วันรุ่งขึ้นเจนออกจากบ้านั้แ่เช้ามีนัดติวภาษาอังกฤษกับกลุ่มเด็กม.3 ในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ส่วนพลอยกับส้มต่างก็รอเวลานัดหมายรอบบ่าย
“แม่...วันนี้ไม่ต้องทำกับข้าวตอนกลางวันกับตอนเย็นหนูคงกินข้าวที่บ้านเจน”
ในขณะที่วินัยกำลังค้นหาข้อมูลของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อ5 ปีที่แล้ว โดยมี “นุ่น”เลขาวรวิทย์ช่วยตรวจสอบรายละเอียดข้อมูลที่ปรากฎขึ้นมาตรงหน้า “นุ่น...ส่งข้อมูลเข้าไปในระบบบ้านคุณวรวิทย์ทั้งหมด”
“ได้ค่ะคุณวินัย”
เจนยังคงนั่งสอนพิเศษภาษาอังกฤษให้กับเด็กนักเรียน3 คนอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่พลอยกับส้มรอเวลาอยู่ที่บ้านพลอยเวลาล่วงเลยมาจนถึงเวลานัดหมาย
“ส้ม…ใกล้จะถึงเวลาละกว่าจะขับรถไปถึงบ้านเจน น่าจะบ่ายๆ พอดี”
“ขอบคุณมากครับ...พี่เจนเก่งภาษาอังกฤษจังค่ะสอนพวกผมเข้าใจดีกว่าครูในโรงเรียนอีก”
“พี่เจนเก่งแล้วก็ใจดีด้วยค่ะ”
“พี่เจนคะ...พวกหนู2 คนขอจองคิวคอร์สก่อนสอบปลายภาคตอนนี้เลยได้ไหม?หนูอยากได้ความมั่นใจก่อนสอบอีกสักรอบหนึ่งก่อน หนูขอบ่ายวันเสาร์,เย็นวันอาทิตย์กับวันจันทร์”
“ได้จ๊ะ...คิวพี่ว่างพอดีถ้างั้นพี่คิดราคาพิเศษ 3 วันๆ ละ 4 ชั่วโมง พี่คิด 2,000 บาทละกัน”
“โอเคค่ะพี่เจนใจดีจริงๆ สอนดีแล้วคิดค่าสอนไม่แพงด้วย กลับไปบ้านคืนนี้หนูจะให้แม่โอนเงินให้พี่เจนนะคะ”
“ได้จ๊ะ”
พลอยกับส้มเดินทางมาถึงบ้านเจนแล้วโดยมีป้ามุกยกอาหารว่างและน้ำดื่มมาเสิร์ฟ “ขอบคุณมากค่ะป้ามุก”
“คุณหนูบอกป้าั้แ่เช้าแล้วค่ะว่าคุณพลอยกับคุณส้มจะมาวันนี้...จะทานอะไรกันดีคะ?”
“หนูเอาสลัดผักกับน้ำส้มปั่นค่ะ”
“ถ้างั้นหนูขอเหมือนพี่พลอยค่ะป้ามุกจะได้ทำทีเดียวเลยค่ะ”
“ได้ค่ะคุณหนูบอกให้ป้าทำต้มจืดไก่ไว้ให้คุณพลอยกับคุณส้มด้วยนะคะ”
วรวิทย์เดินทางถึงสเปนและเข้าพักผ่อนที่บ้านพักส่วนตัวเอกสารจำนวนมากแยกใส่แต่ละแฟ้มวางอยู่บนโต๊ะทำงาน “วินัยคุณช่วยส่งข้อมูลแผงโซล่าเซลล์กับระบบไฮดรอลิกทั้งหมดเข้าระบบหลัก...อีกสัก 10นาทีผมจะเข้าระบบเช็คอีกรอบ”
“รับทราบครับนาย”
พลอย: “เจน อยู่ไหนละ?”
เจน :“กำลังจะเดินเข้าบ้าน...พวกแก 2 คนอยู่ไหน?”
