หลังจากที่เขาเข้าไปยังห้องของบอส เขาเห็นเป็พื้นที่ห้องโถงขนาดใหญ่ ปูโดยพรมแดงเก่า ๆ ปลายทางมีบัลลังก์ขนาดใหญ่อยู่ด้วย ชายที่มีใบหน้าเป็โครงกระดูกกำลังนั่งอยู่ ออร่ารอบตัวของมันเป็สีเขียวดำราวกับความตายที่เคลื่อนไหวไปมา และยังมีกลิ่นอายที่น่ากลัวอยู่โดยรอบ
รอบข้างของมันเต็มไปด้วยโครงกระดูกและซากศพ ปะปนไปด้วยั์ที่มีร่างกายใหญ่โต ตามเรือนร่างเต็มไปด้วยรอยตะเข็บที่เย็บไปตามตัว และกลิ่นของมันก็รุนแรงไม่แพ้กัน ราวกับเศษซากของใบไม้ที่ทับถมจนเน่าเฟะใน่เวลาที่ฝนตก
"พวกแกมาอยู่รวมกันที่นี่เอง ประหยัดเวลาของฉันไปได้เยอะ"
"แยกร่าง!!! ร่างหลักใช้หน้ากากตัวตลกหน้ายิ้ม"
เกิดเป็ร่างแยกขึ้นข้าง ๆ มันมีความแตกต่างเพียงอาวุธกับหน้ากาก แต่ออร่าของความน่ากลัวนั้นไม่แตกต่างกับชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย มันยังดูดุดันมากกว่าในบางความหมายอีกด้วย
"แกใช้ธนูในการโจมตีระยะไกลไปก็แล้วกัน ส่วนฉันขอเข้าไประบายอารมณ์สักหน่อย"
รอยยิ้มที่สยดสยองปรากฏขึ้น แม้ว่าจะเห็นแค่มุมปากเล็ก ๆ ของเขา แต่เมื่อรวมเข้ากับทุกสิ่งอย่าง มันมากพอที่จะเขย่าขวัญของซากศพทุกตัวโดยรอบให้พวกมันนั้นตัวสั่นไปจนถึงก้นบึ้งของดวงิญญา
วิ้ง!!
บาเรียสีเขียวปรากฏขึ้น มัน้าปิดกั้นชายหนุ่มกับทหารของมันเอาไว้ คงจะเป็การดิ้นร้นเฮือกสุดท้ายละมั้ง
"หึหึ ฮ่าฮ่าฮ่า แกมัน... น่าสมเพช"
เพล้ง!!!
บาเรียแตกกระจายออกไป ซากศพตัวที่ใกล้ที่สุดผู้โชคร้ายนั้นหัวขาดออกจากกัน และตัวถัด ๆ ไปก็เริ่มเกิดขึ้น แต่ด้วยความที่พวกมันนั้นถูกควบคุมด้วยทักษะซากศพของหมอผีระดับสูง การมีชีวิตของพวกมันนั้นก็ไม่แตกต่างกับการมีชีวิตะเลยแม้แต่น้อย
แต่ก็เท่านั้น มันยิ่งทำให้ชายหนุ่มปลดปล่อยความคลุ้มคลั่งที่มีออกมาได้
"ดีจริง ๆ ฉันคิดว่าพวกมันนั้นจะตายไวกว่านี้ซะอีก ฉันขอเล่นกับมันให้นานกว่านี้สักหน่อยนะ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"
เสียงหัวเราะที่เยือกเย็นของเขากับบรรยายกาศโดยรอบ มันเข้ากันได้อย่างน่าแปลกประหลาด เพียงแต่ว่าโดยปกตินั้นจะต้องเป็เสียงหัวเราะของซากศพหมอผี ที่ตัวมันนั้นจะปลุกเหล่าซากศพขึ้นมาเป็จำนวนมากเรื่อย ๆ และควบคุมเหล่าั์ให้ลุกขึ้นมาต่อสู้ไปอยู่อย่างนั้น
