เจน, พลอย, ส้ม และพี่วีนั่งภายในกุฏิของหลวงตาภายในมีตู้เก็บหนังสือเรียงรายอยู่ชิดกำแพงแต่ละด้าน มีแท่นบูชาพระพุทธรูปเล็กๆอยู่ที่หัวเตียงไม้เก่าๆ
“มีบางสิ่งบางอย่างติดตามโยมเจนอยู่งั้นเหรอ? ว่าแต่เ้าสิ่งนั้นมันเป็อย่างไร?”หลวงตาถามข้อมูลต่อเนื่องทันที
“ค่ะท่านบางทีหนูก็ฝันซ้ำๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง่ 1-2 เดือนนี้บ่อยมากค่ะแต่ไม่เคยเห็นแบบจะจะเลยนะคะ มันจะมีเหตุการณ์บางอย่างที่บอกให้หนูรู้ว่ามันมาแล้ว...สัปดาห์ที่ผ่านมามันจู่โจมเข้ามาเหมือนกับว่า อาฆาตหรือโกรธแค้นหนูมาก...หนูรู้สึกว่ามัน้าฆ่าหนูให้ได้ค่ะ?”
“มันทำร้ายโยมเจนอย่างนั้นรึ?”
“บีบคอเลยค่ะ...มันบอกชัดเจนว่า้าฆ่าหนูให้ได้”
“บีบคอโยมเจน? บีบอย่างไรเหรอโยมเจน?”
“ในฝันค่ะหลวงตาแต่เหมือนจริงมากค่ะปกติเวลาฝันต้องมีการลืมฝัน แต่ทุกครั้งที่หนูฝันถึงผีร้ายตัวนี้หนูไม่เคยลืมเลยค่ะ หนูจำได้หมดทุกอย่างแล้วก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความหวาดผวา ใกลัวมากหนูให้พลอยสะเก็ตภาพที่ได้จากความฝันมาให้หลวงตาดูด้วยค่ะ”
พลอยยื่นสมุดที่สเก็ตภาพผีร้ายตัวนี้ให้หลวงตาสายตาทุกคนจ้องมองไปที่สมุดเล่มนี้ทันที หลวงตาเปิดดูทีละหน้าด้วยความตั้งใจอย่างช้าๆพินิจอย่างละเอียด “จุดเริ่มต้นของเ้าผีร้ายตัวนี้แค่ปรากฎตัวให้โยมเจนเห็นใจนกระทั่งตอนนี้เข้ามาบีบคอ....บีบหลายครั้งและ้าฆ่าโยมเจน อาตมาดูแล้วเ้าผีร้ายผู้หญิงอาฆาตมาดร้ายโยมเจนมากกว่าเ้าผีร้ายผู้ชายโยมเจนเคยทำกรรมอะไรที่รุนแรงแก่คนหรือสัตว์อื่นหรือไม่?”
“หนูสงสัยว่าผีร้ายตัวนี้อาจจะเป็พนักงานคนใดคนหนึ่งที่ประสบอุบัติเหตุจากการทำงานในบริษัทของพ่อหนูจนกระทั่งพบข้อมูลของครอบครัวหนึ่งอยู่ที่นี่ค่ะ...ครอบครัวนี้มี 3 คนคุณพ่อกับคุณแม่เสียชีวิตร้ายแรงถึงขนาดไม่มีร่างมาทำพิธี ต้องใช้ดอกไม้แทนร่างในขณะทำพิธีค่ะพวกหนู 3 คนมาที่นี่เพื่อขออโหสิกรรมให้ดวงิญญาไปสู่สุขคติ หนูตั้งใจนำปัจจัยที่มาจากน้ำพักน้ำแรงของตัวหนูเองบริจาคให้กับหลวงตา หากว่ามีผลบุญกุศลเกิดขึ้นมา ขออุทิศแด่คุณพ่อกับคุณแม่ที่ประสบเหตุการณ์ร้ายแรงจนถึงชีวิตค่ะหลวงตา”
“ดูจากรูปหน้าสุดท้ายเ้าผีร้ายตัวนี้อาฆาตมาดร้ายโยมเจนเป็อย่างมาก...ราวกับว่าเจ็บแค้นฝังลึกมานาน”