พลอย :“กำลังเลี้ยวเข้าบ้านแก”
เจน: “วันนี้ป้ามุกกับลุงหมูไปแจกอาหาร พวกแกอย่าเข้าประตูข้างให้เข้ามาทางประตูใหญ่”
พลอย :“โอเคๆๆ”
เจน: “ถึงแล้ว พวกแกเข้ามาที่ห้องโถงชั้นลอยด้านใน”
พลอย: “โอเค”
พลอยกับส้มเดินเข้าประตูด้านหลังของห้องรับแขกออกมาตามทางเล็กน้อยก็ถึงห้องโถงวงกลมขนาดใหญ่ขึ้นมาที่ชั้นลอย ส่วนเจนเดินขึ้นมาอีกทางหนึ่งของตัวบ้านเช่นกัน
“แกติวน้องวันนี้เป็งัยบ้าง?”พลอยเอ่ยปาก
“น้อง 3คนนี้ติวหลายรอบจนคุ้นเคยกันแล้ว จริงๆ ทั้ง 3 คนก็เริ่มเก่งแต่น้องเขาไม่ค่อยมั่นใจตัวเองเท่าไร”
“อืมๆ…แกจะนั่งพักก่อนไหม?”
“ไม่ต้องหรอกไม่ได้เหนื่อยอะไรมาก...ถึงเวลาค้นหาความจริงสักที!!!อยากรู้ความจริงสักที!”
เจน,พลอยและส้มเดินตรงเข้ามาที่แผงควบคุมติดอยู่บริเวณกำแพงด้านหนึ่งของห้องโถง “สวัสดีค่ะคุณเจน, คุณพลอย, คุณส้ม...ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” คำทักทายของระบบคอมพิวเตอร์ทำให้พลอยกับส้มใมาก
“อ้าวเฮ้ย!!!...ไอ้เครื่องนี้มันรู้จักกูได้ยังงัย?”
“กูป้อนข้อมูลพวกมึงเข้าไปด้วย!”
“ใหมด! กูสายโลว์เทคและสะสมความโง่เื่พวกนี้เป็จำนวนมากกูไม่คุ้นกับการคุยกับคอมเหมือนมึงนะเว้ยยยย!!!”
“ไอ้พลอย!นี่มึงยังคิดว่ากูฉลาดเื่พวกนี้เหรอ?กูก็พอๆ กับมึงแหละ เผลอๆ โง่กว่ามึงอีก! เครื่องอยู่บ้านกูแท้ๆแต่ต้องให้ไอ้ส้มมาสอนกูกดทั้งนั้นอ่ะ”
การแสดงออกและท่าทีของพลอยที่มีต่อระบบคอมพิวเตอร์แตกต่างกับท่าทีของส้มอย่างสิ้นเชิงสายตาส้มจ้องมองแผงควบคุมด้วยความสงสัยเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น มองไป-มาอย่างละเอียด
“ระบบ AIรุ่นใหม่โต้ตอบเจ๋งดีพี่เจน คุยเหมือนคนเลยค่ะพี่...ระบบของบริษัทพี่สุดจริงๆๆไม่แพ้ของฝรั่ง”ส้มหันไปมองรายละเอียดสเปคคอมที่ติดอยู่บริเวรมุมด้านหนึ่งด้วยความสนใจอย่างมาก “CPU รุ่น AGIix200-7…โหรุ่นนี้ล้ำสมัยกว่าบริษัทคอมระดับโลกอีกนะพี่เจน!”
“มันคืออะไรเหรอส้ม?”เจนหันมาถามด้วยความงุนงง “ช่วยพูดให้พี่เข้าใจหน่อยได้ไหม?...พี่เคยมายืนอ่านไม่รู้เื่ไม่เข้าใจสักนิด ส้มก็รู้ว่าพี่โง่เื่พวกนี้ขนาดไหน?”
“ถ้าเทียบกับร่างกายคนมันคือสมองกับหัวใจของระบบเลยแหละพี่ รุ่นนี้สามารถคิดและเรียนรู้ได้ด้วยตัวเอง ตัวเลขรุ่น x200-7 แปลว่าคิดเร็วกว่าคนที่มีไอคิว200 ประมาณ 7 เท่าค่ะพี่...ล้ำสมัยตัวท๊อปสุดแล้วค่ะ”
“โห...มันคิดและเรียนรู้เองได้ด้วยเหรอ?”
