พระราชวังหลวงประเทศภูวธารา
“เสด็จพี่ทรงเรียกหาหม่อมฉัน” พระมเหสีนภานรีธนดิลกเอ่ยยิ้มทักทายพระสวามีทันทีที่เข้าห้องทรงงานเ้าพงษ์นภดลธนดิลกเงยพระพักตร์ขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ วันนี้พระมเหสีของพระองค์ดูสวยหวานผิดตามากกว่าปกติพระนางสวมใส่อาภรณ์สีชมพูอ่อนสไบพาดสีชมพูเข้มปักลายดิ้นทองเดียวกับซิ่น เกศาเกล้ามวยปักปิ่นทองคำมีพวงห้อยระย้าประกอบด้วยพระพักตร์แต่งแต้มแก้มสีชมพูอ่อนช่วยขับผิวขาวละมุนสวยที่มีมาั้แ่กำเนิดพระโอษฐ์เคลือบด้วยสีชมพูหวานสร้างความสวยสดใสเหมาะสมตามวัยยี่สิบห้าชันษาของพระนาง
“เชิญนั่งก่อน พี่มีเื่จะปรึกษาน้อง” พระมเหสีรับคำพระนางนั่งตรงข้ามพระสวามีโดยมีโต๊ะทรงงานคั่นระหว่างทั้งสองพระองค์ไว้
“วันศุกร์นี้ พี่จะไปเดินป่าพนาไพร”
“เพคะ พระองค์จะให้หม่อมฉันช่วยเตรียมอะไรเป็พิเศษหรือไม่” เ้าพงษ์นภดลมองหน้าพระมเหสีด้วยความประหลาดใจอีกครั้งวันนี้พระนางมีความแตกต่างไปจากเดิมมากปกติถ้าพระองค์เอ่ยปากจะไปไหนพระนางจะต้องขอตามทุกครั้ง ซึ่งก็จะไม่พ้นการทะเลาะกันเสมอมาทำให้หลายปีมานี้ความสัมพันธ์ระหว่างพระองค์กับพระนางไม่ดีเหมือนคู่สามีภรรยาอื่นประกอบกับพระองค์มีความคิดที่อคติต่อพระมเหสีนภานรี เนื่องจากการที่พระนางได้ตำแหน่งมาถึงจุดนี้ได้ก็เพราะครอบครัวที่เป็ฐานสำคัญในพระราชบัลลังก์ของพระองค์
“ไม่มีหรอก พี่บอกก็เพื่อหากเกิดอะไรขึ้น น้องสามารถตัดสินใจในฐานะพระมเหสีแห่งประเทศภูวธาราได้เลย”เ้าพงษ์นภดลหยิบตราสัญลักษณ์ประจำรัชกาลให้กับพระมเหสี
“คงไม่เหมาะสมหรอกเพคะ พระองค์แค่ไปเดินป่า ไม่นานก็นิวัตแล้ว”
“พี่แค่ไม่อยากประมาท ถึงอย่างไรน้องก็ยังเป็คนที่พี่ไว้ใจที่สุด” พระมเหสีนภานรียกมือไหว้ขอบพระทัยพระสวามีที่ทรงเชื่อใจพระองค์
“เสด็จพี่พอจะว่างสักครู่หรือไม่เพคะ น้องมีเื่จะปรึกษาสักนิดเพคะ”
“ได้ น้องมีเื่อะไรวันนี้พี่อยู่กับน้องได้ทั้งวัน”
“เสด็จพี่ว่า วันนี้อาภรณ์ของน้องเป็อย่างไรบ้างเพคะ” พระมเหสีนภานรีหมุนพระองค์ให้พระสวามีดู
“งามมาก” เ้าพงษ์นภดลธนดิลกเผลอตอบโดยทันที
“ชุดนี้เป็ฝีมือของชาวบ้านเพคะ หม่อมฉันกับท่านแม่มีความคิดว่าจะเปิดโรงเรียนสอนออกแบบและตัดเย็บชุดบุรุษและสตรีโดยใช้ผ้าพื้นเมืองของประเทศเราซึ่งมีจุดเด่นและสวยงามมากส่งเสริมให้มีการออกแบบให้เข้ากับยุคสมัยจะได้เป็ที่นิยมมากขึ้นพระองค์ทรงมีความเห็นอย่างไรบ้างเพคะ”
“พี่ว่าก็ดีนะ จะได้ส่งเสริมให้ชาวบ้านมีอาชีพและรายได้เพิ่มด้วยพี่สนับสนุน”
“ขอบพระทัยเพคะ” พระมเหสียิ้มตอบรับพระสวามี
“พักนี้หม่อมฉันเห็นเสด็จพี่ดูทรงเหนื่อย พอจะบอกหม่อมฉันได้หรือไม่เพคะ ว่ามีเื่อะไรที่ทำให้พระองค์ไม่สบายใจ”
