หลินหวั่นชิวพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเองจัดระเบียบความทรงจำเ้าของร่างไปด้วย คิดหาวิธีรับมือไปด้วย
อย่างแรก ให้หนีคงเป็ไปไม่ได้กลางป่ากลางเขามีแต่สัตว์ป่า นางจะหนีไปไหนได้กัน?
อย่างที่สอง ต่อให้นางหนีสำเร็จหากไม่มีคนช่วยนำทาง นางจะไปไหนได้?
หากถูกจับไปขายเป็ทาสหรือขายในหอนางโลมขึ้นมาผลลัพธ์มีแต่จะยิ่งเลวร้าย
ต่อให้นางเกลี้ยกล่อมชายมีแผลเป็ให้ปล่อยตัวเองได้แต่จะให้กลับไปยังครอบครัวของร่างนี้ก็ไม่ได้เช่นกันขายนางได้หนึ่งหนก็ต้องมีหนที่สอง
หรือนางจะสร้างบ้านอยู่เอง?
อย่าล้อเล่นไปหน่อยเลยนางไม่ใช่นางเอกในนิยายทะลุมิติสหน่อย ไม่ได้มาจากหน่วยงานลับหรือเชี่ยวชาญด้านพิษที่ใครมาหาเื่ด้วยล้วนตายหมด
ดีไม่ดีหญิงสาวตัวคนเดียวแบบนางจะถูกผู้ชายเลวปีนบ้านกลางดึก แม้แขนขาน้อยๆของนางจะออกแรงต่อต้าน แต่การถูกคนทำลายความบริสุทธิ์ก็เกิดขึ้นง่ายภายในไม่กี่นาที
และหากถูกผู้ชายเลวหลายคนปีนบ้าน…
ไอ๊หยา ภาพฉากแบบนั่น…
หลินหวั่นชิวไม่กล้าแม้แต่จะคิด
หลังจากที่คิดไปคิดมาทางรอดเดียวของนางตอนนี้คืออยู่ที่นี่ไปก่อน ไว้หายดีแล้วค่อยคิดหาทางใหม่
กลัวก็แต่ชายมีแผลเป็คนนั้นจะขืนใจนาง
สภาพร่างกายนางตอนนี้ทนรับอะไรแบบนั้นไม่ไหวหรอกนะ!
เพิ่งทะลุมิติมาก็ถูกผู้ชายดิบเถื่อนปล้ำตายบนเตียง…วิธีตายคงอนาถไปหน่อย
เมื่อคิดถึงตรงนี้หลินหวั่นชิวรู้สึกว่าอนาคตตัวเองช่างมืดมนเหลือเกิน
“พี่สะใภ้ มา รีบดื่มตอนร้อนๆ เถอะ!” ขณะที่หลินหวั่นชิวกำลังเหม่อลอยก็เห็นเด็กชายยกถ้วยเข้ามาเขาวางถ้วยที่ใส่น้ำขิงใส่น้ำตาลไว้บนตู้สี่เหลี่ยมบนตัวเตียงตาเป็ประกายจ้องมาที่นาง มุมปากมีรอยยิ้ม
“พี่สะใภ้ ไม่ลวกปาก ข้าลองแล้ว”
เด็กชายมองนางด้วยสายตาคาดหวังหลินหวั่นชิวยิ้มให้เขา พยายามลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงยกน้ำขิงที่มีควันกรุ่นขึ้นดื่ม
น้ำขิงใส่น้ำตาลไหลลงท้องนางรู้สึกสบายตัวขึ้นมาก
“เ้าชื่ออะไร กี่ขวบแล้ว?” อาศัย่ที่ชายมีแผลเป็ไม่อยู่หลินหวั่นชิวตัดสินใจถามสภาพการณ์ของครอบครัวนี้จากเด็กชายตรงหน้า
“ข้าชื่อเจียงหงหนิง อายุเจ็บขวบพี่รองชื่อเจียงหงป๋อ อายุสิบขวบ พี่ใหญ่ชื่อเจียงหงหย่วน อายุสิบเก้าปี”
โอ้ครอบครัวชายป่าเถื่อนนี่ชื่อเพราะกันทุกคนเลย ไม่เหมือนคนในชนบท
เดี๋ยวก่อนนะ…ชายป่าเถื่อนคนนั้นอายุสิบเก้า?
รูปร่างสูงใหญ่บึกบึนเหมือนคนที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนแต่อายุแค่สิบเก้าอย่างนั้นหรือ?
หลินหวั่นชิวรู้สึกเหลือเชื่อแต่พอลองคิดอีกครั้ง ชายคนนี้ล่าสัตว์บนูเามาหลายปีจะไม่ให้หน้าแก่กว่าวัยได้อย่างไร
“ก่อนหน้านี้ข้าได้ยินเ้าถามพี่ใหญ่เื่ไปรับยาพี่รองเ้าเป็อะไรหรือ?”