“ค่ะพี่เจน...บริษัทของพ่อพี่ใหญ่ขนาดนี้ต้องมีระบบมารองรับงานซับซ้อนมากๆ แบบนี้แหละค่ะ”
“ไอ้ส้ม!!!แกนี่สนใจเื่พวกนี้จริงๆ ความจริงแล้วแกน่าจะไปเรียนพวกสายคอมพิวเตอร์พวกเขียนโปรแกรมมากกว่ามาเรียนสายภาษา...จริงๆแกไปเรียนสายคอมก็หางานทำได้ไม่ยากเหมือนกัน”
“ไม่เอาหรอกค่ะพี่พลอย...หนูมาเรียนภาษาดีแล้วหนูค้นเื่คอมเองก็ได้”
“อืมๆ เห็นพ่อบอกว่าเพิ่งมาอัพเกรดระบบไม่กี่เดือนนี้เองมันควบคุมทุกอย่างในบ้านหลังนี้ สั่งการด้วยเสียงรู้จักแยกแยะคนได้ด้วยว่ากำลังคุยกับใคร”
“แต่สำหรับกูเนียบอกเลยว่าโครตจะหลอน อยู่ๆ มีอะไรก็ไม่รู้มาคุยด้วย แบบนี้ไม่เอาอ่ะ ไม่ไหว...ให้กูมาคุยกับคอมกูจะคุยอะไรดีวะ?” พลอยยังงงอยู่กับข้อความจำนวนมากที่กำลังแสดงในหน้าจออมนิเตอร์ขนาดั์
เจนป้อนคำสั่งต่างๆเพื่อตรวจสอบข้อมูลที่ได้รับมาจากวินัย ข้อมูลในหน้าจอแสดงให้เห็นว่ามีข้อมูลชุดใหม่ถูกส่งมาจากวินัยมีทั้งรูปภาพ, เอกสารและคลิปจำนวนหนึ่ง
“ขอดูรูปภาพในแกลลอรี่แบบแสดงทีละภาพขยายใหญ่สุด ลด denoise (เม็ดสีที่ทำให้ภาพไม่คมชัด)และปรับโทนสีธรรมชาติ ภาพไหนมีความสำคัญให้แปลงเป็คลิปสั้นๆ 10 วินาทีด้วย”เจนป้อนคำสั่งต่อเนื่อง
รูปภาพที่ปรากฎขึ้นมาเป็วันเกิดเหตุการณ์ไฟไหม้ที่ไซต์งานก่อสร้างในหมู่บ้านหรูแห่งหนึ่งคนงานแต่ละคนต่างยืนจับกลุ่มมองเข้าไปด้านในหมู่บ้านที่มีเปลวเพลิงโหมรุนแรงเป็ระยะๆควันดำโขมงลอยขึ้นบนฟ้าหลายจุดรูปบางส่วนถ่ายคนงานที่ได้รับาเ็ถูกประคองออกมาบริเวณด้านนอกของพื้นที่
“รูปนี้มีรถพยาบาลมาถึงแล้ว!”ส้มรีบชี้นิ้วทันที “ไม่ถึง 15 นาทีรถพยาบาลมา 3 คัน...ผู้ชายคนนี้ท่าทางน่าจะเป็คุณหมอ”
“ดูดีๆสิ รูปนี้พยาบาล 2 คนกำลังยกเปลขึ้นรถ น่าจะเป็คนที่ได้รับาเ็หรือเสียชีวิต...รึเปล่า?”พลอยตั้งข้อสังเกตเพิ่มเติม
“รูปนี้ดูด้านหลังไกลๆสิ!!! มีคนงานาเ็กำลังได้รับการปฐมพยาบาลอยู่ด้วย!”
“เจน ส่วนรูปนี้...เปลวเพลิงด้านหลังสูงมากน้ำฉีดสู้ไหวไหมเนีย?...เหมือนกับมีลมพัดแรงดูป้ายโฆษณารูปนี้สิ เกือบจะหัก”
รูปที่ปรากฎบนหน้าจอทะยอยเปลี่ยนไปเรื่อยๆจนกระทั่งมาถึงรูปเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนร้องไห้โดยมีคนงานหลายคนคอยปลอบใจอยู่ข้างๆ “พ่อกับแม่ของเด็กคนนี้ใช่ไหมที่ตายในเหตุการณ์ครั้งนี้?”
“ใช่แน่ๆมีรูปเด็กคนนี้บวชด้วย แล้วก็มีถ่ายรูปคู่กับพ่อแก แล้วก็ถ่ายกับคุณอาวินัย”
“พ่อแกกับคุณอาวินัยไปร่วมงานศพด้วยนี่น่า...”
