมึงก่อนเลย”ไอติมง้างมือ
“โอ๊ย กูเป็ไรไม่รู้ว่ะเห็นเพื่อนที่พ่อแม่หวง ๆ เรียบร้อย ๆ โดนเอาจนสั่นขนาดนั้นแล้วใจคอไม่ดี”
“พอแล้ว เพื่อนมันเสียใจอยู่”
“เสียใจ เพราะ มันไม่ได้เอาเขาคืนอ่ะดิ มันร้องไห้ เพราะมันเสียตัวให้เขา โดยที่มันทำเขาไม่ไหว”
“อีส้ม ห่_จิก พอแล้ว”
“กูไม่หยุดพูดจนกว่ามึงจะบอกว่า ดูกี่รอบ”
“รอบเดียว”
“เอาความจริง”
“เอ่อ ความจริง”
“อีติม”
“สี่รอบ แล้วก็ลบ”
“ฮ่า ๆ ๆ ตอนนั้นน้ำเดินมั้ย กูนี่ยังลากใครสักคนมาขึ้นเตียง”
“มึงนั่นแหละ มัวติดหญิง ไม่ช่วยกันดูเพื่อน”
“แหม่ มึงดีนักนี่ อย่านะ กูรู้นะ มึงออกไปตามใคร”สองสาวคุยกันจนออกไปจนสุดทางเดิน
หลังเข้าเรียนวิชาที่สอง ซึ่งก็คือ วิชาภาษาอังกฤษที่เธอรู้สึกดีใจมากที่ไม่ได้เรียนกับครูคนนั้น และจะดีใจมากไปอีก ถ้าเทอมหน้าเทอมสุดท้ายจะได้เรียนกับครูคนเดิม
“กูไปเข้าห้องน้ำแป๊บ”
“ให้ไปส่งมั้ย”เพื่อนที่นั่งด้วยกันถาม
“ไม่เป็ไร เดี๋ยวมาแค่นี้เอง”เด็กสาวเดินออกมาจากห้อง รีบมาเข้าห้องน้ำที่อยู่ริมสุดทางเดิน ก่อนทางเข้าห้องน้ำนักเรียนจะมีประตูห้องน้ำครูติดอยู่ ครูสาวคนหนึ่งที่เธอไม่อยากเจอ ใจนึกอยากจะหันหลังกลับไปเข้าที่ชั้นสอง แต่ไม่น่าจะทันแล้ว ถ้าต้องกลับไปต้องราดแล้วแน่ๆ ไม่มีบทสนทนาใด ๆ เด็กสาวตั้งหน้าตั้งตาเดินเข้าห้องน้ำ
“โอ๊ย” ยัยครูบ้านั่น ยืนขวางทางเข้าเต็ม ๆ “หลีก จะเข้าห้องน้ำ”
“ไม่คิดจะทักทายกันบ้างหรือไง”
“ไม่รู้จะทักอะไร …ค่ะ”ผักบุ้งหน้ามุ้ย “ปวดฉี่จะเข้าห้องน้ำ” เธอเริ่มเสียงห้วน
“ก็เข้าสิ” ครูปริมประภา เปิดประตูห้องน้ำครู ดันร่างเล็กกว่าเข้าไปแล้วล็อกทันที ผักบุ้งแววตาตื่นเหมือนลูกแกะน้อย ๆ กำลังกลัว
“ฉี่สิ ปวดไม่ใช่หรอ”
“ก็ออกไปสิ มายืนมองอยู่ได้”
“ฉี่ให้ดูหน่อยสิ” รอยยิ้มมุมปากปรากฎแบบน่ารังเกียจ “เร็ว ถอดกางเกงใน”เสียงดังขึ้นเล็กน้อย จนเด็กสาวสะดุ้ง แต่มันปวดมาก จนทนไม่ไหวแล้ว
“ออกไปนะ ขอฉี่หน่อย”เธอเสียงอ่อยลง ยืนบิดไปมา น่าเอ็นดู แต่น่าขำมากกว่าสำหรับคนที่ยืนมอง “จะทำอะไรน่ะ” ปริมประภา นั่งลงแล้วยื่นมือพยายามถลกกระโปรง “ปล่อยนะไม่งั้นจะร้องจริง ๆ ด้วย”
“เอาสิ ฉันยัดนิ้วใส่ที่เดิมที่เคยยัดแน่ ๆ” ผักบุ้งหน้าซีด
“ฮืออ ปวดฉี่”เด็กสาวเริ่มงอแง แต่ครูที่ยืนขวางประตูไม่สะทกสะท้าน ในที่สุด การปวดตามธรรมชาติ ก็ไม่สามารถทนต่ออีกไปได้ ผักบุ้งดึงกางเกงในลงหลับตาปี๋แล้วปล่อยฉี่ที่อั้นไหวจนหมด
“โล่งเลยสินะ”ปริมประภาอาศัยจังหวะที่เด็กสาวกำลังจะยืนเช็ดตรงนั้นหลังจากฉีดน้ำล้างครูสาวรีบดึงกางเกงในลงจนสุด
“ปล่อยนะ เอามา” สองสาวยื้อแย่งกันชุลมุน ในที่สุดก็เป็ของคนที่แข็งแรงกว่า
“คราวหลังหัดใส่กางเกงซับในบ้าง” ครูสาวเตือน
“เื่ของหนู”
“จะใส่ไม่ใส่ คราวหน้า”
“เื่ของหนู”
