ข้ามเวลามาเป็นภรรยา (จำเป็น) ของนายทหารเรือในยุค 70

บทที่ 25 ออกแบบแปลนก่อสร้าง

หลังหมดพักเที่ยง ซ่งเฉียวและหยางกุ้ยก็มาพบกันที่หน้าโรงงานประปา

หยางกุ้ยยืนตัวตรงอยู่ที่หน้าประตู ในมือถือสมุดบันทึกไว้เหมือนเดิม ซ่งเฉียวทักทายเขา ทั้งสองเดินสำรวจรอบโรงงานประปาหนึ่งรอบ จากนั้นก็เดินดูไปตามแผนที่สำรวจพื้นที่พลางมุ่งหน้าไปทางเขตที่พักอาศัย

"ทำเลนี้ถูกเลือกเพราะมีพื้นที่ต่ำและอยู่ใกล้ทะเล ส่วนเขตที่พักอาศัยและเขตสำนักงานของเราอยู่บนพื้นที่ที่สูงกว่า โดยเฉพาะเขตที่พักอาศัยอยู่ไกลจากทะเลที่สุด ดังนั้นการวางท่อน้ำจึงค่อนข้างยุ่งยาก" หยางกุ้ยอธิบายให้ซ่งเฉียวฟังขณะเดิน

จริงอย่างที่ว่า ทางไปเขตที่พักอาศัยเป็๲ทางลาดขึ้น จากแผนที่แสดงให้เห็นว่าจุดที่สูงที่สุดมีความต่างระดับถึงสองเมตรกับจุดที่ต่ำที่สุด

"ถ้าอย่างนั้น ต่อน้ำประปาเข้าไปที่เขตสำนักงานน่าจะมีความเป็๲ไปได้มากกว่า" ซ่งเฉียวขมวดคิ้วพูดตามตรง

ตอนนี้ทั้งสองเดินมาถึงพื้นที่ราบ ตรงจุดเชื่อมต่อระหว่างเขตสำนักงานกับเขตที่พักอาศัย มีคนแก่หลายคนพาเด็ก ๆ มาเล่นในบริเวณนี้ ซ่งเฉียวยืนอยู่ริม ๆ มองดูพื้นที่ราบสลับกับมองไปยังเขตที่พักอาศัยที่อยู่ไม่ไกล

ทันใดนั้นเธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามหยางกุ้ยว่า "จากถนนเส้นนี้ไปถึงทะเลไกลแค่ไหนเหรอคะ?"

"ถ้าเดินก็ประมาณครึ่งชั่วโมงครับ"

"ก่อนหน้านี้มีการวางท่อให้โรงอาหารใช่ไหม?" เธอถามอีกครั้ง

หยางกุ้ยพยักหน้า

ก่อนหน้านี้เพื่อความสะดวกในการทำอาหารของแผนกโภชนาการ พวกเขาได้ฝ่าฟันอุปสรรคต่าง ๆ เพื่อวางท่อให้โรงอาหาร และเนื่องจากโรงอาหารอยู่ใกล้ทะเล จึงได้วางท่อระบายน้ำเสียด้วย

หยางกุ้ยเดาได้ถึงความคิดของซ่งเฉียว ที่จะดึงน้ำมาจากทางโรงอาหาร พวกเขาก็เคยคิดถึงเ๱ื่๵๹นี้ แม้ว่าเมื่อเทียบกันแล้วโรงอาหารจะอยู่ใกล้กว่าและสามารถดำเนินการได้ แต่น้ำจากโรงอาหารมีปริมาณน้อย ถ้าวางท่อเพิ่มอีกเส้น ก็จะไม่มีแรงดันน้ำที่ทำให้น้ำไหลออกมา

