10 เพื่อสันติภาพ ยกโทษให้ก็ได้
“เห้ย มึงจะเดินเข้าบ้านคนอื่นแบบไม่ได้นะเว่ย” กรอดไม่ได้ที่จะะโตามหลัง เมื่อไอ้หัวหน้าห้อง เดินเข้าบ้านไปโดยไม่รอเขา ทำท่าทางราวกับเป็เ้าของบ้านเองซะยังงั้น
“อ่าว ก็เมื่อกี้มึงเป็คนเปิดประตูให้ไม่ใช่เหรอ” มันหันมาบอก แล้วก็เดินเลี้ยวหายไป
|I อะไรของมันวะเนี่ย I|
กรไม่รู้ว่าจะวางอารมณ์ตัวเองไว้แบบไหน เขาหันไปดูนอกประตูเพื่อเช็คว่าประตูรั้วปิดเรียบร้อยดีแล้ว แล้วจึงปิดประตูทางเข้าบ้านทางด้านหลัง ตรงนั้นเป็ทางเดินยาวที่กั้นระหว่างส่วนที่เป็ที่พักอาศัยกับส่วนของร้านเบเกอรี่สุดทางเดินมีประตูตั้งอยู่ทั้งสองฝั่ง ขวามือจะทะลุด้านหลังของร้านเบเกอรี่ ซ้ายมือจะเป็ส่วนบ้านของกร ทั้งสองฝั่งต้องเปิดประตูด้วยการกดรหัส แน่นอนว่าไอ้หัวหน้าห้องกดรหัสเข้าไปก่อนเขาแล้ว ใช่ กรเป็คนบอกรหัสมันเองในคืนที่กลับมาจากงานเลี้ยงวันเกิดคอปเตอร์ ก็คืนที่เป็จุดเริ่มของปัญหาทุกอย่างตอนนี้นี่แหละ กรเดินขึ้นบันไดไปชั้นสาม ตลอดทางเขาไม่เห็นดราก้อนแม้แต่น้อย และกรก็รู้ว่าตอนนี้มันคงขึ้นไปที่ห้องของเขาเรียบร้อยแล้ว
“มึงจะเอาไงก็ว่ามา” กรพูดเสียงดังทันทีที่เปิดประตูห้องเข้าไป แต่ภาพที่เห็นกลับเป็ไอ้หัวหน้าห้องกำลังคลานอยู่แล้วก้มหัวลงมองหาอะไรบางอย่างที่พื้น
“นี่ไง เจอแล้ว” มันเอื้อมไปหยิบอะไรบางอย่างที่พื้นใกล้ ๆ กับชั้นวางหนังสือ พอมันลุกขึ้นมา กรก็เห็นว่าสิ่งที่อยู่ในมือดราก้อนคือกระดุมเสื้อของมันที่หลุดออกตอนที่... ตอนที่กรกระชากคอเสื้อมันเมื่อตอนค่ำ ความรู้สึกผิดกลับเข้ามาในใจกรอีกครั้ง เขาจึงลดท่าทีโมโหที่ตั้งใจไว้ลง
“กูขอโทษนะดราก้อน กูทำให้มึงเจ็บรึเปล่า”
“ขอโทษเื่อะไรนะ เื่ที่กระชากคอเสื้อกู หรือเื่ที่ไล่กูกลับบ้าน หรือเื่ที่ด่ากูว่าหัวหน้าเหี้ย” ดราก้อนพูดด้วยน้ำเสียงปกติแต่ประโยคท้าย ๆ กลับเป็เสียงสั่น ๆ กรเดินเข้าไปหาดราก้อนแล้วก็สวมกอดมันไว้
“ขอโทษทุกเื่ที่กูทำลงไป มึงจะไม่ยกโทษให้กูก็ไม่เป็ไร แต่ขอให้มึงรู้ไว้ว่า กูขอโทษจริง ๆ” กรเอ่ยขอโทษด้วยใจจริง ร่างที่อยู่ในอ้อมกอดของกรสั่นจนกรรู้สึกได้ แล้วเสียงสะอื้นที่ตามมาก็ทำให้กรรู้ว่าไอ้หัวหน้าห้องกำลังร้องไห้
“กูเสียใจที่มึงตัดสินว่ากูผิดทั้ง ๆ ที่ไม่ให้โอกาสกูอธิบายเลย ที่สำคัญไม่เคยมีใครด่ากูว่าหัวหน้าเหี้ย มาก่อน กูเป็หัวหน้าห้องนะ ไม่ใช่หัวหน้าเหี้ย” ดราก้อนระบายความในใจออกมาจนหมด กรคลายแขนที่กอดมันไว้ออกเพื่อมองดูหน้าคนที่กำลังพูดเสียงสั่นอยู่ตอนนี้ และน้ำตาของมันกำลังไหลอาบแก้ม