“ทุกวันนี้หนูกลัวมากค่ะไม่มีใครในบ้านเจอเื่แบบนี้เลยนะคะ มีแค่หนูคนเดียว...หนูอยากขอให้หลวงตาช่วยหนูด้วยหนูอับจนหนทางแล้วค่ะ หนูไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วค่ะ”
“ในทางพุทธศาสนาไม่มีเื่ลี้ลับอะไรพรรณนี้หรอกโยมมีแต่บุญมีแต่กรรม บุญใครบุญมัน กรรมใครกรรมมัน...วัฐจักรของชีวิตมีเพียงแค่เกิด, แก่,เจ็บ, ตาย ไม่ใครหลีกหนีไปได้หรอก เมื่อร่างกายดับสิ้นไปแล้วต่างคนต่างโลกอยู่กันคนละภพภูมิข้ามภพข้ามภูมิบาปหนาถึงที่สุด...อาตมาอยากให้โยมทำจิตใจให้สงบ หมั่นทำบุญกวดน้ำให้แก่เ้ากรรมนายเวรของโยมเจน”
“แล้วทำไมสิ่งลี้ลับนี้ถึงมาหลอกเพื่อนหนูได้ล่ะคะหลวงตา?”พลอยตั้งคำถามขึ้นมาทันที “ทั้งๆที่ครั้งนี้พวกเรามาที่นี่เพื่อขออุทิศส่วนกุศลให้แต่ผีร้ายตัวนี้ก็ยังรังควาญเหมือนกับรู้ว่า เรากำลังจะมาหาค่ะ”
“โยมพลอยจะให้อาตมาบอกกับโยมว่ามีผีกำลังติดตามโยมอยู่...อาตมาบอกกับโยมแบบนั้นไม่ได้ อาตมาบอกได้เพียงแค่ว่า คนทุกคนล้วนแล้วแต่มีเวรมีกรรมด้วยกันทั้งนั้นต้องชดใช้กรรมตัวเองให้หมดเสียก่อน โยมมาอุทิศส่วนกุศลแค่ผู้ที่จากไป ถือเป็บุญกุศลใหญ่ที่สุดแล้วล่ะโยมพลอย”
“ชดใช้กรรมหมายถึงว่า ผีตัวนั้น...เอ๊ย!!!!...สิ่งลี้ลับนั้น้ามาเอาชีวิตพี่เจนเหรอคะ?…แต่พี่เจนไม่รู้เื่การตายของครอบครัวนั้นเลยนะคะ” ส้มถามด้วยความสงสัยทันที “พี่เจนไม่ได้ฆ่าพ่อแม่ใครนะคะแบบนี้หนูว่าไม่ยุติธรรมกับพี่เจนมากๆ ค่ะ?”
“เมื่อสิ่งนั้นหมดเวรหมดกรรมกับโยมเจนแล้ว สิ่งนั้นก็จะหายไปเอง...”
วีพยายามฟังในสิ่งที่พระสอนอยู่แต่ก็ไม่ได้แสดงความเห็นอะไร ได้แต่นั่งฟังด้วยความสนใจอย่างมาก
“อาตมามีอะไรให้โยมดู”
ทั้ง4 คนสนใจว่าหลวงตา้าสั่งสอนอะไร ท่านเอื้อมมือไปหยิบขันน้ำมา 1 ใบมีน้ำอยู่เกือบเต็มขัน ท่านหยิบน้ำส้มมาอีก 1 แก้ว “อาตมากำลังถืออะไรอยู่เหรอโยมเจน?”
“น้ำส้มในแก้วค่ะ”
“ทำไมโยมถึงตอบอาตมาได้ล่ะว่าทำไมมีน้ำส้มในมืออาตมา”
“ก็เพราะว่าหนูเห็นค่ะ”
ทันใดนั้นหลวงตาเทน้ำส้มลงในขันน้ำเล็กน้อยทำให้น้ำส้มละลายปนน้ำหายไปจนไม่เห็นน้ำส้มแล้ว “โยมเจนคิดว่าน้ำส้มที่อาตมาเทลงไป มันยังอยู่หรือว่าหายไปแล้วล่ะ?”
“ยังอยู่ค่ะ…แต่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน!!!”
“น้ำส้มนี่ก็เปรียบเสมือนกับสิ่งลี้ลับที่ติดตามโยมเจนอยู่นั่นแหละเราไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน มันมาทำไม มาเพื่ออะไร...เราแค่รับรู้...”