“โอเค เื่ของเธอก็เื่ของเธอ แต่อยากจะให้รู้ไว้ก่อนว่า ถ้าไม่ใส่จะเจออะไร ครูสาวกำกางเกงในตัวจิ๋วม้วนแล้วใส่ในกระเป๋าถือ ดันร่างเล็กๆ ที่ยืนงง ๆ นั้นเบียดอ่างล่างมือ ลำตัวแนบชิด จนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเด็กน้อย อาศัยจังหวะมึนงง ก่อนจะหนี จับอุ้มขึ้นบนอ่างล้างมือ
“โอเค ๆ จะใส่แล้ว” ผักบุ้งรีบพูด“ใส่ค่า แต่ว่า ขอกางเกงในคืนด้วยจะไปเรียน”
“พูดดี ๆ” ผักบุ้งจะอ้าปากพูด แต่การใกล้ชิดกันมากจนเธอไม่กล้าพูดแล้ว
“อยู่ห่าง ๆ หน่อยได้มั้ย”
“รอยหายยัง”เสียงปริมประภาเบาและอ่อนลง
“จางบ้างแล้ว …ค”ยังไม่ทันพูดจบริมฝีปากเล็กถูกครอบด้วยริมฝีปากใหญ่สีแดงสด
“อะ ยะอย่า” ปริมประภา รุกแรงอีกแล้ว ใบหน้าสวยของเด็กนี่ เย้ายวนั้แ่คืนนั้น ผักบุ้งเริ่มหายใจไม่ออก แต่ว่า มันนุ่มและหอมจัง ทำไมนะ จูบที่ปาก แต่เสียวที่ท้อง
“ปฏิเสธสิ สาวน้อย” ปริมประภา ล้วงมือเข้าไปในกระโปรง แต่ถูกมือ เด็กสาวตะครุบหมับเข้าให้ เธอส่ายหน้า แต่ไม่ทันหรอก ติ่งและกลีบน้อย ๆ ถูกเขี่ยขยี้
“อือ”
“ชู่ววว” ครูสาวนั่งคุกเข่า แยกขาสองข้างที่เธอจัดการถลกกระโปรงไว้รอแล้ว
“ไม่เอานะ”
“ชู่ววว อย่าดัง”มือเล็กพยายามดันศีรษะและข้อมือที่รุกคืบกระชับพื้นที่ของเธอแต่ไม่เป็ผล ขาสองข้างถูกแหวกอ้าออกด้วยแขนของคนที่แกร่งกว่า
“เพิ่งฉี่มา อย่า” ร่างบางกระตุกนิด เมื่อลิ้นสากลากััแผล่บเเรก ครูสาว ดึงเอวเด็กน้อยให้เข้ามาใกล้พอดีกับลิ้น เหลือบตามองบนอยากเห็นอาการเด็กสาวในชุดนักเรียนที่เธอชอบนัก ขาที่หนีบอ้า เริ่มกางออกรับลิ้นร้อนที่กำลังดูดเลียเม็ดน้อยสีอมชมพูนั่น
“อ๊ะ” ความเร่งและแรงเพิ่มขึ้นจนปั่นป่วนที่่กลางลำตัว ขากลางอ้า ยินยอมรับการกระทำจากคนที่นั่งอยู่ ปริมประภานึกสะใจ ควงลิ้นรัวใส่ จนอีกฝ่ายหลุดคราง
“ชู่ววว ใจเย็น ๆ สาวน้อย” จู่ ๆเธอก็ลุกขึ้นยืนหน้าตาเฉย ปล่อยผักบุ้งตาค้าง เอวขยับบิด เพราะเสียวจนทรมาน
“อ๊า” เด็กน้อยร้องครวญ ทำมือไขว่ขว้า เหงื่อเริ่มออก
“จะเอาอะไรคะ ไหนบอกครูก่อน”
“อื้ออ มา”ผักบุ้งหงุดหงิด หุบขาแล้วลงมายืนข้างหน้า “นิสัยไม่ดี น่ารังเกียจที่สุดเลย”
“น่ารังเกียจอะไร”ครูสาวอยากจะขำ นี่ตั้งใจด่าแล้วใช่มั้ย เด็กสาวยื่นมือมาจับแขน แล้วจิกเป็ที ๆ
“ฮื้ออ ไม่ชอบเลย ปล่อยหนูออกไปเดี๋ยวนะ”
“ไม่ชอบอะไร”ครูสาวยักคิ้ว “เมื่อตะกี้เหมือนชอบ”
“หยุดเลย”
“ค้างหรอ” เด็กน้อยไม่ตอบเอาแต่ก้มหน้า “เงยก่อน”
“บ้าที่สุดเลย”
“ฮะ ฮ่า ร้องทำไมเนี่ย” ปริมประภาขำ “เป็อะไรก็บอกดิ จะได้ช่วย”
“ไม่ต้อง ปล่อยออกไปเลยนะ”
“อู้วว แฉะเยอะเลย” ความไวยิ่งกว่าปีศาจ ของครูสาว ล้วงััที่เนินเนื้อแล้วโชว์ของเหลวใสเยิ้ม ๆ อวดเด็กน้อย
“บ้า ครูบ้าที่สุดเลย”
“เคยช่วยตัวเองป่ะ”
“ใครก็เคยมั้ยล่ะ”
“งั้นก็ลองช่วยให้ดูหน่อย”
“ไม่ จะออกไปแล้ว”
“ยังไม่หายเงี่ยนเลย จะออกได้ไง”ผักบุ้งอ้าปาก ยืนนิ่งให้กับความตรงของครูสาวคนข้างหน้า เหลือเชื่อจริง ๆ
846