“ขอโทษนะครับ ขอโทษจริง ๆ กูสัญญาว่าจะไม่พูดแบบนั้นอีก หัวหน้าเป็หัวหน้าห้องที่ดีที่สุดในโลกเลยรู้ไหม” น้ำเสียงของกรอ่อนโยนอย่างไม่รู้ตัว รู้สึกเหมือนไอ้หัวหน้าห้องจะตัวเล็กลงจนกลายเป็เด็กน้อยที่เขาต้องปลอบใจ
“ที่สุดในโลกที่ไหนเล่า กูเป็หัวหน้าห้องนะไม่ใช่หัวหน้าโลก”
“….….” กรออกจะงงกับคำพูดของดราก้อนแต่พอเห็นอีกฝ่ายเช็ดน้ำตาไปด้วยพร้อมกับซ่อนรอยยิ้มไปด้วย ก็พอเดาออกว่าคนตรงหน้ากำลังเขิน กรจึงมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม
“กูก็ต้องขอโทษนะ ที่ทำให้มึงร้องไห้เมื่อกี้” ไอ้หัวหน้าห้องบอกแล้วก็สวมกอดเขาแน่น กรที่ไม่ทันได้ตั้งตัวเลยพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ยืนงงให้ดราก้อนกอดอยู่แบบนั้น
“มึงอุตส่าห์ไปหาถึงบ้านกูแท้ ๆ ขอโทษนะครับ” ดราก้อนยังคงกอดแน่นแล้วยังกระซิบคำขอโทษข้าง ๆ หู ทำเอากรรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา
“เดี๋ยว มึงปล่อยกูก่อนไอ้หัวหน้า กอดแน่นเกินไปแล้ว” กรดิ้นรนจนหลุดออกจากการกอดนั้นได้แล้วเดินไปนั่งที่เตียง บ่นพึมพำอะไรซักอย่าง ดราก้อนงงกับพฤติกรรมนั้น ตอนแรกแอบคิดว่ากรจะโกรธรึเปล่าแต่พอเห็นใบหน้าที่แดงระเรื่อขึ้นมานั้น ก็เข้าใจได้ทันทีว่าคนที่ถูกกอดเมื่อกี้กำลังเขิน
“แล้วจะไม่ยกโทษให้จริง ๆ เหรอ” ดราก้อนเดินตามไปนั่งข้าง ๆ ที่เตียง อมยิ้มมองคนที่ไม่กล้าสบตา
“ยกโทษให้ก็ได้ ถ้ามึงยกโทษให้กูเหมือนกันอะ” ขนาดเขินจนหน้าแดงแบบนี้ แต่กรก็ยังไม่วายมีเงื่อนไข
“จริง ๆ ความผิดมันก็ไม่ได้เท่าเทียมกันหรอกนะ” ดราก้อนพูด ทำให้กรขมวดคิ้วแล้วหันมามองหน้า จนดราก้อนต้องรีบพูดต่อ
“แต่เพื่อสันติภาพ ยอมก็ได้ งั้นตอนนี้เราดีกันแล้วนะ” ไม่ใช่แค่พูดเปล่า ๆ ไอ้หัวหน้าห้องยังยื่นนิ้วก้อยมาตรงหน้า กรมีท่าทางเลิกลั่กก่อนจะยอมเกี่ยวก้อยด้วย
“เย้ !!! Peace !!!!” ไอ้หัวหน้าห้องะโดีใจเหมือนเด็กแล้วยกแขนขึ้นรวบกอดกรอีกครั้ง คราวนี้โถมกอดทั้งตัวจนทั้งคู่ล้มลงไปนอนบนเตียง
“โอ้ยย ทำไมมึงพลังเยอะแบบนี้วะ ไอ้หัวหน้า” กรโวยวายแต่ก็หัวเราะออกมาด้วย เพราะความสบายใจที่ความอึดอัดใจหายไปหมดแล้ว
แต่จะว่าไปก็ไม่หมดซะทีเดียวหรอก เพราะในใจกรยังมีเื่ค้างคาอะไรบางอย่างอยู่
“กูดูคลิปแล้วนะ..”
