บทที่ 6 จะให้เธอไปนรก
หลินหว่านไป๋พยายามจะหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าด้วยมือสั่นเทา
เธอจะเรียกรถพยาบาล ลูกในท้องของเธอจะต้องไม่เป็อะไร...
ไม่ทันไรประตูรถก็ถูกเปิดอย่างแรงผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งเข้ามาจับแขนของเธอลากลงจากรถออกไป
หญิงสาวปวดท้องจนไม่มีแรงต่อสู้ ได้แต่มองดูตัวเองถูกชายคนนั้นลากไปตรงหน้าของลู่เมิ่งเสวี่ย
อุบัติเหตุเมื่อครู่ก็ทำให้ลู่เมิ่งเสวี่ยาเ็ที่หน้าผากเืไหลเต็มใบหน้า
“หลินหว่านไป๋!ฉันให้โอกาสเธอไปแต่เธอก็ไม่รับมันไว้เพราะฉะนั้นอย่ามาหาว่าฉันโหดร้ายกับเธอนะ!”เธอพูดและเก็บเศษกระจกที่แตกอยู่บนพื้นขึ้นมาโยนไปที่ท้องของหญิงสาว
“อย่านะ!”หญิงสาวกรีดร้อง พยายามสะบัดแขนออกจากมือของผู้ชายคนนั้นจากนั้นก็ถีบไปที่ท้องของลู่เมิ่งเสวี่ย
ลู่เมิ่งเสวี่ยไม่ทันได้ตั้งตัวจึงล้มลงไปกองอยู่ที่พื้น
หลินหว่านไป๋พยายามลุกขึ้นและวิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมามองผู้ชายสองคนนั้นตั้งใจจะวิ่งตามไปแต่ก็ถูกลู่เมิ่งเสวี่ยเรียกเอาไว้
มองดูหญิงสาวที่วิ่งห่างออกไปอย่างล้มลุกคลุกคลานแล้วลู่เมิ่งเสวี่ยก็กระตุกยิ้มร้ายเธอคิดแผนที่จะทรมานหลินหว่านไป๋ได้แล้ว
แผนที่ทำให้ผู้หญิงคนนั้นจำฝังใจไปจนตาย
พอคิดถึงตรงนี้ จู่ๆ เธอก็เอากระจกแตกที่อยู่ในมือเปลี่ยนทิศทางมาแทงที่ท้องของตัวเองเืสีแดงทะลักออกมา
นิ้วสั่นๆ ของลู่เมิ่งเสวี่ยก็กดโทรออกหากู้จั่วซือ...
.....
หญิงสาววิ่งบนถนนอย่างไม่คิดชีวิตพอไม่เห็นว่าลู่เมิ่งเสวี่ยวิ่งตามเธอมาแล้วแต่เธอก็ไม่กล้าที่จะหยุดวิ่งได้แต่พาตัวเองอุ้มท้องที่ปวดจวนคลอดเดินต่อไปข้างหน้า...จนร่างกายเธอหมดแรง ขาไม่มีแรงยืนต่อและล้มลง
ปวดท้องเหลือเกิน...
“ลูกจ๋า...”หญิงสาวกำมือแน่น เงยหน้ามองไปรอบๆถนนเพื่อขอความช่วยเหลือแต่ตรงนี้เปลี่ยวเหลือเกิน ไม่มีแม้แต่เงาคน
เธอกับลูกจะต้องมาตายแบบนี้ตรงนี้จริงๆหรือ?
ไม่เอานะ! ใครก็ได้มาช่วยที
หลินหว่านไป๋จับไปที่ท้อง มองถนนที่แสนยาวอย่างสิ้นหวัง ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว น้ำตารินไหลออกมา...
ในที่สุดก็มองเห็นรถสีดำกำลังขับมาจากอีกฝั่งของถนนนั้น
“ช่วยด้วย!”หญิงสาวโบกรถพร้ะโกนออกไป“ช่วยด้วย!”
รถค่อยๆ ขับเข้ามาใกล้และหยุดลง ชายรูปร่างสูงใหญ่เดินลงมาจากรถ
หญิงสาวรู้ดีกว่าว่าเงานั้นคือใครคนที่อยู่ในใจเธอตลอดมา เธอพยายามคลานเข้าไปจับที่ขาของกู้จั่วซือเหมือนพบเทพผู้ช่วยชีวิต
“กู้จั่วซือฉันจะคลอดแล้ว พาฉันไปโรงพยาบาลที ลูกของพวกเราจะออกมาลืมตาดูโลกแล้ว!”