“มีอยู่จริงเหรอคะหลวงตา!!!?!!!!...” เจนจิราถามย้ำ
“อาตมาตอบไม่ได้หรอกว่าสิ่งที่โยมพบเจอคืออะไร...สิ่งที่โยมต้องหาคำตอบให้ได้คือ ทำไมจึงมีสิ่งลี้ลับนี้อยู่ต่างหากและทำไมจึงอยู่ข้างกายโยมเจนเพียงคนเดียว”
“ถ้ามันทำร้ายหนู...มันจะฆ่าหนู...หนูควรจะทำยังงัยดีคะท่าน หนูกลัวจริงๆ นะคะ หนู...หนู...หนูกลัวมากค่ะ”
“อาตมาอยากให้โยมดำเนินชีวิตด้วยสติใช้ปัญญาความหวาดกลัวที่กำลังเกิดกับโยม ไม่เป็ผลดีกับโยมแม้แต่น้อย…เมื่อใดก็ตามที่โยมเจนเกิดความสับสนหวาดกลัวในจิตใจความสงบจะทำให้โยมเจนมีสติปัญญา จงใช้สติปัญญานั้นไตร่ตรองดูว่าสิ่งที่โยมเจนคิดใช่หรือไม่ใช่ อาตมาไม่อยากให้โยมเจนกังวลเสียจนขาดสติปัญญา”
“หวังว่าครั้งนี้คงไปสู่สุขคติ...ขออโหสิกรรมหมดเวรหมดกรรมต่อกันด้วยนะคะ”พลอยยกมือไหว้อธิฐานด้วยความเคารพ
เวลาล่วงเลยมาจนถึง่ค่ำเจน, พลอยและส้มเดินทางกลับมาถึงที่พักโรงแรมแล้ว ในขณะเดียวกันหลวงตากำลังจัดเตรียมที่นอนจู่ๆ เกิดลมพัดแรงมากจนหน้าต่างไม้สั่นะเืกระแทกกับกำแพงไม้ไป-มาดังลั่น
“ปัง!...ปัง!!”
เสียงลมพัดกับเสียงไม้ล้มดังสนั่นผิดปกติจนทำให้หลวงตาหันไปมองบริเวณหน้าต่างด้วยความสงบเพ่งมองแสงไฟทางเดินที่ลอดช่องมาสังเกตเห็นบาง่บางจังหวะแสงไฟดับลงแล้วก็ติดใหม่ราวกับว่า มีอะไรบางอย่างมาบดบังหลอดไฟ
แสงไฟจากเสาอีกต้นหนึ่งในสนามหญ้าส่องลอดช่องหน้าต่างเข้ามาภายในห้องกุฏิกำลังถูกบดบังด้วยอะไรบางอย่างที่กำลังลอยจากพื้นดินขึ้นมาอยู่ในระดับเดียวกับหน้าต่างชั้น2 ทำให้แสงมืดสลัวลง จนเงากลายร่างเป็หญิงสาวผมยาวปรากฎที่หน้าต่างอย่างชัดเจนลอยตัวในระดับเดียวกับหน้าต่าง
เหตุการณ์แปลกประหลาดที่เกิดขึ้นไม่ได้ทำให้หลวงตาหันกลับมามองที่หน้าต่างแม้แต่น้อยมิหนำซ้ำหลวงตายังคงก้มหน้าปูที่นอนด้วยภาวะสงบนิ่งราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“เ้าติดตามโยมเจนมาใช่หรือไม่?...เหตุใดเ้าจึงมาหาข้า เ้ามาที่นี่้ามาพบข้างั้นรึ?”หลวงตาพูดโดยที่ไม่ได้หันมามอง
ยังไม่ทันสิ้นเสียงหลวงตาดีนัก มีลมพัดเข้ากระแทกที่ผนังไม้อย่างรุนแรงจนทำให้หลวงตารู้สึกได้เช่นกัน“เ้าเป็ใคร?เ้าอยู่คนละภพภูมิ เหตุใดเ้าจึงทำเช่นนี้?...เ้าหมดบุญวาสนาในภพนี้แล้วโยมเจนไปทำอะไรให้เ้า เหตุใดเ้าจึงได้โกรธแค้นอาฆาตพยาบาทเช่นนี้เ้าข้ามภพภูมิมาก่อบาปหนาเช่นนี้ ไม่เป็ผลดีกับเ้า”
ภาพเื้ัของหลวงตา ผีสาวปรากฎกายขึ้นมาอย่างชัดเจนลอยอยู่ด้านนอกกุฏิมีระยะห่างจากหน้าต่างไม้เพียงแค่ฝ่ามือจ้องมองตรงมาที่หลวงตา ดวงตาแดงกล่ำ หายใจแรงถี่และพยายามลอยพุ่งชนกำแพงไม้ของกุฏิ
แม้ว่าจะเป็เพียงกำแพงกุฏิไม้เก่าๆทรุดโทรมเต็มที แต่ความพยายามของผีสาวครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไม่สามารถล่วงล้ำเข้ามาภายในกุฏิได้แม้ปลายก้อย
“เ้าเป็ใคร?...”