“เื่ชายแดนทางใต้ พี่ไม่รู้จะส่งใครไปเป็พ่อเมืองดี น้องก็รู้ว่าที่นั่นทุรกันดารมากมีทั้งยาเสพติด ค้าของเถื่อนเต็มไปหมด คนที่จะไปไม่ได้เพียงแค่กวาดล้างแต่ต้องไปพัฒนาพื้นที่ตรงนั้นด้วยซึ่งมันต้องใช้เวลาที่ยาวนานมากอาจไม่ได้กลับมาใช้ชีวิตที่พระนครอีกเลย”
“หม่อมฉันคิดว่าต้องเป็คนที่ยืดหยุ่นพอสมควร สามารถใช้พระเดชและพระคุณเป็และที่สำคัญต้องแต่งงานและมีหลังบ้านที่ดี ผู้ชายส่วนใหญ่อยู่ถิ่นทุรกันดารกันได้ทั้งนั้นเพคะแต่จะอยู่ได้นานแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับภรรยาที่ตามไป ว่าเธออดทนได้มากน้อยเพียงไรหาบุคคลคุณสมบัติแบบนี้ได้ยากจริงๆ”
“เอาเป็ว่าในฐานะหลังบ้านของพระองค์ หม่อมฉันจะช่วยหาอีกแรงนะเพคะ”
“ขอบใจน้องมาก” ทั้งสองพระองค์เสวยอาหารกลางวันด้วยกันส่วนใหญ่บทสนธนาจะเป็เื่การเมืองการปกครองในประเทศภูวธาราเป็หลักนับเป็ครั้งแรกั้แ่แต่งงานกันมาที่ทั้งสองคนนั่งเสวยอาหารด้วยกันสองพระองค์โดยไม่มีบุคคลที่สามเข้ามาเกี่ยวข้องพระมเหสีนภานรีคิดในใจว่าการเปลี่ยนแปลงของพระองค์ตามคำพี่ชายมาถูกทางแล้ว นึกถึงวันสถาปนาประเทศภูวธาราพระสวามีออกไปข้างนอกทิ้งให้พระองค์เดียวดายอยู่ในวังหลวงอันใหญ่โตจนต้องร้องไห้ไปหาพี่ชายที่ป้อมปราการ
“พี่ดินน้องจะทำอย่างไรดี ั้แ่แต่งงานกันมาพระองค์ไม่เคยสนใจน้องเลย และตอนนี้น้องคิดว่าพระองค์มีสตรีอื่นอยู่ในใจพี่ดินบอกน้องได้ไหมว่าน้องคิดถูกหรือไม่”
“นภานรี ฟังพี่ ผู้ชายทุกคน้าหลังบ้านที่อยู่แล้วสบายใจน้องจะไปฟาดงวงฟาดงากับใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่กับสวามีของน้อง มันจะทำให้ความสัมพันธ์แย่ลงและเขาจะไม่มีทางให้ใจน้องอีกเลยเชื่อพี่เื่นี้ต้องปรึกษาท่านแม่”
“น้องไม่อยากให้ท่านแม่ลำบากใจ”
“เชื่อพี่ เื่นี้ไม่มีใครเก่งเท่าท่านแม่ ไม่งั้นคงเอาท่านพ่อและบัลลังก์ภูวธาราไม่อยู่หรอก”พระองค์เชื่อคำพี่ชายภายในวันพรุ่งพระองค์รีบเดินทางออกจากวังไปปรึกษามารดาโดยทันทีไม่น่าเชื่อว่ามารดาจะให้คำแนะนำในการครองเรือนและจริตมารยาหญิงที่ใช้ในการครองเรือนยังเป็ขั้นตอนตอนนี้ขั้นแรกที่มารดาวางแผนไว้ถือว่าประสบความสำเร็จอย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติเลยทีเดียว
หลังจากการประชุมที่ยาวนานถึงสามชั่วโมงในการวางแผนแก้ปัญหารอยร้าวของวัสดุซึ่งทำให้การติดตั้งเทอร์ไบน์ต้องเลื่อนไปอีกเกือบเดือนทำให้เวลาในการอยู่เมืองภูวธาราของทีมวิศวกรต้องยาวนานออกไปอีก
“เฮ้อ! เศร้าอ่ะ คิดถึงบ้าน” ธนกระโออกมาในโต๊ะอาหาร
“อืม ความผิดทีมเราเองไม่ดูแลให้ดี” ทานตะวันกล่าวโทษตัวเองเพราะงานนี้หญิงสาวก็ถือว่ามีส่วนร่วมในการดูแลถึงแม้หน้าที่หลักเธอคือการติดตั้งและการรันระบบกังหันน้ำก็ตาม แต่ก็ต้องถือว่าเป็ทีมเดียวกัน