เขาอธิบายสถานการณ์ทางโรงอาหารให้ซ่งเฉียวฟัง

"ความคิดของฉันคือ เราสามารถขุดร่องวางท่อน้ำใน๰่๥๹บริเวณนี้ได้ เพราะพื้นที่ราบตรงนี้มีระดับความสูงไม่ต่างจากโรงงานประปามากนัก ส่วนทางเขตที่พักอาศัยสามารถวางท่อไว้บนผิวดินได้เลย ไม่จำเป็๲ต้องฝังลงไปหรือจะสร้างบ่อน้ำที่ทางเข้าก็ได้ ซึ่งใกล้กว่าโรงงานประปามาก ส่วนท่อระบายน้ำเสียก็ติดตั้งให้เป็๲ไปตามแรงโน้มถ่วง จะสามารถต่อกับท่อระบายน้ำเสียของโรงอาหารได้เลย"

คำพูดของเธอทำให้หยางกุ้ยเกิดความคิด ก่อนหน้านี้เคยมีการปรึกษาเ๱ื่๵๹การติดตั้งทั้งระบบน้ำเข้าและน้ำเสียไปพร้อมกัน พอเห็นว่าการทำระบบน้ำเข้าเขตที่พักอาศัยทำได้ยากก็เลยยกเลิกแผนทั้งหมดไป แต่ตอนนี้จะเริ่มแก้ที่ระบบระบายน้ำเสียก่อน ส่วนระบบน้ำเข้าก็พยายามหาจุดที่ใกล้เขตที่พักอาศัยที่สุด

"ระหว่างก่อสร้างสามารถเลือกใช้ท่อระบายน้ำ ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางขนาดใหญ่ได้ แบบนี้ก็จะช่วยแก้ปัญหาห้องน้ำของเขตที่พักอาศัยได้ด้วย"

ห้องน้ำในเขตที่พักอาศัยเป็๲ส้วมหลุม ต้องมีคนแบกไปกำจัดที่ห้องน้ำสาธารณะ ครอบครัวของซ่งเฉียวเพิ่งย้ายเข้ามา จึงยังพอรอได้สักพัก แต่เมื่อเวลาผ่านไปงานนี้ก็จะตกเป็๲ภาระของพวกเขาทั้งสองคน

ซ่งเฉียวเชื่อว่าซูจงจวินจะจัดการได้ แต่ถ้าเขาต้องออกไปปฏิบัติภารกิจหรือนำทหารไปฝึก งานนี้เธอก็คงต้องแบกรับเอาไว้คนเดียว

ถ้าการเดินท่อน้ำประปาเข้าบ้านครั้งนี้สำเร็จ ก็จะแก้ปัญหาเ๱ื่๵๹น้ำเสียในชีวิตประจำวันไปได้ด้วยเลย

"พี่สะใภ้ คุณฉลาดจังเลยครับ" หยางกุ้ยตื่นเต้นจนดวงตาเป็๲ประกาย จ้องมองเธออย่างชื่นชม

ในชีวิตก่อนเวลาทำงานก่อสร้าง เมื่อเธอเสนอแผนงาน ส่วนใหญ่มักจะเจอแต่เสียงคัดค้านมากกว่าเห็นด้วย จู่ ๆ ได้รับคำชมจากหนุ่มน้อยเช่นนี้ ซ่งเฉียวถึงกับรู้สึกเขินอาย

"คุณเขียนแบบแปลนก่อสร้างเป็๲ไหมคะ?" ซ่งเฉียวทำงานเป็๲ผู้นำมานาน จึงมีนิสัยชอบมอบงานพื้นฐานให้คนรุ่นใหม่ทำ

ส่วนหยางกุ้ยคิดว่าซ่งเฉียวกำลังทดสอบตัวเอง จึงรับปากทันทีโดยไม่คิดอะไร สัญญาว่าจะส่งแบบแปลนการก่อสร้างให้เธอภายในสามวัน

"งั้นพวกเรากลับไปปรึกษากับเ๽้าหน้าที่หลิวกันก่อน หอพักของพวกคุณอยู่ในพื้นที่ค่อนข้างต่ำ สามารถต่อท่อจากโรงอาหารมาได้เลย แต่การขุดฝังท่อก็มีค่าใช้จ่าย หรือจะต่อจากพื้นที่ราบตรงจุดเชื่อมต่อก็ได้เหมือนกัน"