หลังจากที่วรวิทย์เดินทางถึงซานฟรานฯก็เข้าร่วมชี้แจงและยื่นเอกสารจำนวนกว่า 10 ลังต่อตัวแทนคณะกรรมมาธิการของสหรัฐประชุมต่อเนื่องยาวนานกว่า 15 ชั่วโมงจนกระทั่งเสร็จสิ้น เขาเดินทางต่อไปยังสถานที่แห่งหนึ่งรับมอบซองสีน้ำตาลจากเ้าหน้าที่เดินตามทางภายในอาคารในมือยังคงกอดซองเอกสารไว้แนบอกตัวเองด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเป็อย่างมาก
2 วันต่อมา...เกิดเื่ฮือฮาขึ้นในโลกโซเชียลทุกแพลตฟอร์มจนกลายเป็ไวรัลไปทั่วประเทศเมื่อมีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งเห็นรถไอวี่ บลิซซ์ 130x(Ivy Blizz 130x) สุดหรูขับอยู่ในท้องถนนของกรุงเทพมีคนถ่ายรูปและคลิปจำนวนมากแชร์กันเต็มไปหมดจนเกิดแฮชแท็ก #ไอวี่บลิซซ์ขึ้นอันดับ 1 มีคนกล่าวถึงเื่นี้กว่า 1.3 ล้านคนภายใน 1 วันส้มเป็อีกคนหนึ่งที่สนใจและติดตามเื่นี้อย่างใกล้ชิด
พลอยเดินมาจากห้องครัวในถาดเต็มไปด้วยขนมกองพะเนิน“มาแล้วๆๆๆๆ ...ไอ้เจน!!! บ้านแกนี่ของกินเยอะจริงๆ ของดีๆ ทั้งนั้นเลยอ่ะเยอะจนเลือกหยิบกินไม่ถูก ฉันละอิจฉาแกจริงๆ”
“พี่เจนหนูเอาเสื้อ ss กับกระโปรง 20 นิ้วมาให้พี่ 4 ชุดด้วยนะคะ”ส้มยืนถุงใส่ชุดนักศึกษาให้เจนพร้อมกับรอยยิ้ม
“ทำดีมากน้องส้มสุดที่รักของพี่พลอย”
“พี่นึกว่าส้มลืมไปแล้วนะเนีย...พี่ต้องใส่จริงๆเหรอ?”
“พวกเรามีเรียน4 วัน คลาสอาจารย์สมบูรณ์ใส่สั้นไม่ได้...อีก 3 วันมึงก็เริ่มใส่สั้นสัก 1 วันไม่เป็ไรหรอก มึงค่อยๆ หัดใส่สั้น”
เจนหยิบกระโปรงนักศึกษาทรงเอตัวหนึ่งขึ้นมาเทียบกับขนาดกับตัวเองได้แต่ถอนหายใจ “สำหรับกูคือ...มันสั้นมากอ่ะแล้วดูเสื้อสิ ตัวเล็กจิ๋วขนาดนี้ พี่จะใส่ยังงัยวะเนีย!!!”
