อยู่ดี ๆ ฉันก็กลายเป็นภรรยาตัวแสบของนายพลผู้เย็นชา

บทที่ 38 เมื่อไหร่จะตั้งครรภ์ได้สักที

        พี่หลานมองเธอแวบหนึ่ง พูดเสียงเรียบ 

        "เธอเพิ่งมาวันนี้ใช่ไหม? ได้ศึกษาคอลเลกชันฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนหรือยัง?"

        เยี่ยชิงหวนพยักหน้าอย่างจริงจัง "เรียบร้อยแล้วค่ะ คอลเลกชันฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนก่อนหน้านี้มีธีมเป็นภาพวาดน้ำหมึกภูเขาและน้ำ โดยเน้นสี่แบบหลัก ได้แก่ ดอกไม้ นก ปลา และแมลง ซึ่งสอดคล้องกับลักษณะของฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนมาก แต่ดูเหมือนคอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวจะไม่ค่อยมีการเปลี่ยนแปลงเลยนะคะ"

        จริง ๆ แล้วตอนที่เธอพูด เธอก็สังเกตเห็นว่าคนรอบข้างดูเหมือนจะทำหน้าไม่อยากมองเธอ แม้ว่าจะไม่เข้าใจความหมาย แต่ในเรื่องของเครื่องประดับอัญมณี เธอมักจะถามเมื่อไม่เข้าใจ และพูดออกมาเมื่อมีคำถาม ดังนั้นในตอนนี้เธอจึงไม่ได้กังวลมากนัก

        พี่หลานมองเธอ

        "เธอคิดว่าควรมีการเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง?"

        "ฉัน..." เยี่ยชิงหวนชะงักไปครู่หนึ่ง "ฉันยังไม่ได้คิดเลยค่ะ แค่รู้สึกว่า..."

        "รู้สึก?" พี่หลานมองเธอเย็นชา ตัดบทเธอทันที

        "แค่คำว่ารู้สึกของเธอก็ปัดผลงานของคนอื่นทิ้งไปได้อย่างง่ายดาย ฉันยังคิดว่าเธอจะมีไอเดียดี ๆ ซะอีก เอาเถอะ วันนี้เป็นวันแรกของเธอ ฉันจะไม่ถือสาอะไรก็แล้วกัน แต่ขอให้เธอจำไว้ ว่าที่นี่ เธอต้องทำงานออกแบบได้ ไม่อย่างนั้นก็ปิดปากทำงานเบ็ดเตล็ด ฉันไม่ชอบคนที่พูดมากไร้สาระ"

        หลังจากพูดประโยคนี้ พี่หลานก็วางแบบร่างในมือลงบนโต๊ะ พูดเสียงเย็น

        "เลิกประชุม เลิกงาน"

        เพื่อนร่วมงานในสตูดิโอแยกย้ายกันไปเหมือนนกและสัตว์ หลายคนตอนเดินออกไปยังมองเยี่ยชิงหวนด้วยสายตาเห็นใจ

        ทุกคนออกไปหมด เหลือแค่เพื่อนร่วมงานที่นั่งตรงข้ามเยี่ยชิงหวนกำลังเก็บของ พูดเบา ๆ ไปด้วย

        "ไม่ต้องใส่ใจหรอก พี่หลานก็เป็นแบบนี้แหละ ถ้าคุ้นเคยกันนาน ๆ เธอจะรู้เอง เธอคนนั้นไม่ชอบคำพูดที่ไร้สาระ ให้ความสำคัญกับประสิทธิภาพเป็นหลัก คอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวครั้งนี้ เวลาในการออกแบบไม่ค่อยพอจริง ๆ ผู้บริหารให้เวลาน้อยเกินไป ดังนั้นเธออาจจะยังไม่ค่อยเข้าใจเหตุผลที่แท้จริง..."

        เมื่อได้ยินดังนั้น เยี่ยชิงหวนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าถามว่า "คุณหมายความว่า เป็นการใช้ซ้ำคอลเลกชันฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนโดยเจตนางั้นหรือคะ?"

        "ชู่ว์..." เพื่อนร่วมงานชายยกนิ้วขึ้นมาแนบริมฝีปากทำท่าทางเงียบเสียง "เบาเสียงหน่อย เธออยากให้คนแผนกอื่นได้ยินหรือไง?"

