ตอนที่ 30: โถงโสตประสาทปิดตาย
รสจูบที่สับสนอลหม่านของหมอกวินและกัปตันเอกที่ผลัดกันบดขยี้ริมฝีปากของฉันสลับไปมาอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางเรือนร่างเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ชิ้นใดของพวกเราสตรีทั้งห้าคน (มีน เกล ดาหวัน ริน และฉัน หมอลิน) ที่นอนระเกะระกะระคนเสียวซ่านถูกพันธนาการอยู่บนเตียงนอนกลมหมุนอัจฉริยะขนาดใหญ่ั์กลางห้องโถงโสตประสาทที่มืดมิดสนิทไร้คลื่นเสียงรบกวนใดๆ ผิวกายขาวนวลัับดเบียดเสียดสีปะปนกับกลิ่นอายเหงื่อราคะและเจลหล่อลื่นที่เปียกเยิ้มโชกไปทั่วเรือนร่าง สั่นระริกสู้แรงสั่นสะท้านของเตียงกลมหมุนที่เริ่มหมุนวนช้าๆ
เตียงนอนกลมขนาดใหญ่บุกำมะหยี่หนาหนักของลุงชานนท์สถาปนิกใหญ่เวลานี้เต็มไปด้วยเรือนร่างเปลือยเปล่าขาวผ่องของสาวๆ ทุกคนที่ต่างเคยตกเป็ของเล่นชิ้นโปรดของลุงนนท์ในเงามืด บัดนี้พวกเราทุกคนห้าคนต่างเปิดเผยรสนิยมและความร่านลับๆ ของกันและกันออกมาต่อหน้าชายหนุ่มทุกคนในห้องโถงปฐีแห่งนี้ โดยมีลุงชานนท์ในชุดรัดอกสายหนังสีดำ ยืนคุมเกมสวาทอยู่ริมขอบเตียง แววตาคมกริบสีดำสนิทใต้กรอบแว่นจดจ้องมองเรือนร่างปนตัณหาของพวกเราทุกคนดุจาาปีศาจผู้คุมดินแดนราคะ ความเงียบสงัดระดับเก็บเสียงสมบูรณ์แบบของสถาปัตยกรรมชิ้นนี้ทำให้ทุกเสียงสูดลมหายใจและเสียงสั่นสะท้านจากหัวใจเต้นโครมครามของพวกเราดังกังวานก้องหู
ฉันแหงนมองแผงเพดานกระจกเงา้าที่สะท้อนเรือนร่างเปลือยกายร่อนจ้อนระเกะระกะของพวกเราทั้งห้าคน มีนและเกลนอนเบียดกันอยู่มุมเตียง ข้อมือของพวกเธอถูกพันธนาการด้วยโซ่เงินสั้นๆ ผิวเนียนเนื้อสีชมพูและสีน้ำเงินเข้มสะท้อนแสงไฟ ดาหวันนอนราบแอ่นสะโพกเบียดบดอยู่บนเบาะหนานุ่ม ส่วนรินรดาพริ้มตาสบตาหวานพหูชุ่มตัณหา ทุกคนต่างตกอยู่ในสภาวะสยบยอมอย่างไร้เงื่อนไขใต้กรงขังแสนสุขของลุงชานนท์
รอบเตียงนอนกลมมีชายหนุ่มกำยำอีกห้าคนยืนรอคอยสัญญาณบัญชาของลุงนนท์ พศินวิศวกรหนุ่ม กัปตันเอก อัครินทร์บอดี้การ์ด ธีรุตม์ศิลปินหนุ่ม และกวินแพทย์หนุ่มรุ่นน้อง ทุกคนเปลือยกายร่อนจ้อนเผยแก่นกายขนาดใหญ่โตตึงเครียด เส้นเืปูดนูนพร้อมรบอย่างยิ่งยวดขยับตัวตามลมหายใจหอบ ลุงนนท์ยิ้มเย็น ดึงแว่นตาออกโยนทิ้ง และเริ่มสั่งการด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ดุดัน ทรงพลังอำนาจเฉียบขาด