ในความทรงจำของหลินหวั่นชิวนางรู้แค่ว่าครอบครัวนายพรานเจียงอาศัยอยู่ที่เชิงเขา ไม่รู้ข้อมูลอย่างอื่นอีก
รอยยิ้มบนหน้าเจียงหงหนิงหายไปทันทีที่ได้ยินหลินหวั่นชิวถามเื่พี่รองเขาคว้าชามเปล่าจากมือนางแล้ววิ่งออกไป
“เฮ้…” หลินหวั่นชิวคิดไม่ถึงว่าเด็กชายจะตอบสนองรุนแรงขนาดนี้จะร้องเรียกเขาแต่ก็เปลี่ยนใจ ตอนนี้นางยังอ่อนแอมาก ต้องนอนพักให้เหงื่อออกก่อน
ไม่ว่าหลังจากนี้จะมีแผนอะไรสิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือต้องให้ร่างกายหายเป็ปกติ
แต่ไม่นานเจียงหงหนิงก็กลับมาอีกครั้ง คราวนี้เขายกโจ๊กใส่ขิงฝอยเข้ามาให้หลินหวั่นชิว
เจียงหงหนิงวางโจ๊กลงบนตู้ข้างเตียงเสร็จก็ถอยออกไปไม่พูดกับหลินหวั่นชิวแม้แต่คำเดียว สีหน้าไม่สบอารมณ์
“เด็กคนนี้ ข้าพูดอะไรผิดไปหรือ?” หลินหวั่นชิวมองแผ่นหลังที่หายไปนอกประตูของเขาขณะที่บ่นในใจก็ยกโจ๊กที่ไม่ได้เนื้อเนียนมากขึ้นดื่ม
เมื่อโจ๊กร้อนๆ ไหลลงท้องกระเพาะก็ไม่บิดจนปวดอีก หลินหวั่นชิวนอนลงอย่างอ่อนแรง แม้ใจนางจะตื่นตัวมากแต่ร่างกายนี้ช่างไม่เป็ใจเอาเสียเลย
“ติ๊ง! เสียนอวี๋ [1] ขอแสดงความยินดีที่ทะลุมิติสำเร็จ”
“โปรโมชั่นทะลุมิติซื้อหนึ่งแถมสามซื้อขายสำเร็จคุณลูกค้าอย่าลืมรีวิวร้านค้าห้าดาว”
“รีวิวห้าดาวมีของรางวัลโอกาสนี้หายาก คุณลูกค้าห้ามพลาดเด็ดขาด!”
“ขอให้ท่านมีความสุขกับการเดินทางมีลูกโดยเร็ว!”
นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย!
หลินหวั่นชิวเพิ่งทิ้งตัวลงหลับในหัวก็มีภาพหน้าต่างของแอพเสียนอวี๋โผล่ขึ้นมา
ในนั้นมีหน้าต่างแจ้งเตือนเด้งไม่หยุด
นี่นางต้องเคียดแค้นถึงขนาดไหนกันถึงได้เก็บเอามาฝัน
จะว่าไปแล้วการทะลุมิติอันแสนจะพิสดารของหลินหวั่นชิวก็เกิดจากการที่นางซื้อแพ็คเกจทะลุมิติราคาโปรโมชั่นในแอพเสียนอวี๋
แพ็คเกจทะลุมิติซื้อหนึ่งแถมสามราคาแค่หนึ่งหยวนโฆษณาดิบดีว่าจะได้ผู้ชายรูปหล่อ
นางมือบอนไปกดเล่น คิดไม่ถึงว่าจะกลายเป็ความจริง
หลินหวั่นชิวกระสับกระส่ายอยากลืมตาแต่กลับลืมไม่ขึ้น เหมือนเวลานอนแล้วฝันร้าย
ในเมื่อลืมไม่ขึ้นเช่นนั้นก็ช่างมันเถอะหลินหวั่นชิวยอมแพ้ หากห้ามความฝันไม่ได้ก็นอนต่อไป
ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง เจียงหงหย่วนกลับถึงบ้านตอนพระอาทิตย์ตกดิน
เจียงหงหนิงวิ่งออกจากห้องครัวมาต้อนรับรับยาสองชุดจากมือ “พี่ใหญ่ ท่านกลับมาแล้วหรือ?”
เจียงหงหย่วนพยักหน้าชี้นิ้วไปที่ห่อยา “อืม เอายาสองชุดนี้ไปต้มจำให้ดีนะ ชุดนี้เป็ของพี่รองเ้า ชุดนี้เป็ของพี่สะใภ้ ห้ามสลับกัน”
เจียงหงหนิงมีท่าทีลังเลเล็กน้อยเขามองเจียงหงหย่วนอย่างไม่สบายใจ “พี่ใหญ่…ถ้าเกิด…ถ้าเกิดรักษานางจนหายดีแล้วนางหนีไปแบบพี่สะใภ้สองคนก่อนหน้านี้จะทำอย่างไร?”
เจียงหงหย่วนแบกเสบียงกระสอบหนึ่งเข้าไปในครัวแววตามีความลังเลแวบหนึ่ง พูดเสียงทุ้มว่า “เด็กคนนี้อะไรที่ไม่ควรกังวลก็ไม่ต้องกังวล! รีบไปต้มยา แล้วก็ต้มโจ๊กมาด้วย อีกเื่เ้ามีพี่สะใภ้แค่คนเดียว คนที่หนีไปแล้วไม่ใช่คนตระกูลเจียงของเราอีก”
หลินหวั่นชิวที่หลับสะลึมสะลือตื่นเพราะได้ยินเสียงนางเหมือนได้ยินเื่ที่สุดยอดมาก ชายมีแผลเป็…มีภรรยาเก่าที่หนีไปแล้วสองคน?
หลินหวั่นชิวคิดวิธีออกขึ้นมาในบันดล
เชิงอรรถ
[1] เสียนอวี๋ (闲鱼) แอพพลิเคชั่นสำหรับซื้อขายสินค้ามือสองในประเทศจีน
30K
![ร้อนรัก...ช่างซ่อมแอร์ [PWP] มี ebook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1752051728_46400326.webp)
![คืนที่ดาวพราวฟ้า [ บุรามฉัตร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1580094367_40226308.webp)