        เยี่ยชิงหวนได้ยินแล้วก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา ถึงแม้ว่าตอนนั้นเธอจะไม่ได้มีความตั้งใจที่จะสืบทอดกลุ่มบริษัทกู๋ซือ แต่ตั้งแต่เด็กที่ถูกพ่อแม่พาติดตัวไปด้วยเสมอ เธอก็ได้เห็นการต่อสู้ชิงดีชิงเด่นอย่างดุเดือดระหว่างลุง ๆ น้า ๆ ในกลุ่มบริษัทมาตั้งแต่เล็ก เธอจึงคุ้นเคยกับกลยุทธ์พวกนี้

        "เอ่อ ขอบคุณที่เตือนค่ะ จะว่าไป ฉันชื่อเยี่ยชิงหวนนะคะ"

        เยี่ยชิงหวนเป็นฝ่ายทักทายก่อน "ขอโทษที่วันนี้ยุ่งทั้งวันจนไม่ทันได้ทักทายคุณให้ดีเลย"

        "ไม่เป็นไร" เพื่อนร่วมงานชายยิ้มเล็กน้อย เผยให้เห็นฟันเขี้ยวน้อย ๆ สองซี่ที่สวยงามและทำให้ดูอ่อนวัยลง "ผมชื่อไป๋เสี่ยวเย่ ทุกคนเรียกผมว่าเสี่ยวไป๋ คุณค่อย ๆ เก็บของเถอะ ผมไปก่อนนะ"

        เยี่ยชิงหวน รีบเก็บของตามหลังไป 

        "ไปด้วยกันเถอะ"

        เธอเพิ่งมาที่กลุ่มบริษัทตระกูลเส้า ในแง่ของความเชี่ยวชาญด้านอาชีพ แผนกนี้ไม่ได้แปลกใหม่สำหรับเธอ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและความขัดแย้งผลประโยชน์ภายในตอนนี้เธอยังไม่เข้าใจเลยสักนิด ดังนั้นเธอจึงต้องการจุดเริ่มต้นในการทำความเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างแผนกออกแบบกับแผนกอื่น ๆ อย่างรวดเร็ว

        ยามราตรีมาเยือน ปักกิ่งถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีสันระยิบระยับ

        เยี่ยชิงหวนกลับถึงบ้านตอนที่ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว คนใช้ในบ้านกำลังเตรียมอาหารเย็น

        "คุณนายกลับมาแล้ว"

        "อืม" เยี่ยชิงหวน เปลี่ยนรองเท้าและแขวนกระเป๋าที่ทางเข้า

        หลี่เหมยลี่ได้ยินเสียงคนใช้คุยกับเยี่ยชิงหวน จึงเงยหน้าขึ้นจากโซฟา เมื่อเห็นเยี่ยชิงหวน เจ้าตัวก็ทำสีหน้าไม่พอใจทันที พลางพูดเสียดสี

        "อยู่บ้านเป็นแม่บ้านเต็มเวลาให้ดี รีบให้กำเนิดลูกให้อวิ๋นเฉินสักคนจะดีกว่า ฉันว่าชีวิตเธอสบายเกินไปแล้ว ถึงได้คิดอะไรแปลกใหม่ออกไปทำงานข้างนอก"

        ในห้องนั่งเล่นตอนนี้ นอกจากหลี่เหมยลี่และเส้าอวี่ซินสองคนแล้ว ก็มีแค่คนใช้ที่กำลังจัดเตรียมอาหารเย็น ไม่มีคนอื่นอีก

        "แม่คะ สิ่งที่แม่พูดถูกก็ถูก" เยี่ยชิงหวนไม่ได้โต้แย้งเธอ "ไว้จนกว่าฉันจะตั้งครรภ์ ตอนนั้นฉันจะอยู่บ้านไม่ไปไหนเลย แต่ตอนนี้ยังไม่ได้"

        เมื่อได้ยินคำว่า 'ตั้งครรภ์' สีหน้าของ หลี่เหมยลี่ก็อ่อนลงเล็กน้อย

        แต่เส้าอวี่ซินกลับเบ้ปาก

        "พอเถอะ ตอนก่อนเธอแต่งงานมาอยู่บ้านเราทุกวัน ฉันก็ไม่เห็นว่าท้องเธอจะมีอะไรเคลื่อนไหว ยิ่งตอนนี้เธอออกไปข้างนอกทั้งวันแบบนี้ จะตั้งครรภ์ได้ยังไง?"

        คำพูดนี้เตือนความจำหลี่เหมยลี่ มองไปที่เยี่ยชิงหวนด้วยสายตาสำรวจ "ใช่แล้ว เธอออกไปข้างนอกทุกวัน แล้วจะตั้งครรภ์ได้ยังไง?"

