ฟ้าลืมดาว_End

        ฉันทพิชญามารู้ทีหลังว่าจุฑาธช ปิดร้านอาหารที่อยู่ในโรงแรมระดับห้าดาว เพื่อทำเซอร์ไพรส์ของแต่งงานในครั้งนี้ เธอรู้สึกปลาบปลื้มตื้นตันใจเอามากๆ

        “ขอบคุณนะคะ ดาวไม่คิดว่าพี่ธชจะมีมุมอย่างนี้ด้วยอ่ะ”

        ฉันทพิชญาเดินเข้ามาใกล้จุฑาธช ยกมือเรียวเล็กขึ้นคล้องคอแกร่ง และกล่าวไปพร้อมๆ กัน เมื่อได้กลับมาที่บ้านนราเกรียงไกรกัน และคนทั้งสองก็อยู่ในห้องนอนกันแล้ว

        “แสดงว่าก่อนหน้านี้พี่มีแต่มุมไม่ดีหรือ?” จุฑาธชถามอย่างรู้สึกเศร้าเสียใจ ยื่นมือใหญ่ไปโอบรอบเอวบางเอาไว้หลวมๆ

        “ก็.. ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ เพราะก่อนหน้าที่ดาว ยังไม่ย้ายเข้าพักอาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี้ พี่ธชดีกับดาว คอยดูแลเป็นห่วงเป็นใยดาว และดาวก็รู้ตัวว่าดาวรักพี่ตั้งแต่ตอนนั้นนั่นแหละ แต่เมื่อย้ายเข้ามาพักอาศัยอยู่ที่นี่ ถึงพี่จะทำร้ายจิตใจ พูดให้ดาวเจ็บปวดสารพัด ดาวก็ยังรักพี่อยู่เสมอ และถึงแม้ว่าดาวอยากจะตัดใจจากพี่ ดาวก็ทำไม่ได้สักที ไม่รู้ทำไม”

        ฉันทพิชญาพอได้ทีก็พูดระบายสิ่งต่างๆ ที่คั่งค้างอยู่ภายในหัวใจ ออกมาให้คนตัวโตตรงหน้าได้รับฟัง น้ำตาก็เอ่อไหลออกจากดวงตาคู่สวยไปด้วย อย่างไม่อาจหักห้ามได้

        “ดาว!! ดาวที่รักของพี่ธช พี่ขอโทษ พี่ขอโทษจริงๆ เพราะความคิดบ้าๆ ของพี่ เพราะทิฐิและอีโก้บ้าๆ ของพี่แท้ๆ ที่ทำให้พี่ไม่ยอมรับฟังใคร ไม่ฟังเหตุและผลอะไรเลย คิดแต่ว่าความคิดของตัวเองถูกอยู่ฝ่ายเดียว คิดแต่ว่าที่ดาวเข้ามาอยู่ภายในบ้านหลังนี้ เพื่อหวังผล เพื่อให้ตนเองสบาย”

        จุฑาธชยกมือใหญ่ที่โอบเอวบาง ขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่อาบสองข้างแก้มนวลเนียนใส ออกให้อย่างเบามือ ก่อนจะหยุดพูดไปนิดหนึ่ง

        “จริงๆ พี่คิดว่า พี่น่ะก็รักดาวตั้งแต่ที่ได้เจอกันครั้งแรกโน่นแหละ แต่พี่ไม่รู้หัวใจตัวเอง แต่พอมารู้หัวใจตัวเองก็เกือบจะสายไป เกือบจะต้องโดนคนอื่นแย่งเอาไปแล้ว”

        จุฑาธชบอกไป หัวใจก็รู้สึกโหวงเหวงไปด้วย เพราะหากว่าทุกสิ่งอย่างมันสายเกินไปแล้วสำหรับเขา ปัจจุบันนี้ตัวเขาจะเป็นยังไงยังไม่รู้เลย

