บทที่ 19 ได้บ้านแล้ว
ซุนจื้อเสวียใมากจริง ๆ ตอนนั้นเพื่อจะแต่งงานกับอู๋ซิ่วหรง เขาถึงกับต้องใช้ความพยายามเป็อย่างมาก อีกทั้งครอบครัวของภรรยาก็มีฐานะดีไม่น้อย พ่อกับแม่ของเขาชอบเธอมาก และเธอยังให้กำเนิดลูกชายถึงสองคน ดังนั้นเขาจึงไม่เคยคิดเื่หย่าร้างเลย ผู้หญิงตระกูลกู่คนนั้นเขาแค่เล่นด้วยเฉย ๆ ถ้าเขาหย่าร้างจริงๆ หน้าตาของเขาในฐานะหัวหน้าทีมผลิตคงเหลือแต่ชื่อแน่ๆ!
"ได้ๆๆ แบ่งก็แบ่ง!" ซุนจื้อเสวีย ทำได้แค่ยอมแพ้ ภรรยาคนนี้เขาไม่กล้าหือด้วยจริงๆ
อู๋ซิ่วหรง แค่นเสียงเยาะ "ยอมแต่แรกก็จบ!" ต้องให้เธอขุดคุ้ยเื่น่าอายออกมา สุดท้ายคนที่รู้สึกแย่ก็คือตัวเธอเอง!
…
วันนี้เป็วันที่โรงเรียนหยุดเสาร์อาทิตย์ ทว่าสวี่หรานกลับถูกเรียกตัวไปที่ทำการหมู่บ้าน
ซุนจื้อเสวียได้ยินมาสักพักแล้วว่าเหยียนฮ่าวแต่งงานกับหญิงสาวจากในเมือง ทว่าวันนี้เพิ่งได้เห็นสวี่หรานกับตาเป็ครั้งแรก อีกฝ่ายมีใบหน้าเรียวเล็กและเนียนละเอียดราวกับลูกท้อ มองเพียงครั้งเดียวก็รู้สึกเหมือนได้ล่องลอยไปบนท้องฟ้า
"คุณคือครูสวี่ใช่ไหม? การแบ่งบ้านครั้งนี้ตกเป็ของคุณ จัดการเื่เอกสารให้เรียบร้อยก็เป็อันเสร็จ" ซุนจื้อเสวีย พูดพร้อมกับยิ้ม แต่สายตายังคงจ้องมอง สวี่หราน ไม่วางตา
ทว่าในใจของสวี่หรานคิดถึงแต่เื่บ้าน จึงไม่ได้สังเกตเห็นสายตาที่ร้อนแรงของซุนจื้อเสวีย "ขอบคุณค่ะ หัวหน้าซุน!" บนใบหน้าเผยรอยยิ้มสดใส ทำให้ ซุนจื้อเสวีย รู้สึกราวกับว่าฤดูใบไม้ผลิมาถึงก่อนกำหนด
ดอกไม้ในใจเบ่งบาน อู๋ซิ่วหรงก็จัดว่าเป็ผู้หญิงที่สง่างามและสวยงาม แต่พอได้เห็นใบหน้าเล็กๆ ของสวี่หรานเขาก็รู้สึกคันยุบยิบในใจ อยากจะเกาให้หายคัน
ตอนเย็นสวี่หรานนำเอกสารการแบ่งบ้านไปบอกเหยียนฮ่าว ว่าพวกเขาสามารถไปอยู่บ้านอิฐหลังใหญ่ได้แล้ว เหยียนฮ่าวยังคงมึนงง เขาขมวดคิ้วแล้วถามว่า "ทำไมถึงแบ่งให้คุณได้ล่ะ?"
ซุนจื้อเสวียคนนั้นเ้าเล่ห์มาก เพื่อบ้านอิฐหลังใหญ่นั้น มีข่าวลือในหมู่บ้านว่าลูกสะใภ้ของเหล่ากู่ถึงกับยอม ‘พลีกาย’ ฉะนั้นผู้คนจึงพนันกันว่าแปดส่วนของบ้านหลังนั้นต้องเป็ของตระกูลกู่ไปแล้วแน่ ๆ แต่ทำไมตอนนี้มันถึงกลายเป็ของสวี่หรานได้?