“หืมมมม” หัวหน้าห้องแปลกใจที่อยู่ ๆ กรเอ่ยถึงเื่คลิปเ้าปัญหา
“คือกูมีคำถามจะถามอะ”
“………………..”
“แต่มึงสัญญาก่อน มึงต้องตอบกูตรง ๆ ห้ามโยกโย้ ห้ามเบี่ยงประเด็น และที่สำคัญห้ามโกรธด้วย” กรเกริ่นยาวจนคนข้าง ๆ รู้สึกได้ถึงความซีเรียส ไอ้หัวหน้าห้องปล่อยแขนที่กอดกรไว้ออก แล้วนอนตะแคงข้างหันหน้ามาทางกร แถมยังยกมือขึ้นยันหัวตัวเองไว้
“โอเค ตามนั้น จะถามอะไรก็ว่ามา”
“มึงอย่านอนแบบนั้นได้ไหม จะมาจ้องกูทำไมเนี่ย”
“เอ๊า !! นอนตะแคงก็ไม่ได้ ทำไมเื่เยอะจังวะ” ดราก้อนบ่นแล้วทิ้งตัวลงนอนคว่ำ.. แต่คว่ำลงทับบนตัวกรแทน
“โอ้ยย ไอ้หัวหน้า มึงจะมานอนทับกูทำไมเนี่ย” กรโวยวายแล้วดันตัวไอ้หัวหน้าห้องให้พลิกออกไปนอนหงายอยู่ข้าง ๆ ดราก้อนหัวเราะคิกคักที่แกล้งกรได้สำเร็จ และกรก็หัวเราะตาม
“จะถามก็ถามมาได้ละ ไม่งั้นกูจะไปอ่านหนังสือละนะ”
“คือ.. กูดูคลิปแล้วใช่ปะ แล้วกูก็เห็นแหละว่ากูเป็คนเริ่มก่อน”
“อ่าห้ะ”
“แล้วกล้องมันอยู่สูงกว่าเตียงใช่ปะ แล้วคลิปมันก็ตัดไปซะก่อน” กรพูดแล้วก็เงียบไปนานเหมือนพยายามเรียบเรียงคำพูด
“แล้ว ?” ดราก้อนก็ลุ้นกับคำถามที่ไม่ยอมถามซักทีของกรเหมือนกัน
“คือกูจำอะไรไม่ได้เลย.. แต่ไหน ๆ มันก็เกิดขึ้นแล้ว กูอยากรู้ว่าคืนนั้นอะ เราไปถึงขั้นไหนวะ” กรพูดแล้วยกมือขึ้นปิดหน้าด้วยความอาย ดราก้อนก็อึ้งกับคำถามนั้นเหมือนกัน
“ถึงขั้นไหน นี่หมายความว่ายังไงอะ” ดราก้อนถาม
“โอ้ยยย ก็เราทำอะไรกันบ้างไง” กรโวยวายเสียงสั่น หน้าตาแดงก่ำไปหมด ห้องนั้นเงียบไปชั่วอึดใจก่อนที่ดราก้อนจะะเิเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น
“ไอ้บ้าเอ้ย จะหัวเราะทำไมเนี่ย” กรเอ็ดไอ้หัวหน้าห้อง
“โทษ ๆ กูแค่คิดตามแล้วมันแปลก ๆ”
“กูคิดว่า มันยังไม่ไปถึงขั้นนั้นใช่ไหม”
“ขั้นนั้นที่ว่า มันคือขั้นไหนล่ะ” คำถามของดราก้อนทำให้กรหันมามองหน้า ทำหน้าตึงใส่
“โอเค ๆ คืองี้ เรามีอะไรกันแค่ภายนอกอะ เพราะถ้าเกินไปกว่านั้น กูก็ทำไม่เป็เหมือนกัน”
“ภายนอกนี่คือยังไง อันนี้ไม่ได้กวนนะ คือไหน ๆ ก็ถามแล้วอะ กูก็ไม่อยากคาใจ”
