ไม่อยากเป็นแล้วเด็กเนิร์ดเอาแต่เรียน ขอตัวไปเป็นนักผจญภัยดีกว่า

        "นี่เราหลับคาโต๊ะอ่านหนังสืออีกแล้วเหรอเนี้ย"

นี่คือความคิดแรกของเด็กหนุ่มที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นในท่าที่กำลังฟุบอยู่บนโต๊ะ แม้เค้าจะยังไม่ลืมตา แต่ด้วยอาการปวดเมื่อยทั้งตัวรวมทั้งอาการชาที่แขนซึ่งถูกนอนทับมาหลายชั่วโมง ทำให้เค้ารู้ได้ทันทีว่าเหตุการนี้เกิดขึ้นอีกแล้ว

        "แต่กลิ่นไม้ชื้นๆนี่ กลับกลิ่นเหมือนราในห้องละ ถึงจะสกปรกยังไง แต่โต๊ะอ่านหนังสือเราไม่ใช่กลิ่นนี้แน่ๆ"

        "ตื่นแล้วเหรอ อัล"

เสียงของชายวัยกลางคนดังมาจากด้านหลัง พลางมีเสียงลุกและเดินเข้ามา

        "คุณโชล งั้นเหรอ"

เด็กหนุ่มคิดในใจ พร้อมทั้งค่อยๆลืมตาขึ้น แต่สิ่งที่แรกที่เค้าเห็นไม่ใช่กองหนังสือเตรียมสอบ แต่กลับเป็๲หลอดทดลองเล็กใหญ่ ขวดใส่สารเคมีสีต่างๆ วางอยู่เต็มโต๊ะไปหมด เด็กหนุ่มตาเบิกโพลง พร้อมทั้งใจเต้นระรัว เมื่อพบว่าตนนั้นไม่ได้หลับอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือในห้องนอนที่คุ้นเคย แต่กลับเป็๲บนโต๊ะไม้ชื้นๆ ในห้องอับๆทำจากไม้ ที่มุมห้องเต็มไปด้วยหนังสือแปลกๆกองใหญ่ รวมทั้งตะเกียงข้างๆเค้าที่ส่องแสงอยู่ แทนที่จะเป็๲โคมไฟอ่านหนังสือที่คุ้นเคย

        "คุณโชลครับ ผมอยู่ที่ไหน"

        "นี่นายลืมห้องทดลองของตัวเองไปแล้วเหรออัล หรือว่านี่จะเป็๲มุกใหม่ มุกความจำเสื่อมซินะ"

        "ผมเผลอหลับระหว่างกำลังอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาลัย จากนั้นรู้สึกตัวอีกทีก็มาอยู่ที่นี่"

ชายหนุ่มมีอาการมึนงงอย่างเห็นได้ชัด แต่ชายวัยกลางคนกลับไม่สนใจท่าทางมึนงงนี้เลย

        "ยังไม่เลิกเล่นอีกนะอัล อีกอย่างถ้านายจะเล่นมุกความจำเสื่อม ก็อย่าหลุดชื่อของชั้นออกมาซิ"

        "คุณโซล นีน่า" เด็กหนุ่มพึมพัมอยู่คนเดียว เหมือนจะนึกอะไรได้

        "นีน่าเค้าเห็นนายเงียบหายไปหลายวันเลยให้ชั้นมาดูหนะ"

        "ผมไม่เป็๲อะไรครับ แค่๰่๥๹นี้งานวิจัยมันวุ่นๆหนะครับ"

        "นายไม่เป็๲อะไรก็ดีเเล้ว ชั้นมาดูให้ละ งั้นชั้นกลับละนะ"

หลังจากพูดจบ คุณโซลก็เดินออกไปด้วยท่าทีดีใจที่วันนี้จับผิดมุกใหม่ได้ ทิ้งไว้แต่เพียงเด็กหนุ่มที่นั่งเรียบเรียงความทรงจำ