เวลาผ่านไปไม่นานพลังเวทของหมอผีนั้นก็หมดลง ซากศพกระจัดกระจายไปทั่วพื้นที่ ร่างกายของเหล่าั์ต่างหลุดกระเด็นไปตามพื้น แสงสว่างรอบตัวของหมอผีนั้นลดน้อยลงไป มันเหมือนจะหยุดตามโชคชะตาที่ลิขิตเอาไว้
"แหวะ! ห่วยแตกชะมัด เหมือนกำลังจะกินเนื้อเน่า ๆ ที่เสียไปแล้วเลย"
ชายหนุ่มคายเนื้อก้อนลงพื้นก่อนจะหันมาสบถอย่างรุนแรง
"แล้วแกละ? อร่อยหรือเปล่า"
เหมือนมันจะเข้าใจคำถามของชายหนุ่ม การส่ายหัวช้า ๆ ของมันนั้นทำให้ชายหนุ่มผิดหวัง
"ถ้าอย่างงั้นฉันควรจะทำยังไงกับแกละเนี่ย??? รู้สึกจะน่าผิดหวังไม่น้อย สงสัยคงต้องปฏิเสธประตูที่เกี่ยวข้องกับสุสานซะแล้วสิ"
เหมือนชายหนุ่มจะลืมไปชั่วขณะ การเข้ามากำจัดประตูมิติที่ปรากฏขึ้นนั้น จะได้รับพลังพิเศษที่เพิ่มขึ้น เลเวลเพิ่มขึ้น เงินเพิ่มขึ้น สถานะ สถิติการจัดการ และอีกมากมาย
กึก กึก กรึก...
หมอผีลุกออกมาจากจุดที่ยืนอยู่ก่อนจะก้าวเข้ามาหาชายหนุ่มเรื่อย ๆ มันยื่นอะไรบางอย่างจากข้างในร่างกายที่พึ่งจะควักออกมา มันคือหัวใจตรงกลางที่มีลักษณะคล้ายกับอัญมณีสีเื
หลังจากที่ยื่นให้ได้ไม่นาน ตัวมันก็สลายหายไป และการสั่นะเืที่เป็สัญญาของการชำระล้างหรือกำจัดสิ่งมีชีวิตภายในประตูมิติก็เกิดขึ้น
"?? อะไรละเนี่ย"
[อัญมณีแห่งชีวิต]
ระดับ SS
ความหวาดกลัวที่เกิดจากก้นบึ้งของดวงิญญา การยอมรับระดับสูงสุด หล่อหลอมให้กายหยาบมอบไว้
คำอธิบายแปลก ๆ มอบความรู้สึกที่ไม่เข้าใจให้กับเขา
'ระดับของวิเศษสูงไปหรือเปล่านะ? แล้วทำไมถึงกลายมาเป็แบบนี้ทั้ง ๆ ที่อยู่ระดับ B'
'ช่างมันเถอะ เดี๋ยวตัวเล็กจะรอนาน'
ชายหนุ่มใส่อัญมณีชีวิตเข้าไปในกำไลก่อนจะยกเลิกร่างแยก เขาผ่านออกมาจากประตูมิติพร้อมกับความใของทหาร
ชายหนุ่มแวะซื้ออาหารและขนมอีกเล็กน้อยก่อนจะไปรับหญิงสาว ด้วยความที่เขาใช้เวลาไปไม่นานนัก จึงไปรับได้ตรงเวลากับที่หญิงสาวจะเลิกคลาส
หน้ามหาวิทยาลัยชื่อดังในเขตเมืองหลวง
หญิงสาวโบกมือให้กับน้อง ๆ ก่อนที่จะเดินออกมา การเรียนในวันนี้สิ้นสุดลง แม้ว่าหลายคนจะชักชวนเธอไปไหนก็ไม่ได้ดึงดูดความสนใจของเธอได้เลย เมื่อพี่ชายของเธอนั้นกำลังรออยู่
"บ๊ายบายนะคะรุ่นพี่ ขอบคุณนะคะที่ช่วยพวกหนู"
"ไม่เป็ไร อย่าคิดมากไปเลยนะ"
รอยยิ้มของเธอสดใสมากขึ้นทุกวัน ยิ่งเวลานี้เธอนั้นได้มาอยู่กับพี่ชายของเธอ เธอแทบจะไม่หุบยิ้มเลยเมื่อนึกถึง่เวลาหลังเลิกเรียนที่จะได้อยู่กับพี่ชาย
"เธอ!"