“อือ ก็ตอนแรกมึงก็มาจูบกู แบบนี้อะ” แบบนี้ของดราก้อนคือการหันหน้าไปจูบปากกรแบบจริง ๆ จนกรไม่ทันได้ตั้งตัว ริมฝีปากไอ้หัวหน้าห้องกดแนบลงที่ปากของเขาแล้วยังดูดเบา ๆ ทั้งสองัักันนานเนิ่นก่อนที่ดราก้อนจะถอนริมฝีปากออก ตอนนั้นกรรู้สึกงงไปหมด นี่มันจำเป็ต้องแอคติ้งประกอบคำอธิบายด้วยเหรอวะ แล้วทำไมกรเองก็ดันยอมทำตามไอ้หัวหน้าห้องแบบไม่ขัดขืนด้วยสิ
“แล้วมึงก็ทำแบบนี้กับกูอะ” ดราก้อนจับมือกรแล้วดึงให้เลื่อนไปหาจุดกลางลำตัวของเขา กรใเมื่อมือของเขาัักับความแข็งที่อยู่ใต้เป้ากางเกงนั้น รู้ตัวอีกทีไอ้หัวหน้าห้องจอมแสบก็ััของเขาบ้าง แถมยังก้มลงจูบไปทั่วคอของกรจนเขาขนลุกไปหมด
“อะ โอเค กูเข้าใจแล้ว สรุปคือกูใช้มือทำให้มึงจนเสร็จใช่ไหม”
“ไม่ใช่แค่นั้นหรอก มึงใช้มากกว่ามืออีก” ดราก้อนยกนิ้วมือขึ้นัักับริมฝีปากของกร
“เอ่อ..แต่ก็แค่ภายนอกใช่ไหม” กรอึกอัก รู้สึกอายจนร้อนหน้าไปหมด ไม่รู้จะทำยังไงดี จริง ๆ ต้องบอกว่า ไม่รู้ว่าตัวเองต้องรู้สึกยังไงด้วยซ้ำ แต่ไอ้หัวหน้าห้องจอมแสบก็ดึงเขาเข้าไปประกบปากอีกที คราวนี้เนิ่นนานและหนักหน่วง จนกรคล้อยตามไปโดยไม่รู้ตัว
*********
เช้าวันถัดมา ไทเกอร์แวะไปที่โรงเรียนแต่เช้า เช้ามากขนาดที่ว่านักเรียนยังมาโรงเรียนกันไม่กี่สิบคน และโรงอาหารแทบจะไม่มีคนอยู่เลย แน่นอนว่า ดราก้อนน้องชายของเขาก็ยังไม่มา เพราะไทเกอร์แวะไปดูที่โรงจอดรถมอเตอร์ไซค์ของโรงเรียนแล้ว และเดินไปดูที่ห้องเรียนของน้องชายที่อยู่ชั้นล่างแล้ว ไม่พบร่องรอยทั้งรถและคน
ไทเกอร์เรียนจบจากโรงเรียนนี้ แถมโรงเรียนยังอยู่ภายในมหาวิทยาลัยด้วย จึงไม่แปลกอะไรที่ นักศึกษาอย่างเขาจะเดินท่อม ๆ อยู่ในโรงเรียน ยิ่งคณะของเขาอยู่ห่างจากโรงเรียนแค่ถนนกั้น เขากับเพื่อนยังเคยข้ามถนนกลับมากินข้าวที่โรงอาหารโรงเรียนอยู่บ่อย ๆ
เมื่อคืนพอส่งน้องกร ไอ้เด็กหงอยคนนั้นแล้ว ไทเกอร์แวะเข้ามหาวิทยาลัยไปนั่งคุยกับเพื่อนที่ชมรมอยู่จนดึก เพราะเขาไม่อยากกลับไปเผชิญหน้ากับดราก้อน ไม่ใช่เพราะว่าเขากลัวน้องชายตัวเอง แต่เขากลัวตัวเองจะโกรธขึ้นมาแล้วไปพูดอะไรที่ไม่ดีให้น้องชายเสียใจ
แต่พอตื่นเช้ามา ดราก้อนก็ออกจากบ้านไปแล้ว และตอนนี้ไทเกอร์กำลังสงสัยว่าน้องชายไปอยู่ที่ไหนถึงยังไม่ถึงโรงเรียน หรือบางทีเมื่อคืนดราก้อนอาจไม่อยู่บ้าน…
เมื่อคืนตอนกลับบ้านเขาก็ลืมดูซะด้วยสิ ว่ารถมอเตอร์ไซค์ของน้องจอดอยู่ที่บ้านรึเปล่า
