เมืองกวนหลินเป็เมือง แห่งขุนเขาสูงใหญ่ แม่น้ำใสสะอาดบริสุทธิ์ สมุนไพรที่มีระดับพลังปราณและสัตว์นานาชนิดที่มีพลังจิติญญาพิเศษ ทำให้ผู้คนหลั่งไหลมายังเมืองกวนหลิน เพื่อเสาะแสวงหาพืชสมุนไพรปราณ จึงมีโรงประมูลและร้านขายสมุนไพรมากมาย ป่าลึกลับที่หลับใหลเป็สถานที่เหมาะแก่การเสาะแสวงหาพลังปราณ เพื่อยกระดับพลังของตนเอง มีคนไม่น้อยยอมเสี่ยงชีวิตแต่ก็มีน้อยมากที่รอดกลับออกมาจากป่าลึกลับ
"ข้าว่าแหวนมิติว่าแปลก ทุกสิ่งอย่างรอบตัวเป็สิ่งที่ข้าไม่สามารถบรรยายได้จริงๆ"หลินเข้ามิติตามหาสมุนไพรขั้นต้น และขั้นกลาง กับหินปราณ ส่วนหญ้าพยัคฆ์ข้าค่อยขายเฒ่าแก่ร้านเดิม
"ข้าพร้อมสำหรับเริ่มวางแผนอนาคต"การแต่งกายของหลินวันนี้ดูเหมือนคุณหนูน้อยน่ารักบ้านเศรษฐี หลินขออนุญาติท่านแม่เดินเล่นหลังจากส่งข้าวให้พี่ใหญ่ หลินตั้งใจสำรวจการค้าขายสมุนไพร และทำการค้าขายในอนาคตเพิ่มของพี่ใหญ่และน้องสาว
"ท่านหลงจู๊ ข้ามาหาเถ้าแก่เ้าคะ"พร้อมยื่นหยกที่บ่งบอกว่าเป็ลูกค้าสำคัญที่จะละเลยไม่ได้
"เชิญด้านในขอรับคุณหนู"หลินเดินเข้าไปยังห้องรับรองห้องเดิม และดื่มน้ำชารอเถ้าแก่ หลงจู๊รีบไปตามเถ้าแก่หลังร้านทันที
"เจอกันจนได้ ดีนะที่ข้ายังไม่ได้เข้าเมืองใหญ่"เถ้าแก่จาง รีบทักทายแม่หนูน้อยที่ให้โชคกับเค้าทันที
"แม่หนู เ้านำโสมมาขายอีกหรือไม่"เถ้าแก่จางถามหลินทันทีที่เห็นหน้า
"ไม่ได้นำมาเ้าคะ แต่วันนี้เป็อย่างอื่นท่านจะรับหรือไม่เ้าคะ"
"ถ้าเป็ของแม่หนูข้ารับทั้งหมด"เถ้าแก่จางเชื่อหมดใจว่าต้องเป็ของดี
"ขอบคุณเถ้าแก่ เ้าคะที่เชื่อใจข้า"หลินเชื่อใจเถ้าแก่ระดับหนึ่ง เพราะั้แ่ขายโสมก็ไม่มีเหตุการณ์ที่ทำให้ขวัญผวา ตอนนี้ผ่านมาสี่เดือนแล้ว เถ้าแก่ไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ
"เถ้าแก่ รู้จักหินปราณหรือไม่ มันมีราคาเท่าไหร่ "
"เ้าว่าอย่างไรนะหิน...หินปราณหรือ"เค้าไม่ได้พบเจอหินปราณมานานมากแล้วค่อนข้างหายากส่วนมากอยู่ในป่าลึกลับ ไม่สามารถเข้าถึงได้ พ่อแม่หนูนี้เป็ใครทำไม มีความสามารถขนาดนี้
"เ้าคะ ข้ามีสมุนไพรสองสามชนิดมาขาย ท่านสนใจหรือไม่"
"แม่หนูเอาออกมาเถอะ หัวใจข้าจะวายแล้ว"เถ้าแก่แทบระงับอาการตื่นเต้นไว้ไม่อยู่
"นี่เ้าคะ หินปราณ หญ้าพยัคฆ์ สมุนไพรขั้นต้นและขั้นกลาง"หลินหยิบของออกมา