        “ไม่มีใครแย่งดาวไปจากพี่หรอกค่ะ เพราะดาวรู้ว่าดาวคงรักใครไม่ได้อีกแล้วนอกจากพี่ธช คุณญูเขาดีกับดาวทุกอย่าง ดูแลเอาใจใส่ดาวทุกอย่างก็จริง แต่ดาวก็เห็นเขาเป็นเพียงแค่เพื่อน ไม่ได้คิดจะรักเขา เพราะหัวใจของดาวได้มอบให้เพียงพี่ธชไปหมดแล้ว ถึงแม้ว่าพี่จะทำไม่ดีกับดาวยังไง ดาวก็รักอยู่อย่างนี้ไม่เสื่อมคลาย”

        ฉันทพิชญาบอกให้คนตัวโตได้รับรู้อีก ด้วยหัวใจที่เปี่ยมล้นด้วยความรักให้คนตรงหน้านี้ จนหมดหัวใจจริงๆ

        “โอ้!! ดาวที่รักของพี่”

        จุฑาธชก้มลงไปจูบปากบางนุ่มนั้นอย่างละมุนอ่อนหวาน และต้องการสื่อให้เจ้าหล่อนได้รับรู้ถึง ความรักที่เขามีให้เจ้าหล่อนอย่างท่วมท้นหัวใจเช่นกัน

        “ต่อแต่นี้ต่อไป พี่จะรักดาวตลอดเวลาและทุกลมหายใจ พี่จะดูแลดาวและลูกให้ดีที่สุด จะฟังทุกๆ อย่างและทุกๆ เรื่องที่ดาวพูด พี่สัญ......”

        จุฑาธชถอนจูบออกจากปากบางนุ่มนิดหนึ่ง พูดสิ่งที่อยากจะพูดอยากจะบอกออกมา ให้คนตัวเล็กในอ้อมแขนแกร่งได้รับฟัง เพื่อเป็นคำมั่นสัญญา

        แต่ช่วงจังหวะพูดคำสุดท้าย ฉันทพิชญายกมือเรียวเล็กขึ้นมาปิดปากเขาไว้ซะก่อน ที่จะทันได้พูดจบ

        “ไม่ค่ะ พี่ธชอย่าพูดสัญญิงสัญญากับดาว อนาคตมันไม่แน่นอน หากว่าพี่สัญญากับดาวไปแล้ว วันหนึ่งวันใด เกิดพี่ทำไม่ได้ขึ้นมา ดาวต้องเจ็บมากอย่างแน่นอน สู้ไม่ต้องมีคำสัญญา ปล่อยไปตามวิถีทางของอนาคตดีกว่าค่ะ”

        ฉันทพิชญาส่ายหน้าปฏิเสธคำสัญญา ของคนตัวโตตรงหน้า เพราะเธอไม่อยากให้ทั้งเขาและเธอ ต้องยึดติดกับคำมั่นสัญญา

        จุฑาธชยกมือใหญ่ขึ้นมาจับมือเรียวเล็ก ที่ใช้ปิดปากเขาอยู่ กดมือเรียวเล็กลงไปที่ปาก เพื่อเป็นการจูบที่ใจกลางมือหนึ่งที ก่อนจะดึงมือเรียวเล็กออก แต่ยังคงจับมือเรียวเล็กไว้ในมือไม่ยอมปล่อย

        “พี่จะไม่สัญญาก็ได้ แต่พี่จะทำให้ดาวของพี่ได้เห็น ว่าพี่ธชคนนี้รักดาวจนหมดหัวใจ และจะทำตามที่พูดมานั้นตลอดไป” จุฑาธชคลี่ยิ้มออกมา พร้อมกับพูดเหมือนเป็นการยืนยัน กับทั้งคนตัวเล็กกตรงหน้า และกับทั้งตนเองด้วย

        “ขอบคุณค่ะ ขอบคุณที่รักกันนะคะ”

        ว่าแล้ว ฉันทพิชญาก็คลี่ยิ้มหวานออกมาทั้งน้ำตาอีกครั้ง ซึ่งก็เป็นจุฑาธชอีกนั่นแหละ ที่ต้องเช็ดน้ำตาออกให้ ซึ่งเขาก็ไม่เกี่ยงที่จะทำอย่างนั้น ไม่ว่าจะกี่ครั้งเขาก็จะทำให้อย่างไม่คิดจะบ่น และไม่คิดจะเบื่อ เพราะเขารู้ว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ คือชีวิต หัวใจ และครอบครัวของเขา

๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