"คะ?"
ทันทีที่หันไปเธอเห็นเป็ชายนักศึกษา 4 คน กำลังยืนอยู่
"เห้ย เห้ย เสียงอย่างกับกระต่ายน้อยเลยวะ ฮ่าฮ่า จีบเลยดิ"
นักศึกษาที่อยู่ตรงกลางนั้นจัดทรงเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น
"ฉันชื่อว่า ลอย ลอซเชอ เป็ลูกของผู้ช่วยเลขาองค์กรเสเว่นทีมสาขาประเทศไทย "
"เธอชื่ออะไรเหรอ?"
เธอมองอีกฝ่ายเพียงเล็กน้อยก่อนจะเหลือบไปเห็นรถมอไซต์ที่คุ้นเคยจอดรออยู่
'พี่นิ'
เธอก้าวเข้าไปหาทันทีโดยไม่คิดอะไร
ทิ้งทั้งกลุ่มเอาไว้ด้วยความงุนงง สถานะที่บอกไปนับว่าเป็คนใหญ่คนโตไม่น้อย ทำไมถึงไม่สนใจแล้วยังทำตัวหยาบคายแบบนี้อีก?
"โอ้ย!"
"หยาบคายชะมัด คิดว่าสวยมากหรือไง ห๊ะ!!!"
ด้วยความที่โดนหักหน้า แม้ว่าเขานั้นจะชอบอีกฝ่ายมากแค่ไหน ก็ไม่มีทางที่จะยอมรับอะไรแบบนี้ เขาจะะโเสียงดังกลบเกลือนความรู้สึกแย่ ๆ และหวังจะทำให้เธอนั้นหวาดกลัว
เปรี้ยง!
"แกต่างหาก คิดว่าเป็ลูกใครแล้วจะมายุ่งกับน้องสาวของฉันได้เหรอ? ไม่เคยตายทั้งเป็หรือยังไง ห๊ะ!!!!!" แม้ว่าจะเป็คำเดียวกัน แต่เสียงที่เปล่งออกมาสร้างความหวาดกลัวให้กับทุกคนโดยรอบ
เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าน้องสาวที่น่ารักกำลังโดนรังแกอยู่ เขาจึงพุ่งเข้ามาแล้วต่อยอีกฝ่ายอย่างแรง มันมากพอจะทำให้เขานั้นกระเด็นไปไกลกว่า 10 เมตร
แรงกดดันที่น่ากลัวกระจายไปทั่วพื้นที่ นักศึกษาชายที่เหลืออยู่ต่างแข้งขาสั่นไปตาม ๆ กัน
"เป็อะไรไหม?"
"ไม่ค่ะ หนูไม่เป็ไร"หญิงสาวส่ายหน้าอย่างรุนแรง
เธอซ้อนข้อมือที่เจ็บเอาไว้ด้านหลัง หญิงสาวนั้นไม่อยากสร้างปัญหาให้พี่ชายของเธอ แต่มีหรือที่เขาจะไม่สังเกตเห็น
เมื่อเป็อย่างนั้น เขาลูบหัวของเธอเบา ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรในทันที
"ไปดูแลเพื่อนของแกซะแล้วอย่าไปไหน นอนรออยู่ตรงนั้นแหละ ดีแล้ว"
"ฮาโหลครับพี่ ผมมีปัญหานิดหน่อย"
ความนิ่งเงียบของเขานั้นเป็สัญญาณ มันรุนแรงเสมอเวลาที่เกิดอะไรแบบนี้ ความรู้สึกอีกด้านนั้นมักจะรุนแรงเสมอเมื่อต้องเจอกับสิ่งมีชีวิตจากต่างมิติ
แต่ในตอนนี้ มันจะถูกนำมาใช้กับสิ่งที่เรียกว่า มนุษย์
"โอ้ย ... เจ็บชะมัด"
ลอย ฟื้นจากอาการาเ็ ความเ็ปที่โดนต่อยเริ่มทำให้เขาร้องโอดครวญ
