รักสามเรา

"เถียนซื่อเอามือมาดูหน่อย"

"ข้อมือเคล็ดแค่นิดเดียวเอง"

"ถ้าไม่ไปหาหมอ ก็ต้องให้ฉันดูให้"

"ดุอีก แค่พูดเฉยๆก็กลัวแล้ว"

จื่อหลินจับแขนขึ้นมาดูทายา ประคบมือและพันผ้าที่มือให้

"เธอไม่ต้องเก็บคำใครมาใส่ใจนะ เราสามคนตัดสินใจกันเองได้ คนนอกไม่เกี่ยว"

"รีบดักคอ เหมือนรู้ใจ"

"ก็ใช่ไง เธอคิดอะไร ทำไมฉันจะไม่รู้"

"ลองขยับดู เป็๲ไงค่อยๆขยับมือช้าๆนะ"

"ก็โอเคนะ"

วันนั้นจื่อหลินต้องไปช่วยงานเถียนซื่อที่ผับ เถียนซีที่พึ่งประชุมเสร็จเขาก็ตรงมาที่ผับน้องชายเช่นกัน

"จื่อหลิน อาซื่อล่ะ"

"มาแล้วก็ช่วยผมหน่อย บอกน้องพี่ให้อยู่เฉยๆที มือเขาเคล็ด ยังยกนั่นยกนี่อีก"

"ขนาดนายยังห้ามไม่ได้ ถึงฉันเป็๞พี่ก็ห้ามไม่ได้เหมือนกัน"

"สมแล้วที่เป็๲แฝดกัน ว่าแต่ประชุมเป็๲ยังไงบ้างครับ"

"ไม่ค่อยโอเคสักเท่าไหร่ก็เลยยกเลิกประชุม"

"แบบนี้ไปเจออะไรมาแน่ใช่มั้ย ดื่มอะไรดีครับคุณลูกค้า"

"รีบเลยนะ รีบบอกว่าลูกค้าเลย"

"ไม่ฟรีนะ ถึงจะเป็๲พี่น้องกัน ผมไม่อยากขาดทุน"

สองพี่น้องนั่งขนาบจื่อหลินทั้งซ้ายและขวา

เถียนซีเอามือไปแตะข้างแก้มจื่อหลิน

"อาซื่อแอร์เสียเหรอเขาเหงื่อแตก"

"เปิดอีกก็น้ำแข็งแล้วอ่ะ หนาวนะจื่อหลินเธอไม่สบายเหรอ"

"สบายดีมากๆเลย"

เถียนซีขมวดคิ้วยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม

"สงสัยตื่นเต้น ก็ผมกับพี่นั่งขนาบเขาอยู่"

เถียนซียกเหล้าขึ้นดื่มยิ้มที่มุมปาก

"จะกี่ปีก็ยังคงไม่ชินมีไอเดียนะประกอบกับการตัดสินใจสนมั้ย"

"เถียนซื่อพี่ฟังนายอยู่"

"เ๹ื่๪๫อะไรเหรอ"จื่อหลินทำหน้างงๆ

"ทดลองอยู่บ้านเดียวกันสามคนมั้ยเผื่อจะง่าย ต่อการตัดสินใจของเธอด้วย"

จื่อหลินคิดสักพัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นสองพี่น้องมองมาหาตัวเอง