“ทานอย่าคิดมากเลย พวกเราไปทำงานที่เขื่อนไหนมีไม่เลทบ้างล่ะ แค่ครั้งนี้อยู่ต่างประเทศอยากกลับบ้านก็เลยกลับยากแค่นั้นเอง”
“เห็นน้องน้องเศร้าแล้ว พวกพี่รู้สึกไม่สบายใจเลย” เสียงนายพลถกลเกียรติมาจากข้างหลังตามด้วยเพื่อนสนิทอีกสองคนของเขาตามเคยคือนายพลธราธรและนายพลวสุธา ขาดก็แต่พี่สายฟ้าของน้องๆทั้งสามคนเข้ามานั่งในกลุ่มเดียวกับทานตะวันโดยนายพลวสุธาตั้งใจนั่งใกล้กับทานตะวัน
“งานมันเลทพี่ พวกผมเลยกลับบ้านช้ากันมากกว่าเดิม” อำพลเป็ผู้ตอบแทนเพื่อน
“จริงเหรอ” เสียงนายพลวสุธาดีใจออกนอกหน้าจนทุกคนหันมาที่ชายหนุ่มเป็ตาเดียวกันรวมถึงทานตะวันด้วยแน่นอนเขาต้องดีใจมากอยู่แล้วเขาจะได้มีเวลาอยู่กับผู้หญิงที่เขารักมากเพิ่มไปอีก
“เก็บอาการหน่อยดิน” ธราธรรีบเตือนเพื่อน
“พวกพี่พี่ จะออกนอกเขื่อน่ไหนคะ ทานจะขอติดรถกลับที่พักค่ะ”
“ทำไมล่ะทาน ลืมของเหรอ” วารุณีถามเพื่อนสาว
“เปล่า ได้เวลางานเร่งต้องเข้าห้องดำกักตัวแล้ว”
“เห็นดินบอกว่าจะไปซื้อของพอดี น้องทานติดรถไปด้วยกันสิ” ธราธรรีบช่วยเพื่อนทันที ถ้าเลือกระหว่างให้ทานตะวันครองคู่กับเ้าพงษ์นภดลที่มีพระมเหสีนภานรีอยู่แล้วเขายอมให้หญิงสาวที่เขารู้สึกเอ็นดูเสมือนน้องสาวแท้ๆของตนเองครองคู่กับเพื่อนรักดีกว่า
“อย่างนั้นพี่ดินรอแป๊บหนึ่งนะคะ เดี๋ยวทานไปเอาของที่สำนักงานก่อน”ทานตะวันลุกจากโต๊ะอาหารรีบวิ่งไปสำนักงานทันที
“น้องวา อะไรคือเข้าห้องดำกักตัว” นายพลวสุธาสงสัยคำพูดของทานตะวัน
“คือ ทานตะวันของพวกเรามีความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งค่ะในสายงานเรียกว่าเ้าแม่แก้ปัญหา หรือภาษาชาวบ้านคือคอยตามเช็ดตามล้างให้คนอื่นเก่ง”
“อย่างนี้พี่ผมขยายความให้ฟัง ถ้าหน้างานในการก่อสร้างโรงไฟฟ้าตรงไหนมีปัญหาส่วนใหญ่หัวหน้ามักจะส่งทานเข้าไปดูแลและทุกครั้งก็จะสำเร็จทุกครั้ง” ธนกรอธิบายให้ทั้งสามหนุ่มฟัง
“ดังนั้นดูท่าครั้งนี้หัวหน้าคงมอบหมายให้ทำอะไรสักอย่างจึงต้องรีบเข้าไปกักตัวอยู่คนเดียวเพราะต้องใช้สมาธิในการแก้ปัญหาผมยังสงสัยอยู่ว่าจะได้ไปเดินป่ากับพวกเราได้ไหม”
“ทานมาแล้วค่ะพี่ดิน ไปกันเลยเปล่าคะ”
“ไปเลยครับ” วสุธาขับรถพาทานตะวันไปยังที่พักของเธอ โดยก่อนถึงที่พักชายหนุ่มพาหญิงสาวแวะร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อของสำหรับการนั่งทำงานอยู่ในห้องพัก
“ทานจะได้ไปเดินป่ากับพวกพี่ไหม” วสุธารู้สึกกังวลใจดูท่างานที่หญิงสาวได้รีบจะเร่งด่วนมากตอนนี้ก็เหลือเวลาอีกสองวันจะได้ไปเดินป่าแล้ว
“ไม่มีปัญหา ทานทำงานเสร็จทันแน่นอน อย่างมากก็ไม่ต้องหลับต้องนอนกัน”
“แล้วทานจะไหวเหรอ พี่เป็ห่วง”
“สบายมากพี่ดิน ถ้าพี่เป็ห่วง คอยส่งข้าวส่งน้ำให้ทานละกัน”
“ได้ครับไม่มีปัญหา”
888
