[จบ] เขียนรักใหม่ด้วยหัวใจดวงเดิม

บทที่ 29 ไปตรวจครรภ์

เยี่ยเจียขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของฟู่อวิ่นซาง เธอวาดนิ้วเป็นวงบนหน้าท้องของเขา มืออีกข้างลูบท้องน้อยของตัวเอง เธอรอคอยการมาถึงของชีวิตน้อย ๆ ด้วยความตื่นเต้น

"ไปล้างเครื่องสำอางออกเถอะนะ" ฟู่อวิ่นซางคว้ามือของเธอยกขึ้นมาแนบริมฝีปาก เขาใช้เคราสั้น ๆ บนคางถูไถราวกับกำลังออดอ้อน

เธอตอบกลับไปสั้น ๆ ว่า 'อืม' แล้วยันตัวลุกขึ้นเดินไปห้องน้ำ ขาเธอสั่นจนแทบจะล้ม

เมื่อมองใบหน้าในกระจกที่มีความคล้ายคลึงกับสวีเสี้ยนหย่าเล็กน้อย น้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่เธอก็เช็ดมันออกอย่างรวดเร็ว พลันล้างเครื่องสำอางออก แล้วกลับไปหาฟู่อวิ่นซางอีกครั้ง 

เขานอนอยู่บนเตียง แขนยาววางอยู่นอกผ้าห่ม พิงพนักเตียงโดยมีหมอนรองหลัง ทำให้เห็นกล้ามหน้าท้องดุจนายแบบได้อย่างชัดเจน เธอมองแวบหนึ่งแล้วก้มหน้าลง จากนั้นก็ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวแล้วจัดมุมให้เรียบร้อย

สักพักเธอก็รู้สึกถึงความอุ่นที่เอว ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดต้นคอจนรู้สึกจั๊กจี้

"ฝันดีค่ะสามี"

"อืม" เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มตอบกลับมา

วันรุ่งขึ้น เยี่ยเจียก็ยังไม่ได้ไปทำงาน

ฟู่อวิ่นซางเป็นคนอนุมัติวันลาให้เธอเอง ถ้าเธอยังฝืนเกินไป เขาคงไม่พอใจ อีกอย่างการอยู่บ้านฟังคำสั่งของแม่สามีที่ให้กินอาหารดี ๆ และอาหารเสริมบำรุงครรภ์ อาจช่วยให้ตั้งครรภ์ได้จริง ๆ 

จนกระทั่งสามวันต่อมา เธอจึงกลับไปทำงานอีกครั้ง

พอต้านหนี่เห็นเธอก็รีบเข้ามาหาในทันที "นี่ เยี่ยเจีย เธอยังจำสวีเสี้ยนหย่าได้ไหม"

เธอจะลืมชื่อนี้ได้ยังไงล่ะ เยี่ยเจียพยักหน้า "ก่อนหน้านี้ยัยนั่นมาบอกฉันว่าตัวเองได้เลื่อนตำแหน่งและขึ้นเงินเดือนแล้ว"

"ความสามารถในการสืบข้อมูลของฉันน่ะ เป็นที่หนึ่งในบริษัทเลยนะ" ต้านหนี่เชิดหน้าอย่างภูมิใจ ก่อนจะกระซิบให้เบาลงอีก "ตอนนี้หล่อนบริหารสาขาย่อยจนประสบความสำเร็จ ได้ยินมาว่าอีกสองวันจะกลับบริษัทแล้ว แถมยังจะมาจัดการพวกเราเหล่าผู้ช่วยงานร่วมกับเว่ยกวางอวี๋อีก คิดว่าตัวเองว่างมากหรือไง"

"อย่างนั้นเหรอ" เยี่ยเจียตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย ในเรื่องงานเธอไม่สนใจเรื่องของสวีเสี้ยนหย่า ขอแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอแล้ว