“มึงไม่ใช่ผู้หญิงคนแรกที่ใส่เสื้อรัดรูปกับกระโปรงสั้นประเด็นคือมึงเรียบร้อย มึงอยู่ในกรอบมากเกินไป กูอยากให้มึงระบายออกมาบ้าง การแต่งตัวเป็การระบายรูปแบบหนึ่งของผู้หญิงวันไหนมีเรียน มึงก็เล่นใส่ชุดนักศึกษาทั้งวันวันหยุดก็ดันใส่เสื้อแขนยาวกับกางเกงขายาวอีกก็มีแค่ชุดนอนอ่ะที่เป็เสื้อยืดกับขาสั้น มึงเพิ่งอายุ 21 ปีเองนะ แต่แฟชันของมึงแย่มาก...ไม่รู้อ่ะมึงต้องเริ่มใส่แบบไอ้ส้มได้แล้ว มาเริ่มหัดใส่สั้นตอนปี 4 ก็ยังดี”
“หนูรับทราบแล้วค่ะพี่พลอย”เจนพูดไปพลางยกมือไหว้ “ต่อไปหนูจะหัดใส่ชุดสั้นตามที่พี่พลอยแนะนำนะคะ”
“ดีแล้วแหละมึง...ตอนนี้ส้มเหลือกี่ชุดอ่ะ?”
“เหลือ6 ชุดค่ะ”
“เดี๋ยวพี่ซื้อคืน 4 ชุดให้ส้มเอง”
“ขอบคุณค่ะพี่พลอย”
“พี่เจนๆๆๆรถคันนี้เป็ของพ่อพี่ใช่ไหม? มีคนถ่ายคลิปนี้ได้บนทางด่วน”ส้มยื่นให้เจนดูคลิปในมือถือด้วยความตื่นเต้นเป็อย่างมาก “ตอนนี้วงการนักเลงรถฮือฮาคลิปนี้กันสุดๆเลยนะพี่!!”
“รถอะไรเหรอส้ม?” พลอยรีบหันไปถามด้วยความสนใจ
“พี่รู้เปล่า…ไอวี่บลิซซ์130x คันนี้ราคาเท่าไร?”
เจนรีบส่งต่อมือถือให้พลอยดู“รถอะไรวะเนีย อย่างหรูโครตล้ำสุดๆ...ั้แ่เกิดมาไม่เคยเห็นอ่ะดูแค่นี้กูก็รู้แล้วว่ารถพ่อแกชัวร์?”
“คันนี้เป็รุ่นฉลองครบรอบของบริษัท130 ปี ผลิตมาแค่ 130 คันทั่วโลก ราคาคันละ 150 ล้านเหรียญ คิดเป็เงินไทยเบาๆ แค่5,250 ล้านบาท มีภาษีอีก 2,800 ล้านบาท...ตีเป็เงินไทยตัวเลขกลมๆ คันละ 8,050ล้านบาทเลยนะพี่ ราคาแพงยับขนาดนี้...ตอนนี้ในเมืองไทยพวกนักเลงรถอยากขับรุ่นนี้มากที่สุดคันนี้ในฝันเบอร์ 1 ของทุกคนเลยนะคะ”
“ห๋า!!! อะไรนะ!!!!...รถคันละ 8,000ล้านบาทเหรอส้ม?” พลอยได้ยินถึงกับต้องทำตาโต “รถอะไรวะ!!! ตั้ง 8,000 ล้าน”
“จริงค่ะพี่พลอย...คันนี้ราคา8,000 ล้านบาทจริงค่ะ”
“ไอ้เจน!!…กูว่าคันนี้ของพ่อมึงแน่ๆชัวร์ๆ ไม่ผิดแล้วล่ะ”
เจนไม่ได้พูดตอบรับได้แต่พยักหน้ายิ้มรับ
“นั่นงัย!!! หนูกะแล้วว่าของพ่อพี่เจนแน่ๆๆ”
“ไอ้ส้ม!!! แกนี่รู้เยอะจริง”
“หนูใฝ่ฝันอยากจะนั่งรถรุ่นสักครั้งในชีวิต...แต่คงได้แค่ฝันนี่ถ้าหนูไปทำสีรถคันนี้ถลอก คงต้องทำงานชดใช้ทั้งชีวิตเลยแหละค่ะ”
“พวกแกอยากนั่งรถรุ่นนี้ไหมละ?”เจนพูดด้วยสีหน้ายิ้มๆ
“คุณหนู,คุณพลอย, คุณส้มคะ อาหารเช้าอยากทานอะไรเป็พิเศษไหมคะ?”เสียงป้ามุกดังมาจากลำโพงที่ฝังอยู่ในเสาต้นหนึ่ง “ไม่เกิน15 นาทีเสร็จค่ะ”
“ป้ามุกหนูขอไข่ดาวสุกเพิ่มค่ะ”ส้มหันไปกดปุ่มพูดที่แผงควบคุมฝังอยู่ในกำแพงด้านข้าง
“ส่วนหนูขอน้ำมะพร้าวสดค่ะป้ามุก”
“ได้ค่ะคุณพลอยคุณส้ม”
“พี่เจน เมื่อกี้หนูได้ยินว่าพี่จะให้หนูนั่งรถคันนี้เหรอคะ? ถ้าเป็รถของคุณพ่อหนูไม่กล้านั่งหรอกค่ะ...หรือว่ามีอีกคัน? พี่เจนอย่าบอกนะคะว่ามีอีกคัน?”