"ก....แก!!! บังอาจทำกับฉันแบบนี้"
ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรออก
{ฮาโหล}
"พ่อครับ มีคนทำร้ายผมที่มหาลัย"
{ใครมันกล้าทำร้ายแก เื่มันเป็ยังไง}
"ผมเพียงแค่คุยกับนักศึกษาหญิงคนหนึ่ง แล้วผมก็โดนมันชกจนหมดสติเลยครับ"ด้วยความเคยชิน มันไม่เคยที่จะพูดรายละเอียดให้ครบ เพียงบอกข้อมูลไปเท่าที่ตัวเองนั้นกลายเป็คนดี เดี๋ยวเื่ราวทุกอย่างก็จะถูกจัดการเอง
{รออยู่ตรงนั้น เดี๋ยวพ่อจะพาคนไปช่วย}
หลังจากที่กดวางสาย จากน้ำเสียงที่ฟังดูน่าสงสาร กลับกลายเป็รอยยิ้มแห่งความชั่วร้าย มันมองอีกฝ่ายอย่างสะใจเพราะความคิดมากมายที่มัน้าจะทำ
"นังนั้นคือแฟนแกสินะ? ถ้าแกให้ฉันเล่นกับเธอต่อหน้าแก 3คืน ฉันจะไม่เอาเื่ แต่ ถ้า หาก ว่า~ อ...อะ!"
มันหยุดพูดในทันที มีอะไรบางอย่างกำลังลอยอยู่เบื้องหน้าของมันอยู่ ห่างจากหน้าผากเพียงแค่ไม่กี่เซนเท่านั้นเอง
"ถ้าหากว่าพ่อของแกยังไม่มารับผิดชอบ เขาอาจจะได้รับศพแกแบบเป็ ๆ แล้วก็ช่วยเฝ้ารออย่างเงียบ ๆ ถ้าหากว่าแกยังสำรอกอะไรออกมา เข็มเล่มนั้นจะเจาะเข้าไปภายใน เพื่อดูว่าสิ่งที่อยู่ข้างในมันคือสมองแบบไหน จะบอกให้ว่า แม้แต่หนังของัก็ถูกเข็มเล่มนั้นเจาะมาแล้ว"
'ม...ั!'
ฉลามหันหลังพาน้องสาวตัวน้อยไปขึ้นมอเตอร์ไซต์ "อ่อ ฉันลืมบอก ส่วนที่ฉันชอบที่สุดคือมันสมองและหัวใจ ระวังเอาไว้ด้วยล่ะแก อาจ จะ กลาย มา เป็ มื้อ เย็น ของฉัน!!!"
แรงกดดันที่หนักหน่วงทำให้แข้งขาอีกฝ่ายสั่นอย่างรุนแรง มันไม่เคยพบเจอแรงกดดันที่หนักหน่วงขนาดนี้มาก่อน ของเหลวสีเหลืองอ่อนเริ่มไหลออกมาจากหว่างขาทะลุกางเกงยีนสีซีดออกมาในทันที
เวลาผ่านไปไม่นาน
บีเอ็มหลายสิบคันก็มาปรากฏอยู่หน้ามหาลัย ทุกคนสวมใส่สูทสีดำและแว่นตาที่บดบังแสงแดด มีชายร่างอ้วนคนหนึ่งก้าวออกมาจากรถก่อนจะมองไปรอบ ๆ
"ลอย! เป็ยังไงบ้าง ทำไมสภาพของลูกถึงเป็อย่างงี้"
"พ่อครับ....คือ"
ลอยมองไปยังชายหนุ่มก่อนจะหยุดพูด มันจำได้ขึ้นใจว่าอีกฝ่ายนั้นบอกให้ตัวเองอยู่เงียบ ๆ เข็มสีทองกำลังวิ่งไปมาตามอากาศ เสียงแหวกว่ายดังเป็จังหวะจนตัวมันนั้นหลอนเป็พัก ๆ
"คุณคือพ่อของเด็กคนนั้นสินะครับ"
"ใช่ แล้วนายเป็ใคร?"
