Another World Fantasy

        ตอนนี้ผมโดนระบบบังคับให้ออกเกมส์เพราะเสียชีวิตจากการต่อสู้กับทหารในเมือง 'เปตราท์' เลยจำเป็นต้องรออีก 12 ชั่วโมง ผมรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้อยู่ด้วยจนกว่าจะพาทาสหลบหนีสำเร็จ แล้วก็จะเข้าไปดูคุณกวีกับพูจิในมุมมองของคนนอกก็คงไม่ได้ล่ะนะเพราะว่าเกมส์นี้ไม่ได้ถูกออกแบบให้มีระบบแบบนั้น คงต้องรอลุ้นผลลัพธ์หลังจากที่เข้าเกมส์ในอีก 12 ชั่วโมง ผมก็ขอภาวนาทำให้ได้นะครับคุณกวี...!

        "โอมเพี้ยง!! ฉันจึงเปาคาถาเพื่อให้เธอหลงไหล...."

        ไม่ใช่แล้วล่ะตรู

************************************************************************

        ฉันที่เป็นกวีสายซัพพอร์ตกำลังพยายามป้องกันทหารโดยตรึงกำลังทหารอีกกลุ่มไว้ให้อยู่ตรงประตูให้นานที่สุดจนกว่าพวกทาสจะหลบหนีไปไกลเกินกว่าที่จะตามทันกับสไลม์ของคนที่ชื่อเอมเมอร์ซึ่งน่าจะอายุน้อยกว่าฉัน มันเป็นสถานการณ์เลวร้ายมากจริงๆที่ดาเมจส่วนใหญ่ของการโจมตีและการป้องกันล้วนมุ่งเป้ามาที่สไลม์ที่ชื่อพูจิทั้งหมด ถ้าหากพูจิตายตรงจุดนี้จริงๆ คำสั่งที่ได้รับจากเอมเมอร์คงทำไม่ได้แน่นอน จึงต้องคอยสนับสนุนการโจมตีช่วยพูจิอีกคนหนึ่ง แต่เป็นที่น่าแปลกกับสไลม์ตัวนี้ แทบไม่ได้รับดาเมจจากการโจมตีของพวกทหารใดๆทั้งสิ้น หรือจะบอกว่าสไลม์ตัวนี้เก่งกาจกว่าเจ้าของอีกยังงั้นเหรอ? เอมเมอร์เลี้ยงมอนสเตอร์ตัวนี้มายังไงล่ะเนี่ย ขนาดในเวลาหน้าสิวหน้าขวานนี้ดูเหมือนพูจิก็ยังสบายๆไม่กังวล แถมไม่พอยังใช้เวทย์ไฟโจมตีทหารกลับบ้านเก่าไปหลายคนด้วย

        "ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!"

        "ตู้ม!! ... ตู้ม!! ... ตู้ม!! ... ตู้ม!! .. ตู้ม!! . ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!!"

        "เอื้อ อ๊าก อ๊า เอื้อ เอื้อ เอื้อ อ๊าก อ่า"

        "ไอ้สไลม์นี่มันยังไงวะเนี่ย ความรู้สึกเวลาฟันเหมือนไหลไปกับผิวของมันไม่พอดาบยังเด้งออกมาอีกด้วย"

        "ก็แทงสิวะ เปลี่ยนจากฟันมาแทง"

        "โอ้ ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก ฉึกๆๆๆ"

        "แทงแล้วว้อย แต่ไม่เข้าเลยสักนิด"

        "ไอ้นักจผญภัยนั่นเลี้ยงสัตว์ให้เก่งขนาดนี้ได้ยังไง?"

        "♪~ พูๆ พูๆ ~♪"

        "ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!"

        "ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!!"

        "โห สัตว์เลี้ยงของเอมเมอร์นี่สัตว์ประหลาดชัดๆ..."

        ฉันล่ะทึ่งกับมอนสเตอร์ตัวนี้จริงๆ แต่ก็ดีแล้วล่ะที่ยื้อได้หลายนาทีจนกว่าพวกทหารตามไปไม่ทัน แต่ใจฉันอยากจะเข้าไปช่วยเอมเมอร์ที่อยู่ตรงกลางดงของทหารอยู่หรอกนะ แต่แทบขยับไปข้างหน้าไม่ได้เลย ทหารยืนออกันเต็มประตูทางฝั่งข้างในเมืองกันหมดเลยทำให้ต้องติดแหง็กอยู่อย่างงี้ต่อไปเรื่อยๆ เพราะฉะนั้นก็ขอให้เอมเมอร์เอาชนะให้ได้นะ ส่วนตอนนี้เหมือนยังต้องพึ่งพูจิขยายร่างและป้องกันประตูไว้ไปเรื่อยๆซึ่งยิ่งนานเท่าไหร่ยิ่งดี แถมยังลดจำนวนทหารจากเวย์ไฟล์อีกเดี๋ยวรอให้พวกทาสไปไกลกว่านี้ละกัน