“อันนี้น่าจะเป็อาคารพาณิชย์ที่พ่อน่าจะซื้อให้เด็กคนนี้ถ้าพ่อแม่ตายหมด คนที่ยืนถ่ายรูปกับเด็กคนนี้น่าจะเป็ญาติๆ...โอเค รูปหมดละ”
“ขอดูไฟล์คลิปงานศพ”เจนออกคำสั่งอีกครั้ง
คลิปที่ปรากฎขึ้นมาเป็งานรดน้ำศพของพ่อกับแม่เด็กคนนี้ โดยมีวรวิทย์กับวินัยนั่งข้างๆ เด็ก ส่วนแขกที่มาร่วมงานยืนต่อแถวรดน้ำที่พานดอกไม้ที่วางอยู่บนแท่นด้านหน้ามีการตกแต่งด้วยดอกไม้หลายชนิดสวยงามเต็มบริเวณ ที่ด้านข้างมีพวงหรีดแสดงความเสียใจวางอยู่จำนวนหนึ่งรวมถึงจากบริษัทซีคอร์ปด้วย
“ไม่มีร่างทั้งพ่อกับแม่จริงๆด้วย แขกแต่ละคนรดน้ำที่พานดอกไม้แทนร่างจริง” เจน,พลอยและส้มนั่งดูคลิปด้วยความเศร้าสลดหดหู่ใจเป็อย่างมาก “พ่อแม่เสียทั้งคู่พร้อมกันแบบนี้ไม่มีใครรับไหว ไม่มีใครทำใจได้หรอก”
“ค้นหาตำแหน่งที่ตั้งในรูปนี้ขอข้อมูลสถานที่และพิกัดที่อยู่จริง...ส่งเข้ามือถือหนูด้วย”
“รับทราบค่ะคุณเจนจิรา”
ใน่เวลาเดียวกันวรวิทย์ยังคงนั่งตรวจสอบเอกสารและข้อมูลจากคอมพิวเตอร์อย่างเคร่งเครียดโดยมีวินัยและนุ่นเข้าสายประชุมทางไกล “วินัยมีรายละเอียดของระบบไฮดรอลิกตรงนี้ไหม?...ผมขอเพิ่มด่วน”
พลอยกับส้มออกมานั่งที่ระเบียงด้านนอกตัวบ้านยืนมองคนจำนวนมากต่อแถวยาวสุดตาจนเต็มซอยทางเข้าบ้านไม่นานนักเจนก็ยกน้ำเข้ามาเสิร์ฟ “มาๆๆพวกแกกินน้ำส้มกันก่อน”
“ไอ้เจนบ้านแกแจกอาหาร แจกคนแถวนี้กี่คนเนีย...ดูสิต่อคิวกันเต็มซอยอ่ะ”
“ไม่รู้เหมือนกันเห็นป้ามุกกับลุงหมูบอกว่า มีพนักงานจากบริษัทขนพวกอาหารกับของใช้มาแจกเพียบ”
“ดูสิมีทั้งกับข้าว อาหารแห้ง...ป้ามุกกับลุงหมูตักแทบไม่ทันเลยนะนั่น!”
“ป้ามุกบอกว่าวันนี้มีพนักงานที่บริษัทมาช่วยแจก10 คนได้มั๊ง”
“แต่พ่อแกก็ดีนะแจกมาหลายปีแล้ว...แล้วสโตล์ข้างๆตรงนั้นเอาไว้ทำอะไรเหรอ?เพิ่งสร้างเสร็จนี่น่าพอดู้าเพิ่งเห็นว่าที่หลังคาเป็แผงโซล่าเซลล์ทั้งหมดเลยนี่หว่า”
“พ่อจะทะยอยเอาโซล่าเซลล์มาใช้ที่บ้านให้หมด...เอามาทดสอบที่สโตร์ก่อนพื้นที่ด้านหลังบ้านที่เพิ่งต่อเติมขึ้นมาใหม่ใช้ระบบพลังานทดแทน 100% แล้วส่วนด้านหน้าเห็นบอกว่าจะมีช่างมาทำใหม่อีกที”
“แล้วแจกพวกของใช้ประจำวันด้วยป่ะ?”พลอยถามด้วยความสงสัย
“ก็แจกพวกของแห้งกับพวกของใช้ทั่วๆไป ป้ามุกบอกว่า ใครอยากได้อะไรก็เดินเข้าไปหยิบได้เลย”
“อ้าว!!!แล้วแบบนี้ก็เข้ามาหยิบกันหมดร้านเลยสิ”
“ป้ามุกบอกว่า...แรกๆก็มีบ้าง แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว เชื่อป่ะว่า คนเหล่านี้แต่ละคนหยิบนิดเดียวเองบางคนมาเอาแค่ขันกับสบู่ก้อนเดียว บางทีก็มาเอาข้าวสารไปโลเดียวก็มี...มาเอาแปรงสีฟันอันเดียวยังมีเลย”
“ดีเนอะ!ขาดแคลนแต่ก็ไม่เบียดเบียนใคร”
“ก็ตอนแรกบางทีลุงหมูต้องแวะไปเฝ้าบ้างแต่หลังๆ ไม่ต้องแล้ว แค่เอาของไปเติมเรื่อยๆ แล้วก็เขียนป้ายบอกไว้ว่าให้หยิบไปแค่เท่าที่ใช้ก็พอ ให้รู้จักแบ่งปันกัน”
“เอ่อ…ว่าแต่แกจะเอายังงัยต่อดีกับเื่ที่ประจวบฯ”
“กูกะว่าจะไปทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้พ่อกับแม่น้องเขาหน่อยอยากให้อโหสิกรรมหมดเวรหมดกรรมต่อกัน พวกแกว่าดีไหม?”
