หนึ่งอาทิตย์ต่อมา
เป็หนึ่งไม่เคยคิดเลยว่าตัวเอง จะต้องมาโผล่ที่ร้านสอนทำขนมแบบนี้ ทั้งที่ตำแหน่งงานก็เป็ถึงเ้าของบริษัทไอที ถึงแม้จะไม่ใหญ่โต แต่ก็พออยู่ได้อย่างไม่ลำบาก ซึ่งเขาก็ดันไม่มีทางเลือก เมื่อถูกน้องสาวขอร้อง
ย้อนกลับไปเมื่อวานตอนเย็น
“พี่หนึ่ง~ นะคะ~”
เสียงอ้อนสุดชีวิตของหญิงสาววัยสี่กว่าหน้าตาสะสวยอย่างน้ำนิ่ง ที่กำลังเกาะแขนพี่ชายแน่น ดวงตากลมใสเป็ประกายอ้อนวอน
“น้องติดสอบจริงๆ พี่หนึ่งช่วยไปนั่งเรียนรอน้องหน่อยนะคะ~ นะๆๆ"
เป็หนึ่งขมวดคิ้ว ทำใบหน้ามึนงง “ทำไมต้องเป็พี่?”
“ก็เพราะ..พี่หนึ่งน่ารัก! และอีกอย่างนิ้งเสียดายรางวัล อุตส่าห์ได้มาอย่างอยากลำบาก”
“พี่รู้ไหมเชฟคนนี้ เคยไปสอนที่มหาลัยนิ้ง เขาทำมาการองอร่อยมาก และไม่เหมือนใคร มีแต่คนอยากเรียนกับเขาทั้งนั้น”
“พอดีที่ร้านขนมของเชฟ เขาจัดแชมเปญ จับฉลากลูกค้าหาผู้โชคดีเรียนฟรี 10คน และน้องก็โชคดีเป็หนึ่งในนั้น”
“พี่ชายสุดหล่อ..ช่วยไปนั่งแทนก่อนได้ไหม แค่รอให้น้องไปถึง พี่ก็กลับได้เลย เดี๋ยวเรียนเสร็จ น้องจะเลี้ยงขนมพี่ดีไหม?"
“ไม่เอา..พี่ไม่ว่าง”
“น้องเลี้ยงมื้อเย็นด้วย!”
“...” เป็หนึ่งเหลือบตามองน้องสาว ที่ยิ้มหวานราว กับจะยัดเยียดดีลสุดคุ้มให้กับเขา
“ขนาดนั้นเลยเหรอ?"
“ใช่ค่ะ! พี่หนึ่งน่ารักที่สุดในโลก น้องรักพี่ที่สุดเลย!”
น้ำนิ่งเขย่ามือพี่ชายเบา ๆ อย่างออดอ้อน
“ไปนะคะ~ ถ้าพี่ไม่ไป น้องจะร้องไห้แล้วนะ!”
เป็หนึ่งกลอกตา ถอนหายใจแรง ๆ แต่สุดท้ายก็ต้องพยักหน้าจำนน “เออๆ ก็ได้...”
“เย้!” น้ำนิ่งยิ้มกว้าง ดีใจเหมือนชนะศึกใหญ่ ก่อนจะรีบย้ำ
“พี่เข้าไปนั่งเรียนดี ๆ นะคะ อย่าทำตัวมีปัญหาล่ะ เดี๋ยวน้องจะรีบตามไป!”
เป็หนึ่งได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ ให้ตายเถอะ!... ฉันต้องมาเรียนทำขนมแทนน้องสาวเนี่ยนะ?
กลับมาเวลานี้
สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือ...คนที่เดินออกมาต้อนรับนักเรียนคลาสนี้ก็คือกรีน คนที่เขาจูบในห้องน้ำเมื่ออาทิตย์ก่อน และทันทีที่สายตาของพวกเขาสบกัน โลกเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ
กรีนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหรี่ตามองเขาอย่างระแวดระวัง
“...นาย?”
เป็หนึ่งเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกจับได้ว่าแอบมุดเข้ามาในถ้ำเสือ ให้ตายเถอะ! ทำไมต้องเป็ใครคนนี้ด้วยนะ
“คุณเป็นักเรียนใหม่ใช่ไหม?”
กรีนเอ่ยเสียงเรียบ แต่ในใจเต็มไปด้วยคำถามและความขุ่นเคือง ว่าทำไมไอ้บ้านี่ ถึงมาโผล่ที่นี่?! มันจะมาหาเื่อะไรรึเปล่า?!
“อื้ม!” เป็หนึ่งกระแอมเบา ๆ พยายามรักษาท่าทางปกติ “...ฉันมาเรียนแทนน้องสาว”
กรีนจ้องหน้าเขาอยู่อีกอึดใจ ก่อนจะพยักหน้า “งั้นก็เชิญ” แต่ถึงจะพูดแบบนั้น สายตาของเขากลับไม่ได้มีความเป็มิตรเลยแม้แต่น้อย
“บ้าจริงโลกมันกลมอะไรขนาดนั้น…เราต้องมาเรียนทำขนม กับคนที่..จูบ..บ้าเอ๊ย!” เป็หนึ่งคิดในใจ
ขณะที่กรีดสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ไม่เข้าว่าตัวเขาไม่ทำอะไรให้ใครคนนี้ั้แ่เมื่อไหร่ ทำไมถึงได้เจอกันราวกับเขาตั้งใจมาก่อกวน
กรีนยืนมองคนที่กำลังเดินเข้าห้องเรียน พลางคิดย้อนกลับไปวันที่เจอกับเป็หนึ่งในห้องน้ำ
กรีนวิ่งออกจากห้องน้ำ ด้วยความเร็วที่ตัวเองไม่เคยคิดว่าจะทำได้มาก่อน ร่างของเขาเปียกโชก ผมชื้นติดหน้าผาก เสื้อผ้าก็ยังมีกลิ่นเหล้าติดอยู่ แต่นั่นยังไม่ใช่เื่ที่ทำให้เขาสติหลุด มันคือจูบนั่น!
ริมฝีปากของกรีนยังรู้สึกชา ๆ ราวกับถูกประทับตรา แบบไม่ทันตั้งตัวมันเกิดขึ้นได้ยังไง?!
“เฮ้ย! เป็อะไรหรือเปล่าแก”
โซร้องถาม เมื่อเห็นเพื่อนสนิทโผล่พรวด ออกมาจากห้องน้ำราวกับโดนผีหลอก ส่วนเจสันที่เพิ่งจิบเบียร์ไปครึ่งแก้ว ถึงกับชะงักแล้ววางมันลง
“เดี๋ยวนะ...นี่มึงไปทำอะไรมาเนี่ย?ทำไมดูเหมือนผ่านาหรือว่าตกส้วมมา อื้อ..กลิ่นใช่เลย?"
กรีนไม่ตอบ รีบคว้ากระเป๋าแล้วเดินออกจากร้านทันที ปล่อยให้กลุ่มเพื่อนมองตามหลังด้วยความงงงัน
“อะไรของมันวะ?”
โซเกาหัวงง ก่อนหันไปมองห้องน้ำ แล้วก็เห็นเป็หนึ่งเดินออกมาด้วยสีหน้าราบเรียบ จนน่าขนลุก
ชายหนุ่มคนนั้นเดินกลับไปนั่งโต๊ะของตัวเอง แล้วหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาจิบ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“เชฟค่ะ” เสียงผู้ช่วยดังขึ้น ทำให้กรีนสะดุ้ง หลุดออกจากภวังค์
“อ่าครับ”กรีนรีบหันกลับไปมอง
........................
10K