“อ่าว ไอ้เกอร์ มึงมาส่งน้องเหมือนกันเหรอ” เสียงทักทายดังมาจากทางด้านหลัง เมื่อหันไปก็พบกับเปเปอร์รุ่นพี่ที่คณะ มีเด็กผู้ชาย ม. ปลาย ยืนทำหน้านิ่งอยู่ข้าง ๆ
“เปล่าหรอก วันนี้มาเช้าเลยว่าจะแวะมาหาอะไรกินที่นี่ก่อน พี่เปอร์มาส่งน้องเหรอ”
“ใช่ ่นี้ต้องคุมความประพฤติหน่อย เด็กมันกำลังห้าว” เปเปอร์แซวน้องชายตัวเอง ปอยกมือขึ้นไหว้ไทเกอร์ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม แล้วหันไปสะกิดพี่ชาย
“วันนี้เฮียตื่นสาย เอาตังค์มาเลยร้อยนึง”
“ตื่นสายอะไร มึงตื่นเช้าเองเปล่า”
“ก็ถือว่าตื่นสายกว่าผมไหมล่ะ เอามาเลยตามสัญญา” น้องชายแบมือรอ พี่ชายบ่นพึมพำแต่ก็ยอมควักเงินออกมาให้อยู่ดี พอได้เงินสมใจแล้วใบหน้านิ่ง ๆ นั้นก็มีรอยยิ้มขึ้นมาทันที
“แล้วพี่ไทเกอร์อะ จะสมทบทุนไหม” เด็กคนนั้นเปลี่ยนเป้าหมาย
“เอ้า ไอ้นี่ ทะลึ่งละ รู้จักเขาเหรอไปขอตังค์เค้าอะ”
“โห ทำไมจะรู้จัก นี่อดีตประธานนักเรียนเชียวนะ” ปออธิบาย ไทเกอร์ยิ้มอย่างเขิน ๆ ที่รุ่นน้องโรงเรียนคนนี้ยังจำเขาได้
“เออว่ะ พวกมึงเรียนโรงเรียนเดียวกันนี่หว่า ไอ้พวกเด็กเก่ง เอ๊ะ แต่ทำไมน้องกูไม่เห็นมันจะเก่ง”
“เนี่ย ชอบว่าน้อง สาธุ วันนี้ขอให้สอบเทอร์โมไม่ผ่าน” ปอแกล้งแช่งพี่ชายแล้วรีบชิ่งเดินหนีไปทันที
“อ่าว ไอ้เด็กเวรนี่” เปเปอร์ะโตามหลังน้อง แต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไรเพราะใบหน้ายังคงยิ้มอยู่
“วันนี้พี่เปอร์สอบเทอร์โมเหรอ” ไทเกอร์ถามรุ่นพี่
“เออดิ เลยมามอแต่เช้าเพื่อมาติวเนี่ย งั้นกูไปคณะก่อนนะ” เปเปอร์รีบร้อนออกจากโรงอาหารไป ทิ้งให้ไทเกอร์ยืนอยู่หน้าร้านก๋วยเตี๋ยวไก่และกำลังตัดสินใจว่าจะไปไหนต่อดี
*********
“พี่นั่งด้วยนะ” ไทเกอร์วางชามก๋วยเตี๋ยวไก่ลงตรงหน้าน้องชายของพี่เปเปอร์
“อื้อออออ พี่ก็ชอบกินก๋วยเตี๋ยวไก่เหมือนกันเหรอ”
“เออดิ ร้านนี้อร่อยสุดในโรงอาหารนี้ละ”
“จริงพี่ ยิ่งถ้าใส่ตีนไก่ด้วยนะ อื้อหือ นุ่มจนแทบไม่ต้องเคี้ยวเลย กระด่ง กระดูกนี่ไม่เหลือ” คำบรรยายนั้นทำให้ไทเกอร์หัวเราะ แม้ว่าเขาจะรู้เื่นี้ดีอยู่แล้ว เพราะเขาก็เคยเรียนโรงเรียนนี้มาถึง 6 ปี
“ว่าแต่เราชื่อไรอะ.. สิรวิชญ์..” ไทเกอร์อ่านชื่อที่ปักอยู่บนปกเสื้อ