"ผมคือผู้เสียหาย ลูกของคุณจะต้องชดใช้ ไม่สิ สิ่งที่เขาพูดออกมาก่อนหน้านั้นทำให้ผมไม่พอใจ ดูเหมือนว่าคุณจะต้องชดใช้แทนเขา"
"นายคือคนที่กล้าต่อยลูกของฉันสินะ ถือว่าใจกล้าดี ฉันที่เป็ถึงสมาชิกของเสเว่นทีม ผู้ช่วยเลขาประจำแผนกคัดกรอง ฉันจะเรียกร้องความเป็ธรรมให้ถึงที่สุด"
เมื่อได้ยินอย่างนั้น ชายหนุ่มก็ไม่สนใจอีก ส่งให้ร่างแยกจับกุมอีกฝ่ายเอาไว้
"ดูเหมือนว่าคุณจะเป็สมาชิกที่ดี แต่ไม่ใช่พ่อที่ดีสินะ ถ้าอย่างนั้นไม่เป็ไรครับ เดี๋ยวผมจะสั่งสอนเขาแทนคุณเอง"
พูดจบ ชายหนุ่มก็พุ่งตัวออกไปจนเกิดเป็ภาพติดต่อ ความเร็วของเขาราวกับะุที่ถูกยิงออกจากปากกระบอกปืน
"คุ้มกันลูกชายของฉัน!!!"
บอดี้การ์ดและผู้ใช้พลังพิเศษจำนวนมากเริ่มคุ้มกันทั้งชายอ้วนและลูกชาย แต่ไม่มีใครเลยที่ไม่รู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถม
ชายสวมหน้ากากชักดาบใหญ่ออกมาจากกลางหลัง ร่างกายของเขาดูใหญ่โตราวกับยักษา กลิ่นอายรุนแรงราวกับเพชฌฆาต ความรู้สึกที่น่าหวาดกลัวเริ่มถาโถมทุกคนที่กล้าเผชิญหน้ากับเขา
"เน้นไปที่การป้องกัน เสริมสร้างความอดทนและความทนทานของร่างกาย" หัวหน้าทีมสั่งการอย่างมีระบบ
"เสริมกำลัง"
"พรแห่งการคุ้มกัน"
"ป้อมปราการเหล็ก"
....
พลังพิเศษและอุปกรณ์ต่าง ๆ เริ่มถูกหยิบมาใช้งาน
"เป็ยังไงละ? นายก็ดูมีฝีมือนิ แต่จะสู้จำนวนคนได้หรือเปล่า คุกเข่าลงซะแล้วมาเป็บอดี้การ์ดให้กับฉัน ฉันจะให้เงินกับนายมหาศาล"
"อ่อเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็จัดการกับเขาให้ได้แล้วกันนะครับ ส่วนผมจะไปเล่นกับลูกชายของคุณก่อน"
"อะ...อะไรกัน ทำไมพวกแกถึงล้มลงไปแล้วละ ห๊ะ!!!"
บอดี้การ์ดหลายสิบคนที่วิ่งเข้าไปคุ้มกันลูกชายของเขาต่างก็ล้มระเนระนาด หลายคนเกิดสภาวะที่หลากหลาย บางคนนอนหมอบไปกับพื้น บางคนเสียสติไปแล้วด้วยอาการน้ำลายฟูมปาก
"ก็... แค่เข็มเล็ก ๆ เองครับ ลองมองลูกชายคุณสิ"
"ลูกพ่อ..."
ลอย เหม่อมองอากาศไปมาก่อนจะหันไปมองพ่อของเขา แต่ดวงตากับเลื่อนลอยไม่จ้องไปที่ใบหน้าของผู้เป็พ่อ
"มองพ่อสิ มองมาที่พ่อ!!"