“ดีเหมือนกันพี่เจนหลวงตาหนูตอนนี้อยู่ที่ประจวบฯ พอดี”
“ดีเลยแกฉันว่าถ้าเราไปเยี่ยมน้องแล้วก็ทำบุญด้วย แบบนี้น่าจะจบเื่นี้ได้ต่อไปแกจะได้อยู่สงบๆ สักที”
“ถ้างั้นพวกเราเรียน่เช้าเสร็จแล้วเดินทาง่บ่ายวันศุกร์, เสาร์และอาทิตย์ถือโอกาสไปเที่ยวพักผ่อนในตัวด้วยเลย”เจนรีบเสนอไอเดียเพิ่ม
“ถ้างั้นไปติดตามดูชีวิตน้องเขาหน่อยว่าตอนนี้เป็ยังงัยบ้างก็ดีเหมือนกันนะ”
“พี่เจน…ถ้าต้องไปค้าง 2 คืน หนูคงไปไม่ได้...หนูไม่ไหวจริงๆพี่ คือ น...น.หนู...หนู...ไม่มีเงิน”
“ไม่เป็ไรหรอกส้ม ไปด้วยกันเหมือนเดิมแหละ พี่ 2 คนเคยทิ้งส้มเหรอ? งานนี้พี่เลี้ยงส้มเองพวกเราทั้ง 3 คนไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกันนานแล้ว ครั้งนี้ถือโอกาสไปประจวบฯ ทั้งทีก็ไปเดินเก๋ๆ ที่ชายหาดกันหน่อยก็ดี ไปเดินเล่นกันเถอะ”
“หนูเกรงใจพี่เจนกับพี่พลอยมากช่วยหนูมาตลอด ช่วยหนูบ่อยจน...”
“ส้ม!พี่เคยบอกแล้วงัยว่า ห้ามส้มคิดแบบนี้เด็ดขาด ทำไมส้มชอบคิดแบบนี้!”ส้มยังพูดไม่ทันจบประโยคดี เจนหันมาดุส้มด้วยน้ำเสียงเข้ม
“ไอ้เจน!!มึงดุน้องอีกละ ไอ้ส้มมันก็เกรงใจมึงอ่ะถูกแล้ว!!”
“เอ่อๆๆกูไม่อยากให้ส้มคิดอะไรแบบนี้! กูขอโทษที่พูดเสียงดัง”
“หนูขอโทษพี่เจนเหมือนกันค่ะต่อไปหนูจะไม่พูดแบบนี้อีกแล้วนะคะ...ขอบคุณค่ะพี่เจน พี่เจนใจดีกับหนูจริงๆ”ส้มตอบรับพร้อมกับยกมือไหว้เจนทันที
ขจรนั่งดูเอกสารจำนวนมากกับชุติมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดในห้องทำงานที่อาคารแฝดซีคอร์ปทั้ง 2 คนพูดคุยจนเวลาผ่านมาหลายชั่วโมงมีพนักงานหลายคนสลับผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนเข้ามาให้ข้อมูลรวมถึงนำเอกสารต่างๆเข้ามา
“โปรเจ็กต์นี้ผมไม่้าให้วรวิทย์เข้ามาวุ่นวายเด็ดขาดมันไม่มีสิทธิ์ั้แ่แรกด้วยซ้ำ!!!”