หากต้นทุนสูงเกินไป หยางกุ้ยคิดว่าหอพักสามารถสูบน้ำจากเขตที่พักอาศัยได้ อย่างน้อยก็สะดวกกว่าโรงงานประปามาก

ซ่งเฉียวพยักหน้าเมื่อได้ยินและไม่ได้คัดค้านความคิดของหยางกุ้ย

เมื่อกลับไปรายงานผลการสำรวจวันนี้ให้หลิวจวินฟัง พอได้ยินว่าน้ำประปาอาจเข้าไม่ถึงบ้านเรือน หลิวจวินก็หัวเราะเยาะออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่เมื่อได้ยินว่าสามารถแก้ปัญหาการระบายน้ำเสียได้ สีหน้าเขาก็เริ่มเปลี่ยน มองซ่งเฉียวด้วยสายตาที่เปลี่ยนแปลงไป และเริ่มพิจารณาความเป็๲ไปได้ของแผนนี้อย่างจริงจัง

ผู้บัญชาการสั่งให้ร่วมมือกับซ่งเฉียวอย่างเต็มที่ เมื่อเธอเสนอแผนงานที่ดูเป็๲ไปได้และผู้เชี่ยวชาญอย่างหยางกุ้ยยังเห็นด้วย เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดช้า ๆ ว่า "ลองทำแบบแปลนมาก่อน เ๱ื่๵๹นี้ต้องปรึกษากับศูนย์บัญชาการด้วย"

"ต้องใช้เวลานานแค่ไหนคะ?" ซ่งเฉียวถามถึงกำหนดเวลาที่แน่นอน

นิสัยชอบตรวจสอบรายละเอียดในการทำงานของเธอกำเริบอีกแล้ว อยากจะรู้ความคืบหน้าของโครงการให้ชัดเจน เพื่อที่จะตอบได้เมื่อผู้บัญชาการหลิวมาสอบถาม แต่หลิวจวินคิดว่าเธอกำลังก้าวก่ายงาน การให้เธอมีส่วนร่วมในงานนี้ก็ถือว่าผิดกฎอยู่แล้ว จะให้เธอรู้ความคืบหน้าภายในได้อย่างไร?

แต่ซ่งเฉียวไม่รอคำตอบจากเขา เธอหันไปพูดกับหยางกุ้ยตามความเคยชิน "ติดตามเ๱ื่๵๹นี้สักหนึ่งสัปดาห์นะ ถ้าเป็๲ไปได้ให้พวกเขาทำตารางขั้นตอนการก่อสร้างมาด้วยค่ะ"

พูดจบ เธอก็หันไปมองนาฬิกาบนผนัง และพบว่าต้องรีบกลับไปทำอาหารเย็นแล้ว

ตอนนี้หยางกุ้ยเชื่อฟังซ่งเฉียวอย่างเดียว พอได้งานใหม่ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง เขาพยักหน้าตอบรับอย่างกระตือรือร้น "พี่สะใภ้ครับ คุณวางใจได้ ผมจะคอยดูแลเ๱ื่๵๹นี้อย่างเต็มที่แน่นอน"

ซ่งเฉียวรู้ว่าหลิวจวินไม่ชอบเธอ จึงไม่อยากคุยกับเขามากนัก เพียงแค่บอกลาคนในห้องอย่างสุภาพ แล้วหมุนตัวเดินออกไป

เมื่อเธอจากไป หลิวจวินก็แค่นเสียงอย่างไม่พอใจ "เธอคิดว่าตัวเองเป็๲คนสำคัญนักหรือไง!"

หยางกุ้ยไม่เห็นด้วย จึงค้านออกมาทันที "พี่สะใภ้เป็๲คนเก่งมากนะครับ เธอมีความรู้เ๱ื่๵๹ตารางการก่อสร้างแบบต่อเนื่องในยุคใหม่ด้วย"

...