"แน่นอน ยังมีข่าวลืออีกว่า เป็นเพราะญาติของเธอรู้จักกับท่านประธาน เขาเลยเลื่อนตำแหน่งให้เธอตลอด ฉันยังคิดว่าเธอคบกับประธานจริง ๆ ซะอีก" ต้านหนี่ยักไหล่ด้วยความไม่พอใจ และเสริมอีกประโยคด้วยความอิจฉา "แหงสิ ด้วยรูปร่างหน้าตาและความสามารถของสวีเสี้ยนหย่า ถ้าเธอมีอะไรกับท่านประธานจริง ๆ ฉันก็ไม่แปลกใจหรอก"

เยี่ยเจียตอบเพียงว่า 'อืม' แล้วเปิดคอมพิวเตอร์เริ่มทำงาน ฝ่ายต้านหนี่ก็ไม่พูดอะไรที่ไร้สาระอีกต่อไป และรีบไปทำงานของตัวเอง

ทว่า...

เยี่ยเจียมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่กลับคิดถึงแต่ฟู่อวิ่นซาง

เขาชอบสวีเสี้ยนซูอย่างลึกซึ้ง แล้วเมื่ออยู่ต่อหน้ากับสวีเสี้ยนหย่าที่คล้ายกับสวีเสี้ยนซู เขาจะคิดยังไงกันนะ

เพียงแค่เดา เยี่ยเจียก็รู้สึกหมดแรง แม้แต่ตอนกินข้าวกลางวัน ความอยากอาหารก็ยังเป็นศูนย์

เธอไม่กล้าถาม ไม่กล้าพูด ได้แต่เงียบ ๆ อยู่เคียงข้างเขา

งานที่ยุ่งทำให้เยี่ยเจียแทบลืมเรื่องการตั้งครรภ์ไปเลย ปกติแล้วประจำเดือนของเธอมาตรงเวลาเสมอ แต่เดือนนี้กลับมาช้าไปถึงห้าวันแล้ว!

หรือว่า...

เธอพาหัวใจที่ตื่นเต้นไปโรงพยาบาล ตั้งใจจะตรวจครรภ์ดูสักครั้ง ดูว่าจะตั้งครรภ์หรือยัง เธอเพิ่งจะลงทะเบียน ทว่ายังยืนอยู่ในกลุ่มคนที่เตรียมจะขึ้นไปชั้นบน หานปิงก็ได้รับข่าวแล้วลงมาข้างเธอ

เยี่ยเจียยังไม่ทันสังเกต พอได้กลิ่นน้ำหอมที่ไม่เปลี่ยนมาหลายปีจากตัวเขา ถึงได้เงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ "หมอหาน? คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันมา"

หานปิงหยิบบัตรประวัติคนไข้ของเธอขึ้นมา "เพื่อนที่แผนกสูตินรีเวชเพิ่งบอกฉันว่า คนไข้โรคหัวใจที่ชื่อ เยี่ยเจียมาตรวจว่าตัวเองตั้งครรภ์หรือเปล่า ฉันกลัวเธอตื่นเต้นเกินไปจนล้มหรือชนอะไรเข้าเลยลงมาน่ะ"

"นี่คุณล้อฉันเล่นเหรอคะ" เธอบ่นอย่างไม่พอใจ

"ฉันไม่กล้าหรอก" หานปิงยิ้มร่าเริง "ฉันเป็นห่วงเธอ เลยมารับไปตรวจด้วยตัวเอง เป็นเพื่อนกันมาตั้งหลายปีแล้ว ยังไม่ไว้ใจฉันอีกเหรอ"

"ไว้ใจสิ ไว้ใจคุณที่สุดแล้ว" เธอพูดเสียงอู้อี้

หานปิงจึงหัวเราะ

มีหานปิงนำทาง เยี่ยเจียจึงประหยัดเวลาต่อคิวไปได้มาก และได้รับผลตรวจอย่างรวดเร็ว

หมอหานพาเธอไปตรวจร่างกายแบบครบวงจร รวมถึงสภาพร่างกายของเธอด้วย แม้กระทั่งการเจาะเลือดตามปกติ