“หนูว่าใจเย็นๆก่อนดีไหม พี่ขจร?”
“โปรเจ็กต์นี้ผมปั้นมาั้แ่แรกๆมันจะมาชุบมือเปิบแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!!!”ขจรพูดยืนยันด้วยอารมณ์โกรธเป็อย่างมาก น้ำเสียงที่หนักแน่นจนทำให้ชุติมาใเป็อย่างมาก“คอยดูนะ!!!ถ้ามันมายุ่งแม้แต่นิดเดียว ผมจะโวยให้พังกันไปข้างหนึ่ง!!! ไม่ต้องมาตรวจอะไรทั้งนั้นแหละ!!!ผมจัดการของผมเองได้”
เจนยังคงนั่งดูข้อมูลของเด็กคนนี้ในมือถือตัวเองจนไม่ทันสังเกตว่าป้ามุกเดินเข้ามา
“คุณหนูคะวันนี้นายท่านออกรายการทีวีตอน 5 โมงเย็นด้วยนะคะ มีคนรอดูนายท่านพูดเยอะแยะเลยค่ะ”
“หนูดูไม่รู้เื่หรอกค่ะป้ามุกป้ามุกกับลุงหมูดูเผื่อหนูด้วยละกัน...คือ..หนูคงไม่ได้ดูด้วยค่ะ หนูมีนัดพลอยกับส้มไว้แล้วด้วยค่ะ”
“ป้าอยากให้คุณหนูลองดูบ้างนะคะลองฟังดูว่าตอนนี้นายท่านทำอะไรบ้าง ป้าเองก็ดูไม่รู้เื่หรอกค่ะ”
“ดูไปก็เท่านั้นแหละค่ะป้ามุกไม่เอาดีกว่า หนูคงดูไม่ถึง 5 นาทีน่าจะหลับก่อน...ป้ามุกก็รู้อยู่แล้วว่าหนูไม่ชอบเื่ที่บริษัทน่าเบื่อจะตาย แล้วหนูก็โง่มากกับเื่พวกนี้อีกต่างหาก ดูไปก็ไม่เข้าหัวหนูหรอกค่ะ”
“สวัสดีค่ะพบกันเหมือนเดิมนะคะกับรายการเศรษฐกิจยามเย็น...จูน-กมลชนกค่ะ สำหรับประเด็นที่จะพูดคุยกันในวันนี้ต้องบอกว่าร้อนแรงและได้รับความสนใจจากประชาชนเป็อย่างมากใน่3-4 สัปดาห์ที่ผ่านมา ก่อนอื่นเลย...ดิฉันขอต้อนรับคุณวรวิทย์ประธานเ้าหน้าที่บริหารบริษัทซีคอร์ปที่ให้เกียรติกับทางรายการเป็อย่างสูงมาเป็แขกรับเชิญในวันนี้ค่ะ”
“สวัสดีค่ะคุณวรวิทย์”
“สวัสดีครับคุณจูน”
“ดิฉันขอเล่าเื้ันิดหนึ่งก่อนค่ะ...ดิฉันประสานขอคิวคุณวรวิทย์กับเลขานุ่นกว่าจะได้คิวในวันนี้ต้องใช้เวลา 10 เดือนเต็มๆ ค่ะต้องขอขอบคุณเป็อย่างสูงที่คุณวรวิทย์ตอบรับในวันนี้ ต้องบอกก่อนนะคะว่าเื่ที่จะคุยในวันนี้เยอะมากค่ะ วันนี้เราจะคุยไปเรื่อยๆ จนหมดเวลา ส่วนที่เกิน...ดิฉันจะตัดออกออกอากาศทางสื่อออนไลน์ในภายหลังนะคะวันเวลาก็จะแจ้งให้ทราบกันอีกทีค่ะ”
“ยินดีครับ”
“ก่อนที่ดิฉันจะเริ่มพูดคุยกับคุณวรวิทย์อยากให้ทีมงานเอาภาพในห้องส่งกับลานจอดรถด้านนอกห้องส่งขึ้นมาค่ะ...เห็นได้ว่าวันนี้ดูจากคนที่มาเข้าร่วมบันทึกเทปมีคนสนใจกันอย่างล้นหลามเต็มลานจอดรถของทางสถานีเรียกได้ว่าเป็ปรากฎการณ์ครั้งหนึ่งของรายการค่ะ...หรือแม้กระทั่งยอดวิวโปรโมตรายการสูงถึงกว่า10.5 ล้านวิว สูงที่สุดเท่าที่เราเคยทำมาเช่นกันค่ะ เพื่อไม่ให้เป็การเสียเวลาขอเริ่มเลยนะคะ”