"พี่อู๋ช่วยน่ะ ฉันคงต้องตอบแทนบุญคุณของเธอแล้ว ต่อไปเวลาพี่อู๋อยากเรียนภาษาอังกฤษ ฉันจะต้องตั้งใจสอนเธอให้ดี! แต่บ้านต้องซ่อมแซม ฉันไปดูมาแล้ว ทั้งหลังคาและหน้าต่างต้องซ่อมใหม่หมดเลย"
เหยียนฮ่าวได้ยินว่าเป็อู๋ซิ่วหรงที่ช่วยก็เบาใจ ซุนจื้อเสวียถึงแม้จะเป็คนเ้าชู้ แต่อู๋ซิ่วหรงเป็คนตรงไปตรงมาคงไม่มีปัญหาอะไร
"ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ผมจะไม่ไปทำงาน จะรีบไปซ่อมบ้านก่อน" หลังจากนี้เขาจะได้มีบ้านเล็ก ๆ เป็ของตัวเองสักที
เื่การซ่อมบ้านดำเนินไปอย่างรวดเร็ว สวี่หรานที่ได้มาเป็ภรรยาปลอม ๆ ไม่อยากเอาเปรียบเขา จึงเสนอว่าจะออกเงินส่วนหนึ่ง แต่ เหยียนฮ่าวกลับยกเงินทั้งหมดให้เธอ
"ต่อไปนี้เื่ภายในบ้านขอฝากให้คุณจัดการด้วย" เหยียนฮ่าวพูด
ตอนเข้าเมืองไปซื้อวัสดุ สวี่หรานเองก็ไปด้วย เธอคิดว่าอย่างน้อยตนก็สามารถช่วยเขาถือของได้
"สิบหยวนพอไหม?" สวี่หรานถาม ตอนนี้เหยียนฮ่าวเอาเงินทั้งหมดให้เธอแล้ว ดังนั้นต่อไปนี้จะใช้จ่ายสักเฟินก็ต้องจดลงบัญชี
เหยียนฮ่าวพยักหน้า เพราะฤดูหนาวถนนลื่น และถนนเข้าไปในเมืองก็เป็หลุมเป็บ่อ ทำให้สวี่หรานที่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวเกือบจะข้อเท้าพลิก
"ให้ผมแบกคุณไปไหม?" เหยียนฮ่าวเอ่ยขึ้น
"ไม่ต้องหรอก ฉันตัวหนักจะตาย เดี๋ยวนายจะเหนื่อยเปล่า ๆ และตอนกลับก็มีของเยอะกว่านี้อีก… โอ๊ย!" สวี่หรานส่ายหน้าปฏิเสธเพราะไม่อยากให้ใครต้องมาแบกตน แต่พูดยังไม่ทันขาดคำ ชั่วพริบตาต่อมาก็เกิดเื่ขึ้น เธอเกือบจะลื่นล้มก้นกระแทกพื้น แต่ยังนับว่าโชคดีที่ เหยียนฮ่าวอยู่ข้าง ๆ จึงรับรีบคว้าตัวเธอเอาไว้ได้ทัน ดังนั้นหญิงสาวจึงไม่เจ็บตัวมากนัก
คราวนี้เหยียนฮ่าวไม่ถามอะไรอีก เขาแบกสวี่หรานขึ้นหลังแล้วเดินต่อไป
แม้จะถูกแบกอยู่บนหลัง แต่สวี่หรานกลับไม่รู้สึกถึงแรงสั่นะเืใด ๆ เลย เธอไม่ได้ยินเสียงหอบของเหยียนฮ่าวด้วยซ้ำ อีกทั้งความอบอุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มที่ส่งผ่านมาก็ยังทำให้เธอไม่รู้สึกหนาวแม้แต่น้อย
3.45M
