"พี่นินคะ... ไหนพี่บอกว่าจะไปทำงานวันนี้ไงคะ"เธองัวเงียถามชายหนุ่ม
"ไม่ไปหรอก.... เฝ้าเมีย"
"ชิ"เธอสะบัดหน้านอนตะแคงหันหลังให้เขา"รังแกกันทั้งคืนยังไม่หน่ำใจหรือไง"
"อดอยากนิครับก็ต้องขย่มเยอะหน่อย ลุกขึ้นเถอะครับสายมากแล้วคุณแม่รอทานข้าว"
"น้ำชาเหนื่อยค่ะพี่นินไปกินก่อนได้เลย"
"ก็ได้งั้นพี่กินเราก่อนนะ"เขากระโจนขึ้นเตียงนอนเธอรีบดีดตัวขึ้นนั่งทันที
"ลุกก็ได้ค่ะ... ชิ"
"ก็แค่นั้น เร็วๆ หน่อยนะแม่พ่อพี่กำลังจะมาที่นี่"
"ห้ะ! มาที่นี่หรือคะ"
"ใทำไมครับ"
"ไม่รู้สิ... โอ๊ย! ไม่ทันแล้วต้อง รีบด่วน"เธอรีบแจ้นหายเข้าไปในห้องน้ำเขามองตามด้วยใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม....
"พี่รักเธอน้ำชา"
....................
"ไอ้ดลไหนแกบอกว่าไอ้เดลเพื่อนรักแกจะมาหาทำไมวันนี้มันยังไม่ถึงว่ะ"
"คงยุ่งล่ะมั้งมันก็เป็แบบนี้ทุกครั้งที่จะมาหาบอกวันนี้บางทีมันมาอาทิตย์หน้าโน้น"
"หรอว่ะ! แต่มันห่ามๆ ดีพี่ชอบนะ... นิสัยคล้ายๆ พี่ "
"หึ... เยอะเกินไปด้วยซ้ำ... เข้าข่ายโรคจิตนะไอ้นี่อะ... แต่มันเป็คนดีและดีมากที่สำคัญโสด"
"ก็จริง!!!? ไม่ลองจับคู่ยัยธารล่ะรายนั้นโสดจะขึ้นคานแล้ว หรือไม่ก็ยัยน้ำชาก็ได้"
"โนๆ น้ำชากำลังจะมีผัวเร็วๆ นี้"หมอดลโบกมือห้าม"อาวาดโทรมาบอกแต่ไม่ยักบอกว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร"
"เื่จริงหรอเนี่ยพี่คิดว่าอาแค่ล้อเล่น"
"จริงครับ... ชายใดนะช่างโชคร้ายจริงๆ "ทั้งสองพากันหัวเราะอย่างขบขัน
"ถ้าเพื่อนแกมารีบพามาทำความรู้จักยัยธารเลยนะพี่อยากให้สายธารมีผัวสักที ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "
"ครับ"
สิ่งที่พวกเขาคิดมันได้เป็จริงทุกอย่างตอนนี้สายธารกำลังโดนผู้พันขืนใจและกำลังจะได้ผัวอย่างสมใจหมอทั้งสองอีกด้วย.....
"อ่าาาาาาาา.... หมดแรงแต่ โคตร สบาย ตัว เลย" ผู้พันเดลผละออกจากร่างบางอย่างเพลียๆ ยอมรับอย่างลูกผู้ชายว่าบ้ามากเขาเกือบจะขืนใจเธอบนรถนั่นแหละแต่ติดตรงที่ว่ามันแคบไม่สะดวกเท่าที่ควรเขาชอบพื้นที่เยอะๆ จะได้ไล่จับกันได้ง่ายๆ หน่อยฉะนั้นโรงแรมหรือม่านรูดที่ใกล้ที่สุดนั่นคือสถานที่ที่เขาใช้ทำภารกิจนี้ เขาเหมือนคนโรคจิตมากในสายตาเธอแต่ก็นั่นแหละเขาไม่แคร์หรอกถ้าสิ่งไหนทำแล้วสุขใจเขาก็ทำ ใครเดือดร้อนช่าง แมร่ง ดิ! รับไม่ได้ก็ต้องรับเพราะถ้าเขาเลือกอย่างนี้แล้วหมายถึงว่าเขาไม่ปล่อยไปง่ายๆ แน่ เธอเป็คนแรกที่เขาต้องขืนใจและเขาก็ยังเป็คนแรกของเธออีกด้วยอะไรมันจะฟินขนาดนี้ จิตแพทย์ที่ภายนอกจะดูจืดๆ หากใครมองผิวเผินแต่พอปอกเปลือกออกหมดโอ้ว! แม่เ้า อวบอิ่มไปทั้งตัวเธอสุดยอดมากทั้งสดทั้งซิงเขานี่กินเธอไปหลายครั้งติดๆ กัน ส่วนเธอน่ะหรอ! ไม่ต้องพูดถึง ร้องไห้อย่างกะคนจะขาดใจตาย!
"ฮือๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ...... ฮึก.... ฮึก... สารเลว.. ฮือๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ฮึกๆ ๆ ๆ ...... แบบนี้ได้หรอ... ฮึก... ฮึก..... คนรู้จัก.... ฮึก... ฮึก... ก็ไม่ใช่.... ฮือๆ ๆ ๆ ๆ .... คน... รัก... ก็ไม่ใช่.... ฮึก... ฮึก.... ทำได้ไง... ฮือๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "เธอลุกขึ้นนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นมือบางกระชับผ้าห่มขึ้นมาคลุมกาย
"ก็ทำไปแล้วอะ..... ร้องไห้ทำไมนักหนา เงียบๆ ซะเดี๋ยวต่ออีกยกนะ"เขานอนตะแคงหันหน้ามาทางเธอยิ้มร่าให้กับหญิงสาว
"ฮึก.... พูดแบบนี้ได้ไง.... ฮือๆ ๆ ๆ ๆ ชั่วจริงๆ .... ยิ้มหน้าระรื่น... ฮึก.... ฮึก.... ทำผิดแล้วยังไม่สำนึกอีก.... ฮือๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ หมดกัน..... ความสาว.... ที่จะให้สามีในอนาคต.... ฮือๆ ๆ ๆ ๆ ๆ หมดกัน.. ฮึกๆ ๆ ๆ ๆ "
"รำคาญว่ะ.... จะให้สามีไหนอีก... คร่ำครวญถึงใครอีกห้ะ! อยากตายหรือไง"เขาขึ้นเสียงใส่
"ไอ้คนบ้า... ฮือๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "
"งั้นจัดอีกที"
"กรี๊ดดดดด"
.......... กรี๊ดดดดดดดด.............
"โอ๊ยยยยยยย แสบแก้วหูโว๊ย! ยังไม่ทันได้ทำไรเลย"
"ก็คุณบอกจะทำฉันก็ต้องกรี๊ดไว้ก่อน กรี๊ดดดดดด"
"แมร่ง เอ้ย! เงียบ! เงียบโว๊ย! ถ้าไม่เงียบไม่ต้องกลับบ้าน! " เสียงกรี๊ดหยุดกะทันหัน"เออ... แค่นั้นแหละ กลัวไรนักหนาเสียตัวก็เสียแล้วไม่มีอะไรต้องเสียเพิ่มถ้าจะต่ออีกสักรอบสองรอบจะเป็ไรไป ไหนๆ ก็ได้กันแล้วจะเสียใจไรอีกห้ะ! ต่อให้ร้องไห้ให้ตายความสาวก็ไม่กลับมาหรอก หยุดโวยวายแล้วมามีความสุขกันดีกว่าเครียดไปก็เท่านั้น ลองยอมผมดีๆ ดูซิจะได้ไม่เจ็บแถมยังจะเสียวรัญจวนอีกด้วยอยากลองมั๊ยล่ะ"
"ไอ้คนบ้า.... พูดง่ายน่ะซิ ฉันเป็ผู้หญิงนะมีพ่อมีแม่จะมาทำแบบนี้ได้ไง รู้ถึงไหนอายถึงนั้น"
"อายไรห้ะ! เขาดึงเธอเข้ามากอด"อายไรผัวออกจะหล่อรวย ยังจะอายไรอีก... อื้อ! "
"ปล่อยนะ.... ปล่อยซิ"
"เอางี้... ยอมผมดีๆ แค่ครั้งเดียวผมสัญญาจะไปส่งคุณกลับ เข้าใจมั๊ย... "
"ทำไมต้องยอมด้วยล่ะ.... คนบ้า"
"ถ้าไม่ยอม... ผมจะปล้ำ คุณจะเอาไงจะยอมหรือเปล่า"เขากระซิบชิดริมใบหูจนเธอขนลุกซู่เบือนหน้าหนี"ว่าไง... "
"ให้... กลับบ้านจริงๆ นะ"เธอหันหน้ามาถาม
"จริงซิด้วยเกียรติของชาติทหาร"..... 'สำหรับคนอื่นนะไม่ใช่ผม'ประโยคหลังเขาต่อให้ในใจ
"ก็.... ได้"เธอครุ่นคิดจนในที่สุดก็ยอมตกลงแต่โดยดีเพราะคิดดูแล้วก็ตามเขาว่ามันก็ถูกไหนๆ ก็เสียตัวไปแล้วเสียอีกครั้งก็ไม่เห็นเป็ไร โวยวายไปก็แค่นั้นสู้รักษาชีวิตไว้ดีกว่า.......
"ตกลงนะ... งั้นมาเริ่มกันเลยนะ"
เป็งั้นว่าครั้งนี้เธอสมยอมแต่โดยดีและมันก็ไม่ใช่ครั้งเดียวด้วยเื่ราววุ่นๆ มันไม่ได้จบลงแค่นี้เพราะผู้พันเดลตามจิกเธอไม่เลิกรา ยังทำเื่บ้าๆ ให้อึ้งอีกเยอะ....????????????????????
433
