เสียงด่าจากตัวเล็กทำให้ชายร่างใหญ่แน่นิ่ง...
ั้แ่ชุบเลี้ยงมาจนโต กำนันพจน์ก็พึ่งจะโดนมะยมตะคอกใส่ก็ครั้งนี้ แต่แทนที่ไอ้กำนันแก่จะโกรธเคืองกับความเนรคุณ รอยยิ้มเ้าเล่ห์กลับฉีกยิ้มกว้างจนหนวดเคราเคลื่อนไหวไปมา น้ำเสียงเล็กๆที่ต่อต้านมันกระตุ้นไฟตัณหาจนหน้าเปลี่ยนสี ลำเอ็นแท่งยาวโผล่หัวขึ้นมาจากผ้าขนหนูอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ยิ่งเห็นคนตัวเล็กแสดงความดื้อรั้นมากเท่าไหร่ ไอ้แก่รุ่นใหญ่ก็เต็มใจอยากจะได้ยินเสียงด่าทอมากขึ้นไปอีก!
“เมื่อกี้มะยมด่าฉันว่าอะไรนะ”
“ผ…ผม…”
“หือ…ด่าฉันว่าอะไร”
“ป…เปล่าครับ”
“ฉันแค่จะถอดกางเกงนวดให้เท่านั้นเอง”
“ด…เดี๋ยวผมเพิ่มแรงให้นะครับ กำนันไม่ต้องอธิบายวิธีให้ก็ได้”
“แน่ใจนะ”
“….อึก”
ดวงตากลมโตรีบหลบไปทางอื่น...
ลำเอ็นแข็งขืนสีเข้มมันผงกหัวบานขู่เข็นจนแก้มใสแดงก่ำ เมื่อกำนันพจน์เห็นเช่นนั้นก็ยิ่งชอบใจ ชายเถื่อนเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้โดยที่ไม่ลืมเอาลำแท่งร้อนๆถูไถไปกับแก้มก้นอวบอ้วน เมื่อมะยมััได้ถึงของแข็งเริ่มแทรกแทรงเข้ามาใกล้รู ร่างเล็กก็ดีดดิ้นต่อต้านจนเผลอหลุดปากด่าผู้มีพระคุณอีกครั้งจนได้!
“อื้อออ บอกให้หยุดไงไอ้แก่บ้ากาม!”
“นั่นไง ด่าฉันอีกแล้ว”
“อึก….กำนัน…อื้อออ…หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ”
“หึหึ ไม่คิดไม่ฝันว่าเนื้อหนังของมะยมมันจะนุ่มติดมือฉันได้ถึงขนาดนี้”
“อ๊าาา”
“เห็นยายน้อยแกบ่นว่าไม่มีเงินส่งเรียน…มะยมอยากให้ฉันช่วยหรือเปล่าล่ะ”
“….”
เสียงเข้มกระซิบถาม...
เมื่อเด็กหนุ่มได้ยินเช่นนั้นก็แน่นิ่ง หนวดเคราเริ่มไซร้เข้าไปใกล้ใบหูตามหากลิ่นหอมๆไม่หยุด มือหนาลูบคลำเข้าไปใต้เสื้อพร้อมกับเขี่ยจุกสีชมพูให้สะดุ้ง มะยมเข้าใจได้ทันทีว่าไอ้แก่คนนี้้าอะไร เขารู้ว่าสักวันบุญคุณที่ชุบเลี้ยงมาั้แ่เด็กจะถูกเอาคืน
เพียงแต่ไม่คิด...ว่าไอ้กำนันหื่นจะอยากทวงบุญคุณด้วยวิธีนี้!
“ม…ไม่เป็ไรครับ”
“หือ?”
“ผม…ผมตัดสินใจแล้ว…ว่าจะไม่เรียน”
“ทำไม”
“ผม…ผมแค่…ไม่อยากเรียน”
“แล้วจะให้ฉันเสียเงินส่งไปสอบในเมืองเล่นๆทำไม”
น้ำเสียงของกำนันทำให้เด็กหนุ่มสั่นกลัว...
ร่างหนาใหญ่นอนกดร่างเล็กแน่นกว่าเดิมเพื่อเค้นเอาคำตอบ ต่อให้มะยมจะสอบไม่ติด ยังไงกำนันพจน์ก็คิดจะส่งเด็กคนนี้ไปเรียนมหาลัยฯเอกชนอยู่แล้ว เขารู้ว่าคนตัวเล็กเป็เด็กหัวดี จะปล่อยให้มาช่วยตายายทำไร่ทำนาอยู่แบบนี้ก็ใช่เื่ แต่ดูท่าข้อเสนอที่ยื่นให้จะทำให้กำนันหงุดหงิดอยู่บ้าง
ร่างสูงคิดว่ามันจะง่ายมากกว่านี้...
เพราะกำนันชอบส่องดูร่างเล็กตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือในห้องเกือบทุกคืน!