“สำหรับประเด็นที่จะคุยกันในรายการมี3 ประเด็นค่ะ...ประเด็นแรกคือ ภาพหลุดแอปส่งอาหารเป็ประเด็นที่ผู้คนในสังคมตอนนี้้าทราบความจริงเป็อย่างมากว่า ซีคอร์ปกำลังก้าวเข้าสู่ธุรกิจส่งอาหารใช่หรือไม่?...ประเด็นที่2 การเปิดห้างซีสแควร์วัน (Ze Square ONE) สาขาลาดพร้าว ถือเป็สาขาที่ 7 ของซีคอร์ปใน่ปลายปีนี้...และประเด็นสุดท้ายเื่ข่าวลือว่าทางซีคอร์ปสนใจที่จะซื้อบริษัทไอวี่บลิซซ์ (Ivy Blizz)บริษัทผลิตรถยนต์ไฟฟ้าระดับโลก วันนี้เราจะได้ทราบทิศทางครั้งสำคัญของซีคอร์ปค่ะ”
“ยินดีครับผม...วันนี้พร้อมตอบคำถามตอบเท่าที่ตอบได้นะครับ”
“ทีมงานเอารูปขึ้นเลยค่ะ...รูปนี้ถูกเผยแพร่ในโลกโซเชียลแอดมี(AddME) ประมาณ 1 เดือนที่แล้ว ไม่ทราบที่มาค่ะเป็ภาพแอปส่งอาหารธรรมดา แต่สิ่งที่ทำให้ภาพนี้ไม่ธรรมดาคือมีโลโก้ของบริษัทซีคอร์ปติดอยู่ด้วย่เวลาที่ผ่านมาฝ่ายประชาสัมพันธ์ของซีคอร์ปไม่ได้ตอบรับและปฏิเสธข่าวลือรูปนี้เช่นกันค่ะ...ตอนนี้ซีคอร์ปสนใจที่จะทำธุรกิจรับส่งอาหารด้วยหรือไม่คะ?”
“เป็รูปจริงครับ...ผมศึกษาธุรกิจการรับส่งอาหารมาพักใหญ่ๆแล้วครับ หลายท่านทราบดีว่า ในปัจจุบันธุรกิจรับส่งอาหารเป็ธุรกิจที่ทำกำไรยากและเสี่ยงต่อการขาดทุนสูงมากเวลานี้รายใหญ่ในตลาดเป็ของต่างชาติทั้ง 4 รายตัวเราเองเป็ผู้เล่นใหม่ในธุรกิจนี้ ผมยอมรับว่าเรามีความสนใจที่จะทำเองเหมือนกันแต่ก็ต้องประเมินรอบด้านให้รอบคอบกว่านี้ก่อนครับ”
“คุณวรวิทย์ประเมินความเสี่ยงกับเสียงตอบรับอย่างไรบ้างคะ?เศรษฐกิจตอนนี้บริษัทั์ใหญ่หลายๆ แห่งเลือกที่จะเลย์ออฟพนักงานจำนวนมาก ทำให้เกิดปัญหาคนว่างงานและยังรวมไปถึงคนที่้าหาpassive income (รายได้เสริม)เพิ่มเติม....ประเด็นที่สำคัญคืออัตราการจ่ายผลตอบแทนต่อรอบถูกมากจนแทบจะไม่คุ้มการวิ่งส่งอาหารกันแล้วค่ะ ตอนนี้เท่าที่ดิฉันทราบมาไรเดอร์ได้แค่12-15 บาทต่อรอบก็มีแล้วค่ะ...หลายคนมองว่าการที่ซีคอร์ปเข้ามาเล่นตลาดนี้เป็โอกาสที่จะเข้ามาช่วยให้คนว่างงาน มีทางเลือกเพิ่มมากขึ้นพอจะตอบได้อย่างชัดเจนหรือไม่ว่า ซีคอร์ปจะตัดสินใจทำหรือไม่ทำคะ?”
