ทุกวันของผมเดินหน้าไปอย่างไร้จุดมุ่งหมาย ไม่มีที่ที่อยากไปไม่มีสิ่งที่อยากได้ หรือคนที่จะมอบความรักให้ แค่ทำอาชีพขับวินมอเตอร์ไซค์ รับจ้างไปวันๆ ก็มีอยู่นะที่คิดอยู่ว่าจะเก็บเงินไปใช้อะไรดีน้าแต่ก็คิดไม่ออกจริงๆ มันรู้สึกว่างเปล่า คิดมากไปก็ปวดหัว ก็เลยเลิกคิดไป วันนี้ก็คงเหมือนกับทุกวันที่ผ่านมาสิ น่ะ ตื่นั้แ่ไก่ยังไม่ขัน อาบน้ำที่เย็นเจี๊ยบ กับความรู้สึกเดิมๆ จริงสิผมเลี้ยงแมวอยู่ตัวนึงด้วย มันชื่อปัง ทำไมนะหรอเพราะว่าตอนผมเจอมันครั้งแรกมันะโขโมยขนมปังของผมไปจากมือ ตอนนั้นผมก็โมโหนั่นแหละขนมปังไส้ปูอัดมายองเนสที่กลิ่นมันชวนน้ำลายไหล โดนแย่งไปจากมือ...แต่ก็น่ะพอผมเห็นมันกินขนมปังสุดจะหอมหวานนั้นแล้ว...ผมกลับยิ้มแห้งๆ ออกมาแต่ถึงผมจะยิ้มแบบนั้นผมก็รู้สึกดีกับมันจริงๆ "หึฉันไปหาเงินมาเลี้ยงชีพพวกเราสองตัวก่อนน่ะเด๋วเย็นๆ จะจัดปาร์ตี้ปลากระป๋องให้" ทุกคนอาจจะมองว่าผมบ้าที่คุยกับแมวแต่เชื่อเถอะคุณก็เป็แบบผมเมื่อเจอกับแมว วันนี้อากาศ่สายๆ ก็ร้อนตับแล่บเหมือนอากาศเมืองไทยนี่หนา อยากจะให้หิมะตกลงมาสักครั้ง "ไม่ไหวล่ะ พักซื้อน้ำหน่อยดีกว่า" "ดีจริงๆ ที่ประเทศไทยมีร้านโซ่เว่นอยู่มีแอร์เย็นสบาย" ขณะที่ผมจ่ายตังค์ซื้อน้ำเสร็จแล้วกำลังจะก้าวขาเดินออกประตูโซ่เว่นนั้น หญิงสาวพนักงานบริษัทคนนึงได้เดินสวนผมเข้ามา ใบหน้าที่สวยราวกับว่าสะกดให้ผมมองเธอแล้วเส้นผมที่สวยงามสง่า และกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย ใช่แล้วครับกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยเธอคือรักแรกของผมไม่ผิดแน่ หมายถึงผมรู้จักกับเธอมาก่อนหน้านี้ตอนมัธยมต้น ถึงจะไม่ค่อยสนิทมากไม่สิต้องเรียกว่าเคยคุยกันอยู่ 1 ครั้งเห้อแต่ก็เพราะงั้นแหละ...เธอคงจำผมไม่ได้ "เห้อ...ทำงานต่อดีกว่าเรา" สายลมที่พัดผ่านมาตอนนั้นแรงมากจนผมต้องหลับตาเลย "เอ่อ...คุณใช่เอก หรือเปล่าค่ะ เอกที่อยู่สุขุม มัธยมต้น" น้ำเสียงอันนุ่มนวลไพเราะกับความรู้สึกแปลกนี้มันคืออะไรน่ะ....
อันนี้ไม่เกี่ยวกับเนื้อหาน่ะจ้าาา
...คือจะบอกว่าชื่อสถานที่ในเื่นี้เป็เื่สมมุติน่ะครับเพราะเื่นี้เป็เื่ที่แต่งขึ้นไม่ได้อิงจากใดๆขอบคุณครับ
558
