าที่ปะทุขึ้นหน้าคฤหาสน์ตระกูลเซียวได้ยุติลง... แต่อัคคีแห่งความเกลียดชังกลับไม่ได้มอดดับลงไปด้วย มันเพียงแค่เปลี่ยนรูปแบบ... จากเปลวไฟที่โหมกระหน่ำอย่างเปิดเผย กลายเป็ถ่านไฟที่ร้อนระอุและพร้อมจะปะทุขึ้นมาอีกครั้งในเงามืด
เหมันตนครในยามนี้ตกอยู่ภายใต้ความเงียบงันที่น่าหวาดหวั่น การต่อสู้ซึ่งๆ หน้าได้หายไป แต่ "าเงา" ได้เริ่มต้นขึ้น นักฆ่าของตระกูลหลันลอบเคลื่อนไหวในความมืด ในขณะที่หน่วยสอดแนมของตระกูลเซียวก็ออกปฏิบัติการตอบโต้ การลอบสังหารและการวางยาพิษกลายเป็เื่ที่เกิดขึ้นแทบทุกคืน สร้างบรรยากาศของความหวาดระแวงไปทั่วทั้งเมือง ไม่มีใครไว้วางใจใคร แม้แต่พันธมิตรที่เคยร่วมดื่มกินกันเมื่อเดือนก่อน บัดนี้กลับมองหน้ากันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย
สำหรับเฟิงหลงแล้ว... นี่คือสภาวะที่สมบูรณ์แบบที่สุด
ณ โรงฆ่าสัตว์ที่ถูกทิ้งร้าง เขานั่งขัดสมาธิอย่างสงบนิ่งอยู่ข้างกายบิดาที่กำลังหลับใหล จิตััของเขาแผ่ขยายออกไปราวกับใยแมงมุมที่มองไม่เห็น ครอบคลุมไปทั่วทุกซอกทุกมุมของเมือง เขารับรู้ถึงทุกการเคลื่อนไหว... ทุกเสียงกระซิบ... และทุกหยดเืที่หลั่งรินในเงามืด
"พวกมันเริ่มอ่อนแอลงแล้ว... ทั้งกำลังคนและขวัญกำลังใจ" เขาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาของเขาที่ปิดสนิทนั้นไม่ได้มองเห็นความมืด แต่เห็นภาพของกระดานหมากรุกที่ตัวหมากทุกตัวกำลังเคลื่อนไหวไปตามที่เขา้า
"ถึงเวลาแล้ว..."
เขาลืมตาขึ้นช้าๆ ประกายแสงสีเือันเย็นเยียบวาบขึ้นในดวงตาสีดำทมิฬของเขา
แผนการขั้นที่สาม... "การเก็บเกี่ยว"... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
เป้าหมายแรกของเขาไม่ใช่ยอดฝีมือระดับสูงอย่างเซียวคังหรือเซียวเทียนอี้ การทำเช่นนั้นจะทำให้ศัตรูตื่นตัวและรวมพลังกันอีกครั้ง เป้าหมายของเขาคือ เซียวเลี่ย... ลูกพี่ลูกน้องของเซียวคัง และเป็หัวหน้าหน่วยองครักษ์ผู้ดูแลความปลอดภัยทั้งหมดของตระกูลเซียว
เซียวเลี่ยเป็ที่รู้จักกันดีในเื่ความโเี้และซาดิสม์ของมัน จากความทรงจำที่เฟิงหลงดูดกลืนมา เขารู้ว่าเซียวเลี่ยคือหนึ่งในคนที่ทรมานบิดาของเขาอย่างแสนสาหัสในคุกอเวจี... มันคือคนที่หัวเราะเยาะเสียงดังที่สุดเมื่อเห็นเฟิงเจิ้นต้องทนทุกข์ทรมาน
หนี้แค้นนี้... ต้องชำระด้วยชีวิตเท่านั้น!
คืนนั้น... เฟิงหลงเคลื่อนไหวอีกครั้ง เขาไม่ได้ปลอมตัว แต่สวมเพียงชุดผ้าสีดำทึบที่กลืนหายไปกับรัตติกาล เขาเคลื่อนที่ไปตามหลังคาบ้านเรือนด้วย "มายาอสูร" รวดเร็วและเงียบงันจนแม้แต่นกฮูกที่เกาะอยู่บนยอดไม้ก็ยังไม่ทันได้สังเกตเห็น
เขามาหยุดรออยู่ที่หลังคาของโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับ "หอเมรัยสราญรมย์" ซ่องชั้นสูงที่เซียวเลี่ยโปรดปรานที่สุด เขารอคอยอย่างอดทน... ราวกับนักล่าที่ใจเย็นที่สุดกำลังรอให้เหยื่อที่โง่เขลาเดินเข้ามาติดกับ
เวลาผ่านไปจนถึงยามสาม ร่างสูงใหญ่ของเซียวเลี่ยก็เดินโซซัดโซเซออกมาจากหอเมรัย กลิ่นสุราและกลิ่นคาวโลกีย์คละคลุ้งไปทั่วร่างของมัน มันเดินมาเพียงลำพังด้วยความหยิ่งผยอง เพราะในเมืองนี้ ไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้องคนของตระกูลเซียว... หรืออย่างน้อย... นั่นคือสิ่งที่มันคิด
เฟิงหลงยิ้มเย็น... รอยยิ้มของพญามัจจุราช
เขาไม่ได้ลงไปเผชิญหน้ากับมันตรงๆ แต่เขาทิ้งตัวลงไปในตรอกมืดที่อยู่ถัดไปอย่างเงียบกริบ และรอ...