แต่กู้จั่วซือกลับสะบัดขาออกจากหญิงสาว
ทำให้ร่างกายที่ไม่มีแรงของเธอนั้นกลิ้งไปเกือบจะตกเข้าไปในพงป่าแรงกระแทกที่ท้องทำให้เธอปวดจนทนไม่ไหว
“หลินหว่านไป๋เธอทำอะไรเมิ่งเสวี่ย!?” กู้จั่วซือเดินมาหยุดข้างหน้าเธอ กระชากคอเสื้อของเธอถามด้วยน้ำเสียงดุดัน“ตอนนี้เมิ่งเสวี่ยอยู่ที่ไหน?”
หน้าของหญิงสาวซีดเซียว สายตาที่หมดหวังของเธอมองไปที่กู้จั่วซือ“ฉันจะไปทำอะไรมัน? มันต่างหากที่จะฆ่าฉันกับลูก! กู้จั่วซือ มัน....?”
เพียะ!
เธอถูกตบหน้าอีกแล้ว ทำให้หญิงสาวทนไม่ไหว
“ฉันถามเธอว่าตอนนี้เมิ่งเสวี่ยอยู่ที่ไหน?”
หญิงสาวกัดปาก ในใจท้อแท้สิ้นหวัง เธอหมดความอดทนและพูดประชดออกไป “ตายไปแล้ว! ฉันฆ่านังผู้หญิงแพศยาคนนั้นไปแล้ว!”
“หลินหว่านไป๋!”กู้จั่วซือโมโหเืขึ้นหน้าจับที่คอของหญิงสาว “เธอกล้าเหรอ! ถ้าเมิ่งเสวี่ยเป็อะไรขึ้นมา ฉันจะให้เธอตายเป็เพื่อนเธอ! แล้วเด็กในท้องของเธอ ฉันจะเอาไปเป็ของเซ่นไหว้ให้เมิ่งเสวี่ย!
หญิงสาวปวดใจเกินจะทน ความอดทนทั้งหมดหมดสิ้นลงแล้ว
เธอจับมือของกู้จั่วซือที่กำลังจับคอเสื้อเธออยู่แล้วหัวเราะอย่างคนสิ้นหวัง
“เอาสิ!ฆ่าฉันเลย! กู้จั่วซือ ถ้าแน่จริงก็ทำให้ฉันตายสิ! ถึงฉันมีชีวิตอยู่ก็ทรมานเหมือนตายทั้งเป็อยู่ดี!”
ดวงตาคู่นั้นของเธอในตอนนี้เต็มไปด้วยความสิ้นหวังน้ำตาไหลออกมาไม่หยุดจนขนตาเธอเปียกชื้นเห็นแล้วดูน่าเวทนาเหลือเกินช่างน่าเศร้าน่าสงสาร
ใจของกู้จั่วซือจู่ๆ ก็รู้สึกแปลกๆ จากนั้นก็สะบัดมือของหญิงสาวออกราวกับเป็สิ่งของสกปรก
“ถ้าเธอตายไปแบบนี้มันก็ง่ายเกินไปสำหรับเธอสิ!”กู้จั่วซือกำมือแน่น ทุกคำล้วนพูดออกมาด้วยความเกลียดชัง“ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเมิ่งเสวี่ยล่ะก็ฉันจะทำให้เธอเหมือนอยู่ในนรก!ให้เธออยู่อย่างทุกข์ทรมาน อยากตายก็ไม่ให้ตาย!”
หลินหว่านไป๋หลับตาลงด้วยความเ็ปหมดแรงพูดต่อ
กู้จั่วซือมองเธอด้วยสายตาเยือกเย็นแล้วหันหลังขึ้นรถขับออกไป ทิ้งหญิงสาวใกล้คลอดไว้กลางถนน
เธอและเด็กในท้องไม่เกี่ยวกับเขาสักหน่อยก็แค่สิ่งขวางหูขวางตา เสียไป...ก็ทำให้เขาสบายตาขึ้น!
1K