"ผม...ผมมองไม่เห็น มันมืดไปหมดเลย มืด.... พ่อครับ ... ฮื่ออออ พ่อครับ"
น้ำตาของเขาเริ่มที่จะหลั่งไหลอย่างหนัก น้ำเสียงเริ่มไม่สู้ดี ภาพตรงหน้าช่างน่าปวดใจสำหรับผู้เป็พ่อไม่น้อย เขานั้นดูแลลูกชายและตามใจมาโดยตลอด และเมื่อต้องหย่ากับผู้เป็ภรรยาเพราะหน้าที่การงาน เขานั้นชนะคดีและได้รับสิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูกของเขาเนื่องจากใช้อำนาจ เขาตามใจทุกสิ่งอย่างจนลูกของเขาเริ่มเสียคน
"ทุกคน ไปดูแลลูกของฉันซะ"
"แต่ท่านครับ"
"รีบไปเร็วเข้า!!"
ชายหนุ่มมองภาพตรงหน้าก่อนที่จะหัวเราะ ทำไมกันนะ ทำไมคนแบบนี้ถึงมีความรู้สึกรักได้ แต่กับไม่เคยสนใจคนอื่น ๆ เลย
"คุณช่างเป็คุณพ่อที่น่านับถือจังเลยนะครับ แม้แต่บอดี้การ์ดที่คุ้มกันคุณก็ยังให้มาดูแลลูกชาย แต่ผมไม่คิดว่าการเลี้ยงลูกให้เสียแบบนั้น จะเรียกว่าเป็คุณพ่อที่ดีได้ เลือกมาสิครับ ดวงตา ลิ้น แขนขวา เลือกสิ่งที่อยากจะเก็บไว้มาสองชิ้น"
"อ๊ากกกกก พ่อครับ... พ่อ แขนขวาของผมมัน มันไม่ขยับ ไม่ขยับแล้ววว อ๊ากกก"
[เข็มสามสี]
สีเงินจะช่วยให้อีกฝ่ายเกิดสภาวะด้านลบที่หลากหลาย
หนึ่งในอาวุธที่น่ากลัวที่สุดที่ใช้ต่อกรกับมนุษย์ สภาวะที่จะเกิดขึ้นชั่วขณะหนึ่ง แต่มันก็น่ากลัวทันทีเมื่อถูกพรากไป มันมีผลต่อร่างกายโดยตรง และมันยังสามารถทำให้เกิดผลที่ถาวรถ้าหากแทงเข้าไปในที่นั้น ๆ
"เลือกได้หรือยังครับ?? ปากของเขาสำลอกสิ่งสกปรกออกมามากมายจนน้องสาวที่น่ารักของผมนั้นรู้สึกแย่ ฝ่ามือที่บีบแน่นจนข้อมือของเธอนั้นแดงก่ำ ดวงตาที่แทะโลมเธอด้วยความหื่นกระหาย เอาอะไรดีครับ?"
"แกเป็ผู้ใช้พลังพิเศษ กล้าดียังไงถึงไม่เคารพกฎหมาย การรังแกผู้ที่ไม่ใช่ผู้ใช้พลังมีโทษรุนแรงชนิดที่แกก็ไม่อาจรับไหว"
"อ่าวเหรอ? แล้วถ้าประชาชนคนธรรมดากล้าที่จะทำอะไรไม่ดีกับน้องสาวของผู้ใช้พลังพิเศษ ไม่ถือว่าเป็การเหยียดหยามผู้ใช้พลังพิเศษเหรอครับ? แถมยังเอาสถานะของผู้เป็พ่อมาใช้ข่มขู่คนธรรมดา ๆ ยังข่มขู่ว่าจะทำอะไร ๆ กับเธอต่อหน้าผมเป็เวลาสามวัน ถ้าต้องขึ้นศาลระดับสูงของเสเว่นทีม ผมไม่คิดว่าโทษของผมจะหนักเทียบเท่ากับคุณและลูกชายหรอกนะครับ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"
เสียงหัวเราะที่บ้าคลั่งทำให้อีกฝ่ายถึงกับหน้าถอดสี กฎหมายธรรมดานั้นว่ายากแล้ว แต่กฎหมายของผู้ใช้พลังพิเศษนั้นมีเยอะมากมายและมีหลายวรรคมากยิ่งกว่า
หว่อ ~ หว่อ~
เสียงสัญญาณเตือนดังมาแต่ไกล เป็สัญญาณสำหรับสถานการณ์ฉุกเฉินเฉพาะกิจ
54