“เรียกปอ ก็ได้พี่ ปอน้องพี่เปอร์ แล้วก็เป็เพื่อนดราก้อนด้วย”
“อ่าว งั้นก็เรียนสายศิลป์ใช่ปะ”
“เปล่าพี่ ผมไม่ได้เรียนสายศิลป์เหมือนดราก้อนหรอก แต่ตอน ม.ต้น อยู่ห้องเดียวกันอะ”
“อ๋อเหรอ แล้วขึ้น ม. ปลาย ยังได้เจอกันอยู่ไหม”
“เจอดิพี่ เจอเกือบทุกวันเลย เพราะเพื่อน ๆ ผมส่วนใหญ่มันอยู่สายศิลป์กัน ผมก็ไปหาเพื่อนที่นั่นแหละ แล้วก็จะเจอดราก้อนมาสั่งให้ไอ้พวกนั้นส่งงาน ทำการบ้าน คือเป็หัวหน้าห้องดีเด่นสุด ๆ อะน้องชายพี่ ขนาดเพื่อนผมที่ว่าร้าย ๆ นะ ยังไม่มีใครกล้าหือกับดราก้อนเลย”
ไทเกอร์ที่กำลังกินก๋วยเตี๋ยวไก่ไปฟังปอพูดไปเพลิน ๆ อยู่ ก็สะดุดกับข้อความ “ไม่มีใครกล้าหือกับดราก้อนเลย”
“สรุปมันเป็หัวหน้าห้องหรือหัวหน้าแก๊งวะ”
“หัวหน้าห้องที่คุมแก๊งอีกทีไงพี่ 555” ปอตอบขำ ๆ แล้วก็เปลี่ยนเื่ไปคุยเื่อื่น จนไทเกอร์หาจังหวะวกกลับมาคุยเื่ดราก้อนไม่ได้ซักที
“แล้วพี่ไม่ไปติวเทอร์โมเหรอ แต่พี่คงเก่งอยู่แล้วดิ ใช่ไหม”
“หมายถึงที่พี่เปอร์ต้องสอบวันนี้อะเหรอ พี่ไม่ได้สอบหรอก เรียนคนละตัวกัน พี่ยังอยู่ปี 2 อยู่เลย”
“เออจริง พี่เปอร์แก่กว่าพี่นี่นา เออ พี่เปอร์อยู่คณะเป็ไงบ้างอะ ตั้งใจเรียนไหม” ปอเปลี่ยนประเด็นมาเื่พี่ชายตัวเอง
“จะไปรู้เหรอ ไม่ได้เรียนด้วยกัน แต่มหาลัยอะ มันก็ต้องตั้งใจดิวะ”
“แล้ว พี่เปอร์เคยชวนพี่ไปเที่ยวปะ ไปผับไรงี้ปะ”
“เดี๋ยวนะ นี่กำลังหลอกถามข้อมูลพี่ชายตัวเองอยู่นี่หว่า พี่จะฟ้องพี่เปอร์”
“โหพี่ อย่าดิ ก็แค่อยากรู้เฉย ๆ อย่าไปฟ้องพี่เปอร์นะพี่”
“อืมมม แบบนี้มันก็ต้องมีค่าปิดปากกันบ้าง รึเปล่าน้าาา”
“ได้ ๆ งั้นมื้อนี้พี่ไม่ต้องจ่ายนะ ผมเลี้ยงเดี๋ยวผมไปจ่ายเงินก่อนนะพี่” ปอคว้ากระเป๋าขึ้นสะพายไหล่แล้วทำท่าจะเดินหนี แต่ไทเกอร์ก็คว้าชายเสื้อเอาไว้ทัน
“ที่นี่มันโรงอาหาร กูจ่ายั้แ่ตอนซื้อละไหมล่ะ” ไทเกอร์พูดเสียงเรียบ ๆ หน้านิ่ง ๆ นั่นทำให้ปอทำได้แค่หันมายิ้มแห้ง ๆ ให้ เพราะมือที่คว้าชายเสื้อนั้นกำเสื้อเขาไว้แน่น
***************
551
![[มี E-book] ตัวประกอบอย่างข้า(เผลอ)จีบพระเอกธงแดงโดยไม่รู้ตัว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1745741627_35264097.webp)