        เยี่ยชิงหวน เดินไปนั่งที่โซฟาอย่างไม่รีบร้อน รับน้ำชาที่คนใช้ยื่นให้ แล้วพูดอย่างสบาย ๆ

        "ก่อนหน้านี้ฉันไม่เข้าใจนิสัยของอวิ๋นเฉิน พวกคุณไม่เห็นเหรอ ตอนก่อนฉันอยู่บ้านทุกวัน เขาแม้แต่จะมองฉันสักนิดก็ไม่มอง ตอนนั้นเราสองคนนอนแยกห้องกัน"

        เส้าอวี่ซินกลอกตา แม้จะไม่พูดอะไรแต่ก็มีสีหน้าเหมือนจะพูดว่า 'พี่ชายฉันจะมองเธอได้ยังไงกัน มีแต่ผีเท่านั้นแหละ'

        "นี่มันเกี่ยวอะไรกับการที่เธอออกไปทำงานตอนนี้?" หลี่เหมยลี่ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

        เยี่ยชิงหวนมองหลี่เหมยลี่แวบหนึ่ง แล้วพูดอย่างมีนัยลึกซึ้ง

        "อวิ๋นเฉินไม่ชอบแม่บ้าน ถ้าฉันยังเหมือนเดิม เขาก็คงจะเหมือนเดิม ถ้าเป็นแบบนั้น คุณก็ให้สาวใช้ที่อายุน้อยในบ้านหาวิธีแก้ปัญหาเถอะ ฉันไม่มีทางแล้ว..."

        เมื่อพูดถึง 'สาวใช้' สีหน้าของหลี่เหมยลี่ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ถึงกับพูดอะไรไม่ออกชั่วขณะ

        เส้าอวี่ซินไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงถามด้วยความปากไว

        "สาวใช้อายุน้อยอะไรกัน?"

        "ไม่มีอะไรหรอก" หลี่เหมยลี่ปฏิเสธทันที พร้อมกับตำหนิอย่างหงุดหงิด "สาวที่ยังไม่ได้แต่งงานอย่างเธอจะถามมากมายไปทำไม? เรื่องส่วนตัวระหว่างพี่ชายและพี่สะใภ้ของเธอ เธอยังจะมานั่งฟังอีก ไม่รู้จักมารยาทเลยหรือไง?"

        เส้าอวี่ซินโดนดุอย่างไม่มีสาเหตุ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ลุกพรวดจากโซฟาด้วยความไม่พอใจ

        "อะไรกันนะ? ถ้าไม่ชอบฉันก็บอกฉันดี ๆ ก็ได้นี่! ฉันจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว!"

        พูดจบก็ทำหน้าบึ้งเดินออกจากประตูไป

        "เฮ้ เธอจะไปไหน?" หลี่เหมยลี่ ถามไล่หลังเธอ

        "ไปที่ที่ไม่มีคนที่ไม่ชอบฉัน!"

        "เด็กคนนี้!" หลี่เหมยลี่ขมวดคิ้วอย่างเจ็บใจ "ถูกตามใจจนเสียคน ต่อไปจะแต่งงานออกเรือนได้ยังไงกัน?"

        เยี่ยชิงหวนก้มหน้าจิบชา พิงต้นไม้ใหญ่เพื่อเอนกาย ด้วยการหนุนหลังอย่างเส้าอวิ่นเฉิน ฐานะในตระกูลเซี่ยก็ถือว่ามั่นคงแล้ว ส่วนเรื่องมีลูกนั้น เป็นแค่เรื่องที่เธอพูดเล่นไปเฉย ๆ เธอจะเต็มใจหรือไม่เป็นเรื่องรอง ประเด็นสำคัญคือ เส้าอวิ่นเฉินไม่มีความสามารถในด้านนี้

        หลังอาหารเย็น เธอก็ดูแลเส้าอวิ่นเฉิน ล้างหน้าแปรงฟันและเข้านอนตามปกติ

        "รอก่อน"

        เยี่ยชิงหวนควักหนังสือที่เส้าอวิ่นเฉินเพิ่งหยิบขึ้นมาอ่านออกมาวางไว้ข้าง ๆ จับมือเขา ถลกแขนเสื้อนอนขึ้น เผยให้เห็นผ้าพันแผลที่พันอยู่

        "วันนี้ถึงเวลาเปลี่ยนยาแล้ว"

        เส้าอวิ่นเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขายังไม่ค่อยชินกับการกระทำตามอำเภอใจของเธอที่ไม่ถามสักคำ

        "ถอดเสื้อออกสิ"

        เยี่ยชิงหวนปล่อยมือเขา หยิบผ้าก๊อซและยาจากกล่องยา พร้อมกับเตือนให้เขาถอดเสื้อ

        เส้าอวิ่นเฉินไม่ขยับเขยื้อน ดวงตาเปล่งประกายเย็นชา

        เยี่ยชิงหวนมีความชำนาญในด้านเภสัชวิทยาอย่างแท้จริง แต่ท่าทีของเธอกลับไม่สอดคล้องกับสิ่งที่เธอทำเลยสักนิด ความรู้สึกเหมือนละครนั้นยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ

        "ทำไมคุณไม่ถอดเสื้อล่ะ?" เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาที่ไม่ยอมขยับ เยี่ยชิงหวน ขมวดคิ้ว "หรืออยากให้ฉันช่วยถอดให้?"