จริง ๆ แล้ว เยี่ยเจียเคยทำสิ่งเหล่านี้ไปแล้วตอนที่เธอเข้าโรงพยาบาลก่อนหน้านี้ ไม่จำเป็นต้องทำซ้ำอีก เพราะในช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่น่าจะแย่ลงได้ แต่หานปิงกลับยืนกรานเป็นมั่นเป็นเหมาะ เธอจึงไม่มีทางเลือก ได้แต่ฟังเขา เพราะเขาเป็นหมอนี่นา

ในที่สุดเมื่อได้รับผลตรวจ เยี่ยเจียรู้สึกกังวลมาก มือของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อชุ่ม

"ร่างกายของเธอแข็งแรงมาก ถ้ารักษาสภาพแบบนี้ไว้ได้ ก็สามารถตั้งครรภ์ได้" หานปิงบอกผลตรวจ

"งั้น..." เธอมองเขาด้วยความคาดหวัง

เขาจึงส่ายหัว

เยี่ยเจียหัวเราะแห้ง ๆ แสงแห่งความหวังในดวงตาดับวูบในชั่วพริบตา จากนั้นก็รับรายงานด้วยเสียงแผ่วเบา "ขอบคุณที่ช่วยนะคะ"

"ถึงครั้งนี้จะไม่ได้ตั้งครรภ์ แต่ครั้งหน้าอาจจะได้ เธอดูแลสุขภาพได้ดีมาก ต้องทำได้แน่นอน" หานปิงทนไม่ได้ที่เห็นเธอเศร้าสร้อยแบบนั้นจึงพยายามปลอบใจ

"อืม ฉันรู้ค่ะ"

เธอยังคงหดหู่ หานปิงไม่มีทางเลือกจึงพาเธอมาเดินเล่นรอบ ๆ ทันทีที่เห็นอารมณ์เธอดีขึ้นเล็กน้อย เขาก็พาเธอไปส่งที่ป้ายรถเมล์

เขาตั้งใจจะไปส่งเธอที่บ้าน แต่กลัวจะเจอฟู่อวิ่นซางแล้วอธิบายไม่ถูกจนกลายเป็นสร้างปัญหาให้เธอ

เยี่ยเจียอารมณ์ดีขึ้น แต่นั่นเป็นเพียงการเสแสร้งเพื่อให้หานปิงสบายใจ พอกลับถึงบ้าน แม้แต่คุณนายฟู่ยังสังเกตเห็นว่าเธอไม่ค่อยปกติ และรู้ว่าเธอไปตรวจการตั้งครรภ์ จึงรีบดึงเธอไปถามที่มุมหนึ่ง

หญิงแก่ถามไปนานแล้ว แต่เธอก็ยังไม่พูดอะไรสักคำจึงรู้สึกร้อนใจมาก จึงใช้น้ำเสียงหนักแน่นขึ้น "ตอนนี้ฉันกำลังคุยกับเธอ เธอไม่สนใจฉันเลยเหรอ"

"คุณแม่" ในที่สุดเธอก็เอ่ยปาก สายตายังว่างเปล่า เหมือนตุ๊กตากระเบื้องที่สูญเสียจิตวิญญาณไป "ขอโทษนะคะ"

คุณนายฟู่ถูกคำพูดอันไร้สาระทำให้งงงัน เธอสงสัยพลางรับรายงานจากมือของสะใภ้มาดูเอง จึงรู้ว่าเยี่ยเจียยังไม่ได้ตั้งครรภ์

ไม่ท้องก็ไม่ท้องสิ เธอจะทำท่าทางเหมือนจะตายไปทำไม

คุณนายฟู่พูดอย่างไม่สบอารมณ์ "แค่ไม่ได้ท้องเอง ทำไมไม่กล้าบอกความจริงกับฉัน"

"ขอโทษค่ะ หนูอยากมีลูกมากเกินไป ก็เลย..."