“อืมๆ...พ่อซื้อมา2 คัน”
“อีกคันคือของมึง!!!!” คำตอบของเจนทำให้พลอยกับส้มใมากจนต้องพูดออกพร้อมกันโดยไม่ได้ตั้งใจ“2 คัน...หมื่นกว่าล้านนนนน โหหหหห!!!!!!!!!! เกินไปป่ะเนียยยยยยแก...โห! ไอ้เจน!!! มึงรวยเกินไปละเนียยย!!!!”
“มีจริงๆมาๆๆ ตามมาสิๆๆๆๆ”
เจนพาพลอยกับส้มออกประตูด้านข้างด้านหนึ่งออกมาทางเดินกระจกตรงมาที่อาคารเก็บรถระบบอัตโนมัติที่อยู่บริเวณประตูทางเข้าสแกนม่านตาเจน
“Authorize....ตืดตื้ดดดด…สวัสดีค่ะ คุณเจนจิรา”
ภายในอาคารจอดรถมีความล้ำสมัย พื้นที่กว้างขวางมาก แบ่งพื้นที่ออกเป็ช่องสัดส่วนชัดเจนมีรถจำนวนมากจอดกันอย่างเป็ระเบียบ ไม่ว่าจะเป็รถสปอร์ต, ไฮเปอร์คาร์, ซูเปอร์คาร์รถหรูหายากหลายร้อยคันจอดเรียงรายซ้อนกัน 4 ชั้น มีชั้นใต้ดินอีก 4 ชั้น ควบคุมด้วยระบบคอมพิวเตอร์โดยอัตโนมัติทั้งหมดส่วนช่องจอดรถของเจนอยู่ริมสุดมีรถจอดอยู่เพียง 2 คัน
“โหหหห!!!!! นี่พ่อแกทำที่จอดรถใหม่เหรอ? พื้นที่กว้างกว่าเดิมรู้สึกได้ทันทีว่าไฮเทคล้ำสมัยขึ้นเยอะอ่ะ...ทำอะไรมาบ้างเนีย เจ๋งมากกกกก!!!” พลอยกับส้มตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่เห็นตรงหน้าจนไม่รู้ว่าจะมองตรงไหนก่อน“แค่ยืนมอง กูยังไม่รู้เลยว่าจะมองตรงไหนก่อนมันอลังการล้วนๆ อ่ะ”
“อืมๆความสุขเค้าแหละ อย่าไปยุ่งเลย ห้ามไม่ได้ด้วยอ่ะ อัพเกรดระบบใหม่ทั้งระบบควบคุมด้วยระบบคอมพิวเตอร์ อุณหภูมิและความชื้นปรับตามสภาพอากาศภายนอกด้วย เห็นบอกว่าทำระบบไฟฟ้ามาจากแผงโซล่าเซลล์รุ่นใหม่แล้วก็พวกไฮดรอลิกเคลื่อนย้ายรถได้เร็วและแม่นยำขึ้น อะไรของเค้าเนียแหละ...แต่กูก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรหรอกพวกมึงก็รู้ว่ากูโง่เื่พวกนี้ขนาดไหน พวกมึงจะให้กูมาอธิบายเื่ที่กูเองก็ไม่เข้าใจเนียนะ”
ส้มหันไปมองจอแสดงผลขนาดใหญ่มหึมาไม่ต่างอะไรกับจอโรงภาพยนตร์บนกำแพงด้านหนึ่งแสดงข้อมูลรายละเอียดของรถแต่ละคันที่จอดอยู่ภายใน มีแผงควบคุมชุดหนึ่งติดอยู่กำแพง
“E-G0-Maxเป็สตาร์ทอัพด้านพลังงานสมัยใหม่ของโปรเจ็กต์ Next-Powerจากประเทศสวีเดน บริษัทนี้ไม่ได้เก่งแค่โซล่าเซลล์แต่ยังเก่งเื่แบตรถยนต์ไฟฟ้ากับแบตไฮโดรเจนด้วยนะพี่เจน...เป็บริษัทที่กำลังมาแรงเลยแหละพี่...ถ้าหนูได้ทำงานที่ไอวี่บลิซซ์หนูจะขอให้บอร์ดบริหารซื้อบริษัทนี้ค่ะ”