เมื่อเซียวเลี่ยที่กำลังเมามายเดินผ่านมาถึงปากตรอก...
ฟุ่บ!
เงาร่างสีดำสายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากความมืด คว้าคอของมันและลากเข้าไปในตรอกอย่างรวดเร็ว!
"อึก! ใคร!?" เซียวเลี่ยที่ถูกจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัวพยายามจะดิ้นรนและรวบรวมพลังปราณ แต่เรี่ยวแรงทั้งหมดของเขากลับหายไปในทันทีเมื่อเขาสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่ดำมืดและเย็นเยียบราวกับมาจากขุมนรกที่ลึกที่สุด!
"ไม่ได้เจอกันนานนะ... ท่านหัวหน้าเซียว" เฟิงหลงกระซิบเสียงแหบพร่า
เซียวเลี่ยเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด! เสียงนี้... กลิ่นอายนี้... "เ้า...เ้าคือ...เฟิงหลง! เป็ไปไม่ได้! เ้ามันตายไปแล้ว!"
"ตายรึ?" เฟิงหลงหัวเราะในลำคอ "ข้าเพิ่งจะกลับมาจากนรกที่พวกเ้าส่งข้าไป... และข้ากลับมา... เพื่อลากพวกเ้าทุกคนตามลงไป"
ความหวาดกลัวที่แท้จริงเข้าครอบงำจิตใจของเซียวเลี่ย มันพยายามจะกรีดร้องขอความช่วยเหลือ แต่ก็ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากลำคอที่ถูกบีบอย่างแรง
"ข้าได้ยินมาว่าเ้าสนุกสนานกับการทรมานบิดาของข้ามากสินะ" เฟิงหลงกล่าวต่อ น้ำเสียงของเขาเ็าลงทุกขณะ "วันนี้... ข้าจะทำให้เ้าได้ลิ้มรสความเ็ปที่มากกว่านั้นเป็ร้อยเท่า"
เขาไม่ได้ฆ่ามันทันที... แต่เขาใช้ปลายนิ้วที่เคลือบด้วยปราณอสูร... ค่อยๆ ทำลายเส้นชีพจรลมปราณของเซียวเลี่ยทีละเส้น... ทีละเส้น...
"อ๊ากกกกกก!"
เซียวเลี่ยกรีดร้องอย่างโหยหวนในความเงียบ มันคือความเ็ปที่แสนสาหัส... การถูกทำลายรากฐานการเป็ผู้ฝึกยุทธ์ทั้งเป็!
"จำความเ็ปนี้ไว้ให้ดี... เพราะมันจะเป็สิ่งสุดท้ายที่เ้าจะได้รู้สึก"
เมื่อทำลายเส้นชีพจรของมันจนหมดสิ้นแล้ว เฟิงหลงก็ใช้มืออีกข้างรวบรวมปราณอสูรจนเกิดเป็ประกายแสงสีดำทมิฬ
"อัสนีบาตอสูร..."
เขาไม่ได้ปล่อยหมัดออกไป... แต่เขาใช้นิ้วชี้ที่อาบไปด้วยพลังทำลายล้างนั้น... ค่อยๆ จิ้มเข้าไปที่หน้าผากของเซียวเลี่ยอย่างช้าๆ
จึ้ก!
พลังปราณอสูรที่ควบแน่นได้ทะลวงผ่านกะโหลกศีรษะของมันเข้าไปและทำลายสมองจนแหลกละเอียดในพริบตา! ดวงตาของเซียวเลี่ยเหลือกถลน... สิ้นใจในทันทีด้วยความเ็ปและหวาดกลัวสุดขีด
เฟิงหลงปล่อยร่างที่อ่อนปวกเปียกของมันลงกับพื้น ก่อนจะหยิบเอา "ป้ายหยกประจำตัว" ของเซียวเลี่ยออกมา และใช้ปราณอสูรหักมันออกเป็สองท่อน... เขาทิ้งท่อนหนึ่งไว้ในมือของศพ... และเก็บอีกท่อนหนึ่งไว้กับตัว
เขาหันหลังให้กับผลงานของตนเอง และหายลับไปในความมืด... ทิ้งไว้เพียงศพของหัวหน้าองครักษ์ตระกูลเซียว และข้อความเงียบที่ส่งไปถึงเหล่าศัตรูของเขา...
การล่า... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
2K