“คิดดีๆ”
“ผ…ผมคิดดีแล้วครับ ถึงกำนันจะจ่ายค่าเทอมให้ แต่ค่ากินค่าอยู่ค่าอุปกรณ์การเรียน….ผมก็สู้ไม่ไหวอยู่ดี”
“แล้วใครบอกว่าฉันจะจ่ายแค่ค่าเทอม”
“…อึก…กำนัน”
“ฉันไม่ได้ใจร้ายใจดำขนาดนั้น…มะยมเองก็รู้”
“อื้มมม”
กำนันใช้ร่างกายกำยำแนบชิดกับหลานชายคนสวนมากกว่าเดิม
หนวเครารุงรังเริ่มซุกไซร้ไปตามซอกคอขาวๆด้วยความกระหาย ชายวัยกลางคนอยากจะให้เด็กหนุ่มยอมรับข้อเสนอของเขาตอนนี้ เพราะไอ้ลำแท่งเก้านิ้วมันอยากจะพ่นพิษออกมาเต็มทน แต่ดูเหมือนร่างเล็กจะใช้เงินล่อเหมือนคนอื่นไม่ได้เท่าไหร่นัก ซึ่งกำนันพจน์ก็คิดไว้แล้วว่ามันอาจจะเป็แบบนี้
“ม…ไม่ดีกว่าครับ กำนัน…อึก…ขอบคุณที่เอ็นดูผมนะครับ”
“ฉันเอ็นดูมะยมอยู่แล้ว แต่แน่ใจแล้วหรอ”
“แน่ใจครับ”
“เฮ้อ ถ้าอย่างนั้นฉันคงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะบอกความจริงกับมะยม”
“….”
ดวงตาใสๆจ้องมองใบหน้าคมคายด้วยความไม่เข้าใจ...
กำนันร่างใหญ่เริ่มบอกเื่ราวที่สองตายายไม่เคยกล่าวให้หลานชายฟัง ที่ดินของบ้านและแปลงนาถูกนำมาจำนำกับกำนันเมื่อหลายปีที่แล้ว ข้อตกลงและสัญญาก็หมดไปนานหลายเดือน เหลือเพียงแค่ไปยึดมาเป็ของตัวเองก็เท่านั้น
แต่ด้วยความเห็นใจที่เห็นสองตายายมีภาระมากมาย กำนันพจน์เลยผ่อนปรนไปก่อน แต่ตอนนี้มันคงถึงเวลาอันสมควรที่ทุกอย่างจะต้องทำให้มันถูกต้อง!
“ม…ไม่จริงใช่มั้ยครับกำนัน”
“ไม่เชื่อก็ไปถามตากับยายของมะยมดูสิ”
“ท…ทำไมไม่มีใครบอกผมเลย”
“บอกแล้วเธอจะช่วยอะไรได้”
“….”
“ถ้ามะยมยอมรับข้อเสนอของฉัน ฉันจะยังไม่ยึดที่ดินของตายายมาตอนนี้”
“….”
“แถมฉันยังจะส่งเสียให้เรียนจนจบอีกด้วย”
“….”
“เรียนสูงๆ จะได้หาเงินมาไถ่ที่กับฉัน…แบบนั้นมันไม่ดีกว่าหรอ”
ร่างเล็กแน่นิ่งใต้อ้อมกอด...
ลมหายใจร้อนๆของกำนันเริ่มซุกไซร้และเบียดเสียดสันจมูกเข้ามาใกล้ทุกที หลังจากที่คิดไต่ตรองดีๆร่างเล็กก็ไม่มีตัวเลือกอื่น มะยมไม่อยากไปถามสองตายายให้ได้ความ เพราะจะทำให้คนแก่ไม่สบายใจไปเปล่าๆ ผู้ใหญ่คงอยากไม่อยากให้เื่เหล่านี้มารบกวนจิตใจหลานชายั้แ่แรก
และดูเหมือนหน้าตายียวนของกำนันพจน์จะคิดแผนการนี้มานานแล้วเช่นกัน!
“ฉันให้มะยมกลับไปคิดก่อนแล้วกัน”
“ก…กำนัน”
“แต่ภายในคืนนี้เท่านั้น…ถ้าหากมะยมไม่เข้ามาหาฉันที่ห้อง ฉันจะถือว่ามะยมยอมปล่อยให้ที่ดินของตายายตกเป็ของฉันอย่างเป็ทางการ”
“….ค…ครับ…ผม…จะลองคิดดู”
“เด็กดี”
“….”
ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยความกังวัล...
เมื่อกำนันได้ยินเช่นนั้นเขาก็ปล่อยให้ร่างระหงหลุดออกจากใต้วงแขน แม้จะอยากขย้ำและฉุดกระชากให้รู้แล้วรู้รอด แต่ความใสซื่อของคนตัวเล็กที่ชายคนนี้เห็นมาั้แ่เด็กก็ทำให้ลงมือไม่ลง บั้นท้ายกลมๆค่อยๆส่ายออกไปจากห้องนอนด้วยความเสียดาย ทิ้งไว้เพียงกำนันหื่นและเ้าโลกที่แข็งเป็หินชูชันรอวันพุ่งกระฉูดด้วยความรุนแรง!
“ถ้าคืนนี้ไม่มา…ฉันนี่แหละจะบุกไปถึงห้องมะยมเอง หึหึ”
74K
