“ถวายบังคมฝ่าากระหม่อมจางิพ่ะย่ะค่ะ”
“เ้าคือบุตรชายคนรอง ของราชเลขาจาง?”
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าา”
“เ้ามีเื่อันใดถึงได้มาถึงชายแดนเหนือ”
“กระหม่อมรับพระราชเสวนีย์จากองค์ไทเฮาให้มารับใช้ฝ่าาพ่ะย่ะค่ะ”
“จางิ ข้ามีตำแหน่งที่จะมอบให้เ้าแล้ว นั้นก็คือตำแหน่งหัวหน้าองครักษ์หลวง แต่ตอนนี้เ้าจะต้องไปฝึกฝนให้ตนเองแข็งแกร่งเสียก่อน เมื่อเ้าอายุครบยี่สิบปีและมีฝีมือที่เหนือใคร ค่อยมาอยู่ข้างกายรับใช้ข้า”
“กระหม่อมรับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”
จางิ ที่ตอนนี้อายุสิบสี่ปีได้วางแผนที่จะทำให้ตนเองเป็ยอดฝีมือก่อนอายุยี่สิบเพื่อที่จะได้ปกป้องนายเหนือหัว
“จางิเ้าหยุดก่อน”
“อวิ๋นเซียวเ้าออกมา”
เว่ยชิงหลงเรียกหัวหน้าทหารองครักษ์เงาออกมา
“ถวายบังคมฝ่าา”
“ข้าอยากจะถามเ้า หากข้า้าให้เ้าถ่ายทอดทักษะวิชาการต่อสู้ให้กับข้าและจางิ จะได้หรือไม่”
“กระหม่อมสามารถถ่ายทอดวิชาการต่อสู้ให้กับฝ่าาและคนผู้นี้ได้พ่ะย่ะค่ะ”
“ถ้าเช่นนั้นก็เริ่มฝึกฝนการต่อสู้ั้แ่พรุ่งนี้”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“จางิ เ้ามิต้องกลับไป ให้อยู่ฝึกฝนกับข้าก่อนที่เ้าจะอายุยี่สิบปีหากสามารถสู้กับองครักษ์เงาโดยไม่พ่ายแพ้ ตำแหน่งหัวหน้าองครักษ์หลวงจะเป็ของเ้า จนตั้งใจและทำให้สุดฝีมือเถอะ”
“กระหม่อมจะทำจนสุดฝีมือพ่ะย่ะค่ะ ” และแล้วการฝึกของเว่ยชิงหลงก็ได้เริ่มต้นขึ้น
ค่ายทหารชายแดนตะวันออกแคว้นต้าเว่ย
“รายงานท่านแม่ทัพหลิว กองทัพตงเป่ยบุกโจมตีเมืองชายแดนขอรับ”
“หลิวอาน เ้าจงไปจัดเตรียมทัพเพื่อต้านทานศัตรู”
“ขอรับท่านพ่อ”
ภายในเมืองชายแดนตะวันออก
“เ้าส่งข่าวให้แม่ทัพหลิว แล้วหรือไม่”
“ท่านเ้าเมือง ข้าน้อยส่งข่าวไปแล้วขอรับ”
“ท่านเ้าเมืองประตูเมืองฝั่งตะวันตกแตกแล้วขอรับ”
“เ้าไปคุ้มกันราษฎรที่อยู่ในเมือง ข้าจะนำทหารที่มีอยู่ไปต้านศัตรู”
“ขอรับท่านเ้าเมือง”
ทหารชนเผ่าตงเป่ยบุกเข้ามายังเมืองชายแดนแคว้นต้าเว่ย แล้วเข่นฆ่าชาวเมือง ด้วยกำลังทหารตงเป่ยที่มีจำนวนมหาศาล เ้าเมืองและทหารสี่พันนายพร้อมทั้งชาวเมืองกว่าเก้าพันสามร้อยคนถูกสังหาร เมื่อทหารตงเป่ยสังหารชาวเมืองทั้งหมดก็ถอยทัพกลับดินแดนก่อนที่กองทัพของแม่ทัพหลิวจะไปถึง
“ท่านพ่อไม่มีชาวเมืองรอดชีวิตสักคน แม้กระทั่งท่านเ้าเมืองก็ถูกฆ่าขอรับ”
“มันเป็ความผิดของพ่อในฐานะแม่ทัพ ที่ไม่อาจปกป้องชาวเมืองมิได้”
“ท่านพ่อ มันไม่ใช่ความผิดของท่าน ข้าขอเสนอให้ท่านพ่อยกทัพเข้าโจมตีตงเป่ยขอรับ”
“ทำเช่นนั้นมิได้ พวกเรามิรู้กำลังของศัตรู เ้าจงส่งมาเร็วไปรายงานยังราชสำนัก”
“ขอรับท่านพ่อ”
สิบวันต่อมา…
เมืองหน้าด่านชายแดนเหนือ
“เกิดอันใดขึ้นจางิ?”
“ฝ่าามีม้าเร็วมาแจ้งว่า เมืองชายแดนตะวันออก เ้าเมืองแลทหารสี่พันนายพร้อมกับชาวเมืองอีกเก้าพันสามร้อยคน ถูกกองทัพตงเป่ยสังหารสิ้นทั้งเมือง หลังจากนั้นกองทัพชนเผ่าตงเป่ยก็ถอยกลับดินแดนไปพ่ะย่ะค่ะ”
เว่ยชิงหลงเมื่อได้ยินว่าชาวต้าเว่ยนับหมื่นถูกกองทัพชนเผ่าตงเป่ยสังหารทั้งเมืองก็โกรธแค้นเป็อย่างยิ่ง
“จางิ ไปชายแดนตะวันออกกับข้า”
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าา”
ฮ่อวเต้เว่ยชิงหลงและจางิออกเดินทางทั้งวันทั้งคืน และเปลี่ยนม้าไปหลายตัว เพื่อจะไปให้ถึงเมืองชายแดนตะวันออก หลังจากนั้นอีกสามวัน ฮ่องเต้เว่ยชิงหลงก็มาถึงเมืองชายแดนตะวันออก
50K