"เ้า..เ้า มีของดีๆทำไมเพิ่งมาหาข้า"เถ้าแก่มองของที่หลินนำออกมาตาโต ปากค้าง เกือบหยุดหายใจ
"ก็ข้ายังมีเงินอยู่นี่นา ข้าไม่ได้เดือดร้อนอะไร"หลินพูดอย่างไม่ใส่ใจ
"เท่าไหร่เ้าคะ ข้า้าเงิน"เริ่มรำคาญเถ้าแก่ ใอะไรนักหนาข้ามีอยู่เต็มมิติ
"เอ่อ.....ข้าบอกราคาได้แค่สมุนไพรขั้นต้นกับขั้นกลาง ที่เหลือข้าไม่สามารถบอกได้"
"เท่าไหร่ ราคาบอกข้าสักที"หลินเริ่มหมดความอดทน
"ราคาของสมุนไพรที่เ้าเอามาขั้นต้น 10 ต้นข้าให้ต้นละ 100 ตำลึง ทองส่วนขั้นกลาง 10 ต้นข้าให้ ต้นละ 500 ตำลึงทอง รวม 6000 ตำลึงทอง ราคานี้เป็ราคาที่ยุติธรรมที่สุดแล้ว"
"ส่วนราคาของหินปราณกับหญ้าพยัคฆ์ต้องเข้าโรงประมูลถึงจะรู้ราคาที่แท้จริง"เถ้าแก่มีประสบการณ์ที่ได้พบเจอพืชสมุนไพรขั้นต้นบ้าง จึงพอทราบราคา
"6000 ตำลึงทองเหรอเ้าคะ ได้น้อยกว่าโสมอยู่น้า"ว้าว....เงินที่ไม่ต้องลงแรง....ข้าชอบ
"แม่หนูเ้ายังมีหินปราณกับหญ้าพยัคฆ์อยู่นะ ข้าไม่สามารถบอกราคาได้จริงๆ"ต้องถามนายท่านก่อนเถ้าแก่จางคิดในใจ
"ก็ได้เ้าคะ ข้าเชื่อใจเถ้าแก่รบกวนเถ้าแก่จัดการให้ข้า ห้ามบอกว่าข้าเป็คนนำมานะเ้าคะ"
"รับรองได้แม่หนู นี่ตั๋วเงิน 6000 ตำลึงทองของเ้า เรามาทำสัญญาการค้าหญ้าพยัคฆ์กับหินปราณกันเป็ลายลักษณ์อักษรกันเถอะ"เป็ความ้าของหลินเหมือนกันกลัวความไม่แน่นอนของใจคน
"อีกสามวันรอโรงประมูลทำการเปิดประมูล เ้ามาหาข้าได้อย่าลืมนำหยกมาด้วยนะ"
เถ้าแก่จาง ต้องรีบแจ้งนายท่านเื่ที่ได้หญ้าพยัคฆ์กับหินปราณมาปรากฏที่เมืองกวนหลิน นายท่านเสาะหามานาน จนต้องเปิดร้านรับซื้อสมุนไพร บังหน้าเพื่อ้าเพิ่มระดับพลังให้อยู่ระดับไร้ปราณ #คือระดับพลังที่ไม่สามารถรู้สึกได้หากไม่มีระดับพลังเดียวกัน#
"นายน้อยขอรับหินปราณกับหญ้าพยัคฆ์ ปรากฎแล้วขอรับ"เถ้าแก่จางแจ้งแก่ผู้เป็นายหลังจากจ้าวหลินจากไปแล้ว
นายน้อยของร้านขายยาตระกูลเย่ว์ที่ผูกขาดการค้าสมุนไพรเพียงหนึ่งเดียวของเมืองกวนหลิน นามของเขามีชื่อว่า เย่ว์เทียน อายุเพียง 14 ปี หน้าตาคมคายเป็ลูกชายคนรองของตระกูลเย่ว์ นิสัย เ็า เ้าเล่ห์ เก่งกาจสามารถดูแลการค้าของตระกูลเย่ว์จนท่านพ่อยอมรับ และยกกิจการในเมืองกวนหลินให้เย่ว์เทียนดูแล