“ผมทราบจากกระแสโซเชียลต่างๆดีว่า มีคนจำนวนมากคาดหวังให้เราทำเอง ตัวผมได้มีโอกาสศึกษาและมีข้อมูลมากพอแล้ว รวมไปถึงวางกรอบให้ทีมพัฒนาแอปเริ่มทำไปบ้างแล้วครับการเปิดธุรกิจใหม่ไม่ใช่เื่ง่าย ระยะเวลายังไม่สามารถตอบได้แน่นอนแต่ที่ตอบได้ตอนนี้คือ...ได้เริ่มโปรเจ็กต์นี้แล้วครับ”
คำตอบของวรวิทย์เรียกเสียงเฮกับเสียงตบมือจากผู้ชมในห้องส่งและในลานจอดรถดังลั่นไปทั่วบริเวณด้วยความดีใจจนทำให้วรวิทย์อดอมยิ้มไม่ได้
“ขอบคุณๆๆทุกคนครับ”วรวิทย์หันไปยิ้มตอบรับคนในห้องส่งที่นั่งดูกันเต็มพื้นที่ “ขอบคุณครับๆๆ”
“นี่ขนาดแค่คนในห้องส่ง ยังถูกอกถูกใจมีเสียงเฮตอบรับดังขนาดนี้ ดิฉันเชื่อว่าตอนนี้หลายๆ คนที่กำลังรอคำตอบชื่นใจแล้วนะคะว่า ซีคอร์ปทำแน่นอนค่ะ...ประเด็นต่อเนื่องเลยค่ะแล้วเื่การจ่ายผลตอบแทนให้กับไรเดอร์ ตรงนี้คุณวรวิทย์มีนโยบายอย่างไรบ้างค่ะ?อะไรคือความแตกต่างระหว่างซีคอร์ปกับบริษัทอื่นๆ?”
“ซีคอร์ปมีร้านอาหารในเครือหลากหลายไม่ว่าจะเป็บุฟเฟต์, ปิ้งย่าง, ภัตตาคาร, เครื่องดื่ม,อาหารนานาชาติรวมถึงของหวานในแบรนด์ต่างๆ...ตรงนี้เป็ต้นทางที่แตกต่างจากบริษัทอื่นสิ่งที่เรากำลังจะทำเพิ่มเติมคือ ส่งอาหารให้กับลูกค้าด้วยตัวเราเอง...ปัญหาหลักของธุรกิจส่งอาหารคือต้นทุนการจัดการเื้ัสูงมาก แต่การจัดการของเรามีพร้อมอยู่แล้วเราแค่ขยายขอบเขตการให้บริการจากเดิมมีเฉพาะแค่ walk in เข้ามาในร้านเพิ่มเป็สั่งซื้อจากที่ไหนก็ได้”
“หมายความว่าบริการจัดส่งอาหารในแอปจะสั่งได้แค่จากร้านอาหารในเครือซีคอร์ปใช่ไหมคะ?”
“ก็ไม่เชิงทีเดียวครับผมมองว่าเรา้าขยายขอบเขตการสั่งซื้อให้ครบถ้วน แต่ถ้าลูกค้า้าอาหารหรือเครื่องดื่มอื่นๆ ที่เราไม่มี ลูกค้าก็ต้องได้รับสิ่งที่เขา้าเช่นกันประเด็นนี้รวมถึงผลตอบแทนของไรเดอร์ที่จะเข้ามาร่วมงานกัน...ขอเวลาผมดูรายละเอียดเพิ่มเติมนิดหนึ่งครับ”
“เอาล่ะค่ะคำตอบที่เราได้จากคุณวรวิทย์ก็ชัดเจนในระดับหนึ่งนะคะว่าซีคอร์ปกำลังจะเข้ามาทำธุรกิจด้านการรับส่งอาหาร ถือเป็ข่าวดีอย่างมากกับคนที่ตกงานอยู่รวมไปถึงคนที่กำลังหารายได้เสริมให้กับตัวเองภายใต้ภาวะเศรษฐกิจย่ำแย่ขนาดนี้ส่วนรูปแบบจะเป็อย่างไรก็คงต้องรอต่อไปค่ะ...เบรคหน้าพลาดไม่ได้เช่นกัน เราจะมาคุยกันอีก2 ประเด็นนะคะคือ เื่การเปิดห้างสาขาใหม่กับข่าวลือเื่การซื้อไอวี่บลิซซ์ค่ะตอนนี้ขอพักชมสิ่งที่น่าสนใจสักครู่ก่อนค่ะ”
256
