“ปล่อย ปล่อยสิวะ อั๊ก”
เด็กหนุ่มเค้นพลังส่งแรงให้มากขึ้นไปอีก “แกร็ก” คนที่โดนจับคอหักตายคามือทันที ปล่อยทิ้งร่างไร้ิญญาลงสู่พื้น พวกของผู้ตายก็แสดงตัวออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ เพียงแค่แว้บเแรกลูคัสก็จำพวกมันได้ เขาไม่เคยลืมใบหน้าของพวกมัน
“มันฆ่าจู๊ด พวกเราฆ่ามัน”
การโจมตีทุกรูปแบบสารพัดศาสตรา พุ่งตรงเข้ามาหาตัวของเด็กหนุ่ม ลูคัสยืนนิ่งไม