"โรงประมูลของเราพร้อมหรือยัง"เย่ว์เทียนถามเถ้าแก่จางผู้ช่วยผู้ซื่อสัตย์
"พร้อมแล้วขอรับนายน้อย อีกสามวันคู่ค้าของเราจะกลับมารับเงิน"
"เราอยากให้เ้านำมันออกประมูล ราคาหญ้าพยัคฆ์ 100,000 ตำลึงทอง ส่วนหินปราณขั้นสูงพวกนั้นราคาเริ่มต้น 50,000 ตำลึงทอง "เย่ว์เทียนประเมินราคาเริ่มต้นให้เถ้าแก่จัดการ
"นายท่านเราจะเอามันออกมาประมูลจริงหรือขอรับ นายท่านทำไมไม่เก็บไว้เอง"
"อืม"เย่ว์เทียนหาได้สนใจสิ่งที่เถ้าแก่จางพูด พร้อมเดินออกจากร้านไปทันที
"ข้าอยากกินข้าวหน้าปลาไหลย่างที่คนในเมืองพูดถึงว่าอร่อยจริงหรือเปล่า"เย่วเทียนเดินไปหาร้านทันที คนมารอซื้อต่อแถวยาวมาก
"วันนี้ข้าคงไม่ได้กิน"เย่ว์เทียนอยากกินปลาไหลย่าง รสชาติจะเป็อย่างไร กินหอมโชยมาจนอดใจไม่ไหว
"ท่านแม่ข้ากลับมาแล้วเ้าคะ"จ้าวหลินะโด้วยเสียงสดใส เพราะอะไรนะเหรอ....ข้าได้เงินเพิ่มมาอีกก้อนนะสิ เงินลงทุนซื้อร้านค้าได้มาแล้ว ฮ่าฮ่า สบายใจซิคะ
"กลับมาช้านะเรา ไปซนที่ไหนมา"
"ข้าเดินเล่นมองหา ทำเลร้านขายข้าวสิเ้าคะ"หลินอยากเปิดร้านขายข้าวปลาไหลย่าง ร้านแบบญี่ปุ่นน่ารักๆ
"แล้วมีมั้ย"ท่านแม่รีบถามจ้าวหลินทันที
"ไม่มีเ้าคะ แถบนี้ไม่ค่อยน่าสนใจแต่มีฝั่งท่าเรือเ้าคะ ไว้ข้าจะไปเดินดูอีกที"ลูกค้าเริ่มบางตา คนเข้าแถวรอซื้อไม่มีแล้ว
"อืม...ใกล้หมดแล้ว"หลินดูข้าวกล่องและปลาเผาใกล้หมดแล้ว อยากหนีไปเดินเล่นมีลูกค้าเข้ามาพ่อดี
"เ้า...ข้าอยากได้ข้าวหน้าปลาไหลย่าง"เย่ว์เทียนสั่งไปที่จ้าวหลิน
"ท่านจะรับกี่ชุดเ้าคะ"จ้าวหลินมองหน้าเด็กชายตรงหน้า โอ้ยยยยโดนใจ สายดาร์คขนาดนี้แม่ขอจองได้มั้ย
"เอาทั้งหมดทั้งปลาเผาและข้าวกล่อง นี่เงินเอาไปส่งร้านขายยาเถ้าแก่จาง"เย่ว์เทียนจ่ายเงินหนึ่งตำลึงทองทันทีแล้วเดินจากไป
"ท่านรอลูกค้ารอก่อนให้เงินมากเกินไปเ้าคะ"จ้าวหลินรีบเรียกเด็กชายหน้าตาเ็าเรียกเท่าไหร่ก็แต่ไม่ยอมหันกลับมา
"เด็กนิสัยเสีย"หลินบ่นเย่ว์เทียนที่เดินจากไปไม่ฟังเสียงเรียก
"ท่านแม่เราขายหมดแล้วเดี๋ยวต้องไปส่งอาหารที่ร้านยาตรงโน้นนะเ้าคะ"หลินรีบบอกท่านแม่
"ข้าไม่ไปส่งนะเ้าคะเดี๋ยวข้าเก็บของรอ"หลินไม่อยากเจอเถ้าแก่จาง
"เดี่ยวแม่กับป้าเฉินไปส่งเองเ้าก็เก็บของรอแม่"ท่านแม่ส่งของเรียบร้อยพวกเราซื้อของที่จำเป็แล้วเดินทางกลับบ้านทันที
288