“เด็กดีทั้งห้าคน... ค่ำคืนนี้คือบทเรียนสุดท้ายแห่งโถงโสตประสาทปิดตายนี้นะคะ ทุกคนจงหลอมรวมร่างของตัวเองเข้าหากัน ร่วมรัก ร่วมัักันอย่างไร้กฎเกณฑ์ศีลธรรมใดๆ สลับสับเปลี่ยนท่วงท่าตามสัญชาตญาณความกระสันของหนูได้เลยลูก น้องๆ ชายหนุ่มทุกคน... เริ่มต้นการบำบัดรักษาความดาร์กดำให้สาวๆ ได้เลยครับ อย่าให้เสียเวลาแห่งความสนุกนี้นะคะ”
สิ้นคำสั่ง พศินและอัครินทร์ก็ปีนขึ้นมาบนเตียงนอนกลมบุกำมะหยี่เป็คนแรก พศินรวบเอวคอดกิ่วของมีนและเกลแยกข้อมือขาวผ่องที่โดนตรึงไว้ด้วยโซ่แยกขากว้าง พศินจ่อแก่นกายยาว 7.2 นิ้วกระแทกสวนรูรักของมีนทีเดียวมิดด้ามดัง สวบ... ปึก! ขณะที่อัครินทร์สอดแทรกแก่นกาย 7.5 นิ้วยาวขึงขังอัดเข้าหารูรักแดงระเรื่อของเกลจนเสียงครางหวานกรีดดังพร้อมๆ กัน รินรดาโดนธีรุตม์จับนอนหงายชันเข่าแยกขาพาดบ่าสอบซอยขยับอัดกระแทกเนื้อตัวกระทบก้นบึ้งเสียงดังระรัว ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ! น้ำหวานรักเฉอะแฉะกระเซ็นเปื้อนเบาะเตียงแดงก่ำ
ฉัน (หมอลิน) นอนบิดส่ายสะโพกอยู่ตรงกลางเตียงนอน กวินแพทย์หนุ่มรุ่นน้องคลานเข้าหาซุกไซ้ซอกคอของฉัน สองมือหนารวบสะโพกกลมกลึงอุ้มก้นงอนของฉันขึ้นสูงในท่าคลานเข่าโก้งโค้ง ขณะที่กัปตันเอกสาวแก่นกายยาว 7.6 นิ้วของเขาจ่อตรงร่องรักชุ่มเจลหล่อลื่นของฉันแล้วสอดใส่ความใหญ่โตหนาแน่นแทรกเข้าหารูรักที่บีบรัดตัวรัวถี่ๆ รวดเดียวมิดโคนเนื้อจนฉันหวีดร้องเสียงหลงสะบัดหน้าหนีพริ้มตาสั่นระริ้ว
“อ๊าาา... กัปตันเอก... กวิน... พี่ลินเสียวจะตายอยู่แล้ว... อูย ลึก แน่นมากค่ะ... อานนท์ขา ช่วยลินด้วย... ซี้ดดด...” ฉันร้องครางระเส่าสุดเสียงสยิว กวินโน้มตัวลงมาบดจูบปากฉันอย่างพัวพันดูดดึงลิ้นร้อนชื้นระรัวเกร็งอารมณ์ดิบ ขณะที่กัปตันเอกขยับซอยสะโพกสอบกระแทกกระทั้นจุดเสียวภายในรูรักของฉันอย่างดุดัน รุนแรง เสียงเนื้อกระทบก้นบึ้งดังสนั่น ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ! และเสียงน้ำกามแฉะดังเฉอะแฉะ บล๊วบ... บล๊วบ... สะท้อนก้องกังวานห้องโสตประสาทปิดเสียงดนตรีราคะดังระรัวปวดเสียดท้องน้อยสะบัดเนื้อตัวโยนเกร็งสู้แรงกระแทก
ในเวลาเดียวกัน ลุงนนท์ขยับกายั์ยาว 8 นิ้วหนาขึงขังขยับลงสลับคู่ร่วมวงสวาท ลุงนนท์จับขาเรียวขาวของดาหวันพาดบ่ากว้าง กดสะโพกสอดใส่ท่อนเอ็นั์เข้าสู่ร่องสวาทของดาหวันด้านหลังและสลับเปลี่ยนกระเด้าอัดเข้าหาช่องทางรักของรินรดาและเกลอย่างอลหม่านไร้ระเบียบใดๆ ทว่าเปี่ยมไปด้วยระเบียบความใคร่บงการ ดาราสาวดาหวันร้องครางครางเสียงหวานหลง ร่อนส่ายสะโพกแอ่นรับท่อนเนื้อั์ของลุงนนท์อย่างป่าเถื่อนร่านร้อนเสร็จสมระลอกแล้วระลอกเล่าจนร่างสั่นคลอนสั่นระทึกสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ
ภาพบนเตียงนอนกลมขนาดใหญ่ที่กำลังหมุนวนช้าๆ ท่ามกลางเงาเรือนร่างสิบเอ็ดร่างเปลือยกายกอดก่ายพัวพันฟัดเหวี่ยงกันนับร้อยท่วงท่า เสียงครางระงมหวานหลงระงมห้องปิดตาย สลับกับการเลีย การดูดปทุมถันสีหวาน และการสอดใส่สองช่องทางพร้อมๆ กันของสาวๆ กับพวกผู้ชาย การสลับคู่อลหม่านกระหน่ำความดิบราคะอย่างบ้าคลั่งพังทลายกรอบศีลธรรมธรรมะใดๆ จนสิ้นเชิง ทุกคนต่างปล่อยตัวปล่อยใจให้จมดิ่งลงสู่ความเสียวซ่านไร้ขอบเขต ปล่อยน้ำกามสีขาวขุ่นและน้ำรักใสเหลวหลั่งพ่นทะลักเลอะเปรอะเปื้อนเนื้อตัวแข้งขาและที่นอนหนาหนักเฉอะแฉะกระเซ็นไปทั่วสะท้านริ้วจนเกร็งกระตุกเสร็จสมพร้อมกันระลอกใหญ่หลายต่อหลายครั้ง
ในยามที่เตียงกลมหมุนวนไปช้าๆ ฉันเห็นเกลที่ส่งสายตาหยาดเยิ้มปนเปกับความกระสันอยากจ้องมองฉัน ขณะที่มีนครางเสียงแ่หวานพับสะโพกสยบส่ายอยู่ใต้ร่างอันกำยำของอัครินทร์ ทุกสัดส่วนของพวกเราถูกสะท้อนปะทะเงาในกระจกบานใหญ่้า ผิวกายของดาหวันลื่นเยิ้มไปด้วยคราบเหงื่อและคราบราคะปะปนกับกลิ่นอายความใคร่ของพวกผู้ชาย รินรดายื่นมือบางสั่นเทามากุมมือฉันไว้ชุ่มชื้น ััความอ่อนโยนปนความดิบหยาบของพวกผู้ชายที่โถมตัวอัดตอกแก่นกายร้อนผ่าเข้าหาร่างกายของพวกเราอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้องสลับเสียงลมหายใจหอบถี่ของสิบเอ็ดร่าง บรรเลงเพลงสวาทสอดผสานกันอย่างลึกซึ้งไร้ขอบเขตแห่งดินแดนมนุษย์ ร่างกายกลมกลืนเป็หนึ่งเดียวกันในความเงียบปิดเสียงสมบูรณ์
ความเหนื่อยอ่อนและรสรักพัดกระหน่ำสะกดพวกเราสิบเอ็ดร่างให้หลอมรวมเป็หนึ่งเดียวกันในห้วงเหวลึกของกามารมณ์ที่มืดมนแต่แสนสุข ทุกช่องทางสวาทของสองสาวสะคราญตาทั้งห้าคนโดนเติมเต็มด้วยน้ำกามขาวขุ่นอันหนืดข้นอุ่นซ่านล้นทะลักไหลชโลมต้นขาเรียวเนียนจนแฉะเยิ้ม ร่างกายชุ่มเหงื่อรักและกลิ่นอายคาวราคะสั่นสะท้านกอดก่ายคลอเคลียกันอย่างไร้ซึ่งความเกลียดชังหรือศีลธรรมใดๆ สยบยอมต่อกฎแห่งโสตประสาทปิดตายนี้อย่างแท้จริงโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ ทุกััอบอุ่นและกระแทกกระทั้นตอกย้ำให้ชีวิตนี้จมดิ่งลงสู่ความใคร่อย่างถอนตัวไม่ขึ้น
