เสี่ยวเป่าลุกขึ้นยืนพ่นเศษดินและผงขี้เถ้าออกจากปาก พลางรีบคลานเข้าไปเช็คสภาพรถเข็นคู่ใจด้วยความห่วงใย "ระ... รอดตายหวุดหวิด โชคดีที่โครงสร้างหยกเย็นเกรดพระเ้าไม่มีรอยร้าว มีแค่ท่อไอพ่นอุดตันตันระบบแจ้งว่าต้องใช้เวลาซ่อมแซมตัวเองประมาณสองชั่วโมง"
ชายหนุ่มทอดสายตามองสำรวจสภาพแวดล้อมรอบกาย พลันต้องลอบกลืนน้ำลาย สภาพภูมิประเทศรอบตัวช่างน่ากลัวและแปลกประหลาดยิ่งนัก ผนังหินและโขดหินรอบข้างทอประกายสีแดงเข้ม มีน้ำลาวาเหลวสีส้มเทลอยไหลผ่านเป็สายธารขนาดเล็ก อากาศอับอ้าวแห้งแล้งจนิัเริ่มแสบร้อน ยิ่งกว่าเมืองหลวงชั้นนอกที่ว่าร้อนแล้วถึงสามเท่า
"ที่นี่คือหุบเขาอสูรกลืนอัคคี... เขตต้องห้ามลึกลับที่ไม่มีผู้ฝึกตนคนไหนกล้าย่างกรายเข้ามา" คุณชายหลิวอวี่เอ่ยเสียงสั่นเครือ พลางพยายามปัดกวาดฝุ่นผงออกจากชุดไหมอันหรูหราที่ตอนนี้ขาดวิ่น "ข้าเคยอ่านเจอในบันทึกโบราณว่าที่นี่เป็ที่อยู่อาศัยของพวก ‘ชนเผ่าอัคคีโบราณ’ ชนป่าเถื่อนที่ไม่คบค้าสมาคมกับโลกภายนอก และมีอสูรกายกระหายเืธาตุไฟอาศัยอยู่หนาแน่น"
"จอมมารเยี่ย ท่านพอจะพาพวกเราเหาะไต่หน้าผาออกไปจากที่นี่ได้ไหม?" เสี่ยวเป่าหันไปพึ่งพาพี่ใหญ่สายดาร์กที่เพิ่งลุกขึ้นมายืนปัดฝุ่นด้วยสีหน้าบึ้งตึง
เยี่ยอู๋ฉิงลองโคจรพลังปราณมารในร่างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าด้วยความหงุดหงิด "ไม่ได้... หุบเขาแห่งนี้มี ‘ค่ายกลสยบศาสตราโบราณ’ กางกั้นไว้ พลังปราณของข้าถูกกดทับจนเหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบ ส่วนกระบี่บินหรือของวิเศษบินได้ชนิดอื่นจะถูกสลายพลังงานทันที ต้องรอให้รถเข็นประหลาดของเ้าซ่อมแซมเสร็จเท่านั้น"
ขณะที่บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยความตึงเครียดและสิ้นหวัง จู่ๆ เสียงกลองรบที่ทำจากหนังสัตว์อสูรก็ดังขึ้นสะท้านะเื ตึม! ตึม! ตึม! เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ดังใกล้เข้ามาจากซอกหินรอบทิศทาง
พริบตานั้น ชายฉกรรจ์ร่างั์นับร้อยคน ผิวพรรณสีทองแดงล่ำสัน นุ่งห่มเพียงผ้าเตี่ยวผืนหนาที่ทำจากหนังสัตว์อสูร ในมือถือหอกยาวที่ปลายทำจากหินลาวาแหลมคมเรืองแสง พากันวิ่งกรูเข้ามาล้อมกรอบพวกของเสี่ยวเป่าเอาไว้ แต่ละคนมีดวงตาดุดัน แฝงด้วยกลิ่นอายสังหารรุนแรง และมีรอยสักอักขระอัคคีโบราณเรืองแสงสีส้มปูดโป่งตามแผงอกและท่อนแขน
"พวกเ้าเป็มนุษย์ภายนอกสายพันธุ์ใด! กล้าดีอย่างไรบุกรุกเข้ามาในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าูเาไฟ!" ชายร่างั์ผู้หนึ่งที่สูงกว่าสองเมตร มีขนนกสีแดงประดับบนศีรษะซึ่งดูเหมือนจะเป็หัวหน้าเผ่า ก้าวออกมาข้างหน้า พลางทุบปลายหอกลงพื้นจนเกิดประกายไฟะเิดัง ปัง!
คุณชายมู่หรงและคุณชายหลิวอวี่เตรียมจะชักกระบี่และโคจรพลังสู้ตาย ทว่าเสี่ยวเป่ากลับใช้มือดันหลังพวกเขากลับไป "ใจเย็นๆ สหายทั้งสอง อากาศร้อนจนตับจะโผล่ขนาดนี้ สู้กันไปเหงื่อก็ไหลไคลย้อยเปล่าๆ เสียพลังงาน"
พ่อค้าหนุ่มฉีกยิ้มการค้าอันงดงาม เดินนวยนาดนำหน้าออกไปเผชิญหน้านักรบป่า "สวัสดีครับพี่ชายหัวหน้าเผ่าสุดหล่อและพี่ๆ นักรบทุกท่าน พวกเราไม่ได้มาร้ายเลยครับ! พอดีรถบินขัดข้องทางเทคนิคเล็กน้อยเลยร่วงลงมาน่ะครับ อากาศร้อนอบอ้าวชวนหงุดหงิดแบบนี้ สนใจรับของว่างเย็นๆ ดับกระหายคลายเครียดสักหน่อยไหมครับ?"
หัวหน้าเผ่าขมวดคิ้วหนาจนแทบชนกัน "ของว่าง? ดับกระหาย? วาจาเหลวไหล! ดินแดนแห่งนี้มีเพียงลาวาเดือดและเพลิงพิโรธ ไม่มีสิ่งใดในใต้หล้าดับความร้อนในสายเืของพวกเราได้! จับพวกมนุษย์ต่างถิ่นเหล่านี้ไปมัดรวมกัน แล้วเตรียมนำไปบูชายัญแด่ ‘เทพอสูรกิเลนเพลิง’ ในถ้ำลาวาซะ!"
756