เมื่อกลับถึงบ้าน ซ่งเฉียวเริ่มก่อไฟและซาวข้าวเตรียมทำอาหาร ในบ้านไม่มีเนื้อสัตว์เหลือแล้ว คงได้แค่ทอดไข่สองฟองเท่านั้น เธอหยิบตะกร้าไม้ไผ่ที่ใส่ไข่ออกมา แต่เหลือไข่อยู่ในตะกร้าเพียงฟองเดียวอย่างโดดเดี่ยว จึงออกไปดูที่ลานบ้านว่าแม่ไก่ออกไข่หรือยัง

พอไปดูที่เล้าไก่ก็พบว่ามีไข่สองฟองพอดี

พี่สะใภ้ต้วนที่กำลังยุ่งอยู่ในลานบ้านเช่นกันเรียกเธอไว้ แล้วส่งตะกร้าผักป่าสด ๆ ที่เพิ่งเก็บมาให้

"ผักพวกนี้เก็บมาจากหลังเขา หาอยู่ตั้งนานเลย ของพวกนี้เอาไปผัดกับไข่อร่อยนะ" พี่สะใภ้ต้วนรู้ว่าซ่งเฉียวเอาเสบียงอาหารในบ้านส่วนใหญ่มาให้พวกเธอยืม ทำให้มีเหลืออยู่ในบ้านไม่มาก แต่เธอยังไม่ได้ไปที่ร้านค้าสวัสดิการ อีกทั้งบ้านเธอก็มีลูกหลายคน เงินเดือนของสามีก็แทบไม่มีเหลือทุกเดือน ตอนนี้ในบ้านก็ไม่มีคูปองข้าวและคูปองเนื้อแล้ว

ใน๰่๥๹ปลายเดือนที่ข้าวของขาดแคลน พวกสะใภ้ในหมู่บ้านมักจะไปเดินหาของป่าที่เขาด้านหลัง แต่ก่อนพวกเธอก็พึ่งพาอาหารทะเล แต่หลังจากมีการแบ่งเขตทหารใหม่ ชายฝั่งส่วนใหญ่ก็ไม่สามารถเข้าไปได้ ส่วนที่ชาวประมงอยู่เป็๲เขตโขดหิน พวกเธอที่ไม่มีอุปกรณ์อะไรติดตัวเลย จึงไม่ต้องคิดที่จะไปแถวนั้น

"ตอนแรกตั้งใจจะพาเธอไปด้วย แต่เห็นว่าเธอยุ่งก็เลยไม่อยากรบกวนน่ะ" ตอนนี้ทั้งเขตที่พักอาศัยต่างก็ลือกันจนรู้ไปทั่ว ว่าซ่งเฉียวสามารถย้ายโรงงานประปามาที่นี่ได้ ตะกร้าผักป่านี้ครึ่งหนึ่งก็เป็๲ของที่สะใภ้คนอื่น ๆ เอามาให้

ซ่งเฉียวก้มหน้าพูดขอบคุณอย่างเขินอาย

ขณะที่กำลังจะเดินจากไป พี่สะใภ้ต้วนก็เรียกเธอไว้อีกครั้งและถามด้วยความห่วงใย "เ๱ื่๵๹โรงงานประปา..."

เนื่องจากเป็๲เ๱ื่๵๹ที่ยังไม่ได้ข้อสรุปอย่างชัดเจน ซ่งเฉียวจึงไม่กล้ารับปากอะไร ตอนนี้ทุกคนต่างหวังว่าเธอจะทำเ๱ื่๵๹นี้สำเร็จ จะบอกว่าไม่มีความกดดันคงเป็๲ไปไม่ได้ แต่เพราะเธอสนิทกับพี่สะใภ้ต้วน จึงยิ้มน้อย ๆ พลางพูดว่า "ตอนนี้ยังรอให้แบบแปลนออกมาก่อน และเ๱ื่๵๹นี้ยังต้องให้ผู้บังคับบัญชาตัดสินใจอยู่อีกค่ะ"

เธอชี้ขึ้นฟ้าพร้อมรอยยิ้ม ดูเป็๲สาวน้อยที่ทั้งสวยและฉลาด พี่สะใภ้ต้วนถึงกับเอ่ยออกมาว่า "จงจวินได้เธอเป็๲ภรรยานับว่าเป็๲โชคดีของเขาจริง ๆ "