ความเหนื่อยอ่อนและรสรักพัดกระหน่ำสะกดพวกเราสิบเอ็ดร่างให้หลอมรวมเป็หนึ่งเดียวกันในห้วงเหวลึกของกามารมณ์ที่มืดมนแต่แสนสุข ทุกช่องทางสวาทของสองสาวสะคราญตาทั้งห้าคนโดนเติมเต็มด้วยน้ำกามขาวขุ่นอันหนืดข้นอุ่นซ่านล้นทะลักไหลชโลมต้นขาเรียวเนียนจนแฉะเยิ้ม ร่างกายชุ่มเหงื่อรักและกลิ่นอายคาวราคะสั่นสะท้านกอดก่ายคลอเคลียกันอย่างไร้ซึ่งความเกลียดชังหรือศีลธรรมใดๆ สยบยอมต่อกฎแห่งโสตประสาทปิดตายนี้อย่างแท้จริง
เมื่อค่ำคืนพายุราคะที่สอดประสานกันยาวนานผ่านพ้นไปจนถึงรุ่งเช้าตรู่ แสงแดดบางเบาสาดส่องผ่านระบบกระจกปรับระดับแสงอัจฉริยะที่ค่อยๆ หรี่เปิดสลัวขึ้น เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยกายล่อนจ้อนทั้งสิบเอ็ดร่างที่นอนกอดก่ายคลอเคลียกันอย่างมีความสุขเหน็ดเหนื่อยอ่อนระทวยบนเบาะเตียงกำมะหยี่สีแดงหนาหนักที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเหงื่อไคล คราบรัก และกลิ่นอายตัณหาอบอวลจนทั่วห้องนอนกว้างขวาง
ลุงชานนท์ขยับลุกขึ้นนั่ง สวมแว่นตาสายตากลับมาเป็คุณอาสถาปนิกผู้ใจดีอบอุ่นคราวพ่อในมาดปกติลบภาพ Dom ผู้คุมกฎป่าเถื่อนทิ้งไปจนสิ้น เขาก้มลงลูบหัวประคองกอดจูบหน้าผากของพวกเราสาวๆ ทั้งห้าคน (มีน เกล ดาหวัน ริน หมอลิน) ที่นอนเปลือยกายซุกซบอยู่ใต้แผ่นอกกว้างและท่อนแขนแกร่งของเขาอย่างทะนุถนอมใจดีมีเมตตา โดยมีพวกน้องๆ ชายหนุ่มนอนล้อมรอบคลอเคลียจูบไหล่เนียนของสาวๆ อย่างมีความสุขในดินแดน์ใต้ดินแห่งนี้อย่างสงบสุข
“เด็กดีทุกคน... เหนื่อยกันมากเลยใช่ไหมคะ...” ลุงนนท์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำละมุนใจดี กวาดสายตามองใบหน้าหวานชุ่มเหงื่อรักพริ้มพึงพอใจของพวกเราทุกคนอย่างแสนรักระคนอบอุ่น “คฤหาสน์และห้องโสตประสาทปิดตายแห่งนี้ จะเป็ดินแดน์ใต้ดินส่วนตัวของพวกเรา จะคอยรักษา เยียวยา ปลุกตัณหาราคะอันมืดมิดไร้ขอบเขต และโอบอุ้มเก็บงำความลับอันดาร์กดำทั้งหมดของพวกเราทุกคนไว้ในเงามืดชั่วนิรันดร์โดยไม่มีใครภายนอกวันล่วงรู้ได้เลยค่ะ ขอแค่พวกหนูยอมจำนนต่ออาตลอดไปเป็เด็กดีของอาเสมอนะคะ”
คำสัญญาแสนอบอุ่นปนดิบลึกทำเอาพวกเราสาวๆ ทั้งห้าคนหน้าร้อนผ่าวและหลั่งน้ำตาหวานแห่งความปิติสยบยอมไร้เกียรติยศใดๆ พยักหน้ารับและกอดรัดเรือนร่างหนาของลุงสถาปนิกและชายหนุ่มทุกคนไว้แ่า พร้อมใจยอมจำนนเป็ทาสราคะชั่วนิรันดร์ปิดฉากความรักลับผ่านกำแพงในเงามืดคฤหาสน์ริมแม่น้ำอย่างสมบูรณ์แบบตราบนานเท่านานชั่วนิรันดร์!
3K
