ฟางเหม่ยหลิง เจ้าหัวใจจอมบัลลังก์

 หลงเจี้ยนหยางเดินตามฟางเหม่ยหลิงมาถึงห้องหนังสือ วันนี้เป็๞วันเปิดเรียนวันแรก ศิษย์ใหม่จึงมีโอกาสได้สำรวจสำนักวังบาดาลอาจารย์และศิษย์พี่ทั้งหลาย ต่างปล่อยให้ศิษย์ใหม่ได้ศึกษาตำราตามอัธยาศัยไปก่อน 

"หลิงเอ๋อ"

"ถวายพระพร องค์ชายแปด เพคะ"

สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องมาที่ องค์ชายแปดไม่วางตา โดยเฉพาะหญิงสาวแต่ละนาง ที่พยายามส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้องค์ชายแปด แต่องค์ชายแปดหาได้สนใจไม่ เขาไม่มองพวกนางเลยแม้แต่นิดเดียว 

"เ๯้ากำลังหาหนังสืออะไรอยู่ ให้ข้าช่วยหาดีหรือไม่ ข้ารู้ว่าหนังสือที่เ๯้า๻้๪๫๷า๹อยู่ตรงไหนแน่ๆ เพราะหนังสือในนี้ ข้าได้อ่านจนหมดทุกเล่มแล้ว"

"องค์ชาย อ่านหมดทุกเล่มแล้วหรือเพคะ "

'สุดยอดจริงๆ หนังสือตั้งมากมาย เขาอ่านหมดได้ยังไงกันนะ '

เธอรู้สึกทึ่งมากๆ

"แน่นอน ทุกเล่ม"

หลงเจี้ยนหยางย้ำว่าเขาอ่านแล้วจริงๆทุกเล่มเลย

"หม่อมฉันอยากได้หนังสือการใช้แส้นะเพคะ ตอนนี้หม่อมฉันมีอาวุธเป็๞แส้ พอจะมีไหมเพคะ "

ในเมื่อเขาอ่านหมดแล้วก็น่าจะรู้ว่าหนังสือที่เธอ๻้๪๫๷า๹นะอยู่ตรงไหน

"มีสิเดี่ยวข้าหยิบให้นะ แต่มีแค่เล่มเดียว เพราะไม่ค่อยมีใครใช้แส้เป็๞อาวุธสักเท่าไหร่"

หลงเจี้ยนหยางเดินเข้าไปหยิบหนังสือมาให้เธอ

"ขอบพระทัยเพคะ องค์ชายใจดีจังเลยนะเพคะ ไม่เหมือนกับที่เขาลือกันแม้แต่น้อย"

เธอรับหนังสือมาถือไว้ในมือ

"เช่นนั้นหรือ"

เขายิ้มให้นาง ที่จริงแล้วเขานั้นใจดีกับนางแค่คนเดียว คนอื่นเขาไม่มีทางทำดีด้วยหรอก 

หญิงสาวทั้งหลายที่กำลังจ้องมองไปอย่างคนทั้งคู่อยู่นั้นกำลังพากันอิจฉา อยากจะสลับตัวเองไปเป็๲ฟางเหม่ยหลิง เพื่อจะได้รับรอยยิ้มจากองค์ชายแปดบ้าง แต่มันก็ทำไม่ได้ ด้วยไม่มีใครกล้า และทุกคนยังคิดว่าเพราะฟางเหม่ยหลิงเป็๲ศิษย์น้องที่เขาได้รับมอบหมายให้ดูแล เลยต้องทำหน้าที่ตามมารยาทเท่านั้น แต่ตอนนี้หญิงสาวทุกนางกำลังหมั่นไส้ ฟางเหม่ยหลิง ที่ได้ใกล้ชิดสนิทสนมกับองค์ชาย

'ดูนางสิทำตัวสนิทสนมกับองค์ชายแปดจนน่าหมั่นไส้'

'ชิ น่าอิจฉาชะมัด ข้าก็อยากคุยกับองค์ชายบ้าง'

'นั้นสิ ข้าเองก็อยากให้องค์ชายมาดูแลข้าบ้างเหมือนกัน'

หญิงสาวแต่ละนางต่างมองไปที่ฟางเหม่ยหลิงด้วยแววตา อิจฉาริษยา

..................................................................

ณ สวนสมุนไพร ที่จวนตระกูลฟาง

''เห็นทีคงถึงเวลาที่ข้าจะต้องเก็บสมุนไพรมาปลูกเพิ่มแล้วละ ''

เธอหันไปพูดกับสองสาวใช้ของตน

''อย่าบอกนะเ๯้าค่ะ ว่าจะไปป่าที่เค้าลือกัน''

เลียงลี่นั้นเดาความคิดของคุณหนูตนได้

''ใช่แล้ว เห็นเค้าเรียกว่าป่าอาถรรพ์ ได้ยินพ่อค้าแม่ค้า พูดว่าแถวนั้นสมุนไพรเยอะ แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปลึก เพียงเก็บอยู่ข้างนอกรอบๆป่าเท่านั้น ข้าว่าจะลองเข้าไปดูสักหน่อยเห็นว่าพ่อค้าลึกลับ ที่เอาสมุนไพรไปขายที่ตลาดจันทราก็เอามาจากป่านี้ละ ''

''น่ากลัวจะตายคุณหนู ได้ยินชื่อก็ขนลุกแล้ว''

เหมียนมี่ทำท่าขนลุกขนพองเมื่อได้ยินชื่อป่าอาถรรพ์

'' นั้นสิเ๽้าคะ / อย่าไปเลยเ๽้าคะ''

เหมียนมี่ กับ เลียงลี่ เอ่ยขึ้นอย่างหวาดกลัว

''ไม่ลองไม่รู้อาจจะน่ากลัวเพียงชื่อกระมั้ง''

ถึงอย่างไรเธอก็อยากจะไปอยู่ดี

''มันจะเสี่ยงนะเ๽้าคะ ''

''อันตรายนะเ๽้าคะ

เหมียนมี่ กับ เลียงลี่เอ่ยขึ้น ด้วยความกังวล

''มันแน่อยู่แล้ว''

เธอรู้ว่าต้องอันตรายแน่แต่ก็อยากไป

''พรุ้งนี้ข้ามีเรียนเช้า เรียนเสร็จข้าจะขออนุญาติท่านปู่เข้าป่าสักหน่อย"

'น่าสนุกจริงๆ ป่าอาถรรพ์จะมีอะไรอยู่ในนั้นกันนะ '

เธอนึกในใจถึงการผจญภัยที่จะเกิดขึ้น

"โถ่ เอาจริงหรือนี่ / โถ่ คุณหนู "

ทั้งเหมียนมี่ และ เลียงลี่ ต่างคอตกเพราะรู้แน่แล้วว่ายังไงการเดินทางไปป่าอาถรรพ์ครั้งนี้ก็ต้องเกิดขึ้นแน่นอน