เมื่อมองไม่เห็นพวกทาสทั้งหมดจากตรงประตูเมืองแล้ว ฉันคิดว่าให้พูจิร่วมมือกับฉันทำการดึงความสนใจมาที่ทางนี้โดยต้องทำแบบเนียนๆไว้ก่อน แต่ว่าซวยแล้วล่ะจังหวะนี้เอมเมอร์เสียชีวิตเป็นที่เรียบร้อย ฉันจึงตะโกนบอกพูจิที่กำลังสนุกกับการต่อสู้ที่ค่อยๆถอยออกมาจากเมือง

        "พูจิ! เอมเมอร์โดนทหารกำจัดแล้ว!"

        "พู? พูๆๆๆๆ พู"

        ไม่จริงน่า...! สัตว์เลี้ยงของเอมเมอร์เข้าใจที่ฉันพูดด้วยเหรอที่กำลังบอกเกี่ยวกับเจ้านายของมัน พูจิหลังจากได้ยินที่ฉันพูดดูเหมือนมันเริ่มคลุ้มคลั่งไล่กินพวกทหารหลายๆคนเข้าไปในตัวแล้ว

        "พู!!"

"อ๊าก!! ชั้นโดนสไลม์ดูดเข้าไปในร่างของมันแล้ว"

        "ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!!"

        "ไอ้สไลม์เวรนี้เมื่อไหร่มานามันจะหมดวะ"

        "ไม่มีทางหรอกเฟ้ย นี่มันระดับบอสแล้วล่ะ"

        "เราเอาชนะมันไม่ได้จริงๆงั้นสิ"

        "เออ อย่างน้อยต้องทำดาเมจให้มากที่สุดล่ะวะ"

        "โอ้ว ย้า ย้าก"

        "ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!!"

        สไล์ม์ตัวนี่โหดกว่าเจ้าของมันอีวุ้ยเล่นไล่ฆ่าทหารที่กำลังโจมตีใส่ฉันกับพูจิอยู่หลังจากที่เริ่มล่าถอยออกประตูเมืองแล้ว โดยขณะนี้ทหารในเมือง 'เปตราท์' ไม่มีทหารหลงเหลืออยู่ภายในเมืองเลยสักคนเดียว ส่วนใหญ่นอนเป็นศพหลังจากที่สู้กับเอมเมอร์และอีกกลุ่มกำลังไล่ตามฉันที่หนีออกนอกเมืองกับพูจิในขณะนี้ โดยจำนวนทหารเหลือน้อยไม่ถึง 1 ใน 3 ซึ่งโดนพูจิกำจัดไปเพราะความโกรธที่ทำให้เจ้านายของมันเสียชีวิตล่ะมั้ง โหดจริงๆสไลม์ตัวนี้ ส่วนฉันก็ทำหน้าที่บัพค่าสเตตัสให้พูจิอย่างเดียว และโจมตีทหารโดยใช้เสียงพิณไปด้วยซึ่งดาเมจที่สร้างจากเสียงพิณนั้นไม่ค่อยเเรงสักเท่าไหร่หรอก แต่เอาเถอะยังไงก็ดีกว่าไม่ได้ช่วยอะไรสักอย่างล่ะนะ

        ตอนนี้จำเป็นต้องกำจัดพวกทหารทั้งหมดที่กำลังวิ่งไล่ตามพวกทาสที่หลบหนีอยู่ซึ่งแผนที่เอมเมอร์ได้วางไว้ให้มันรวนไปหน่อย ทหารที่เหลือน้อยจึงหันไปไล่ตามพวกทาสแทนฉันกับพูจิที่พยายามหลอกล่อให้ไปอีกทางไว้ไม่ได้ผล เพราะเหมือนกับว่าพวกทหารรู้ทันและคงคิดว่ายังไงก็ต้องตายจากสไลม์เลยคิดว่าอย่างน้อยขอให้กำจัดพวกทาสให้ได้ทั้งหมดก่อนล่ะมั้ง... !

        เท่าที่ดูก็เหลืออีกไม่มากแล้วล่ะนะ...! มากำจัดทหารให้หมดเลยเถอะ

        "ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!!"

         "อ๊าก!!"

************************************************************************************************