“ทำไมต้องซื้อล่ะ?” เจนหันไปถามด้วยความสงสัย
“ไอวี่บลิซซ์มีจุดอ่อนอยู่2 เื่...เค้าจับแต่ตลาดรถหรู 30-40 ล้านบาท คุณภาพรถก็สมราคาจริงแหละพี่ หนูคิดว่าน่าจะทำรถรุ่นราคาขนาดกลางๆล่างๆ บ้าง หนูว่าบริษัทจะทำยอดได้ดีกว่านี้อีก ในไทยก็มีคนซื้อเยอะเหมือนกัน แต่ดันไม่มีเปิดสาขาที่นี่ต้องไปซื้อที่สิงคโปร์”
“อีกเื่คือการขึ้นโครงรถแบบชิ้นเดียวยังทำได้ไม่ดี มีบริษัทที่ชื่อว่า ArcAiii เป็สตาร์ทอัพด้านการขึ้นรูปจากวัสดุต่างๆบริษัทนี้ก็น่าสนใจ ตอนนี้ยังเป็บริษัทเล็กๆ แต่ว่ามีสิทธิบัตรอยู่อันหนึ่งหนูไปอ่านสุดยอดมากแหละพี่...ถ้าเอาพลังงานจาก E-G0-Maxรวมกับกระบวนการขึ้นโครงรถชิ้นเดียวของ ArcAiii หนูว่าจะได้กระบวนผลิตรถที่สุดยอดและต้นทุนไม่แพงด้วยเอามาทำตลาดรถไฟฟ้าขายราคาแถวๆ ล้านกว่าๆ รับรองกำไรเพียบแน่ๆๆ”
“ไอ้ส้ม!!! แกนี่รู้เยอะจริงๆ”พลอยหันมาแซว “เอาจริงๆถ้าไปทำบริษัทพวกนี้แล้วซีอีโอกับพวกบอร์ดบริหารจะมาฟังพนักงานอย่างพวกเราเหรอเค้าก็ต้องมีพวกที่ปรึกษาหรือพวกคนเก่งๆ มาทำงานด้านนี้โดยเฉพาะอยู่แล้ว จริงป่ะ?...เค้าก็คงคิดว่าพวกเราพูดมั่วเพ้อเจ้อไปเรื่อยแหละเสียเวลาพวกเขาเปล่าๆ”
“ก็จริงนะพี่พลอยไม่มีซีอีโอบอร์ดบริหารคนไหนจะมาฟังพนักงานธรรมดาอย่างหนูหรอก...”
เจนยังคงป้อนคำสั่งอย่างต่อเนื่องเพื่อสั่งให้ระบบไฮดรอลิกลำเลียงรถไอวี่บลิซซ์130x ไปที่บริเวณด้านหน้าของอาคารจอดรถพร้อมกับเปิดประตูขึ้น “Process Complete…ตื้ดๆ”
“อ่าได้ละ!!!...ไปด้านนอกกันเถอะ!”
“บ้านมึงจะล้ำไปไหน...แค่เห็นแผงควบคุมไมเกรนกูจะขึ้นให้ได้!” พลอยรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าไม่ต่างอะไรกับส้มที่เดินสำรวจรอบตัวรถทันที
“ส้มแกขึ้นไปนั่งตรงคนขับ ส่วนพลอยแกไปนั่งข้างๆ”
“ห๋า!!!!!!! พี่เจนจะให้หนูขึ้นไปทำไม หนูไม่ขับคันนี้เด็ดขาด…รถ8 พันล้านไม่ไหวอ่ะพี่ ถ้าหนูขับชน หนูต้องชดใช้ด้วยชีวิตหนูอย่างเดียวเลยนะพี่เจน!”
“เอาเหอะน่า! พี่บอกให้ขึ้นก็ขึ้นไปสิ!!!!!!”
2K
![[นิยายแปล] ยามรักสะพรั่งดั่งพุดซ้อนผลิบาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1748496566_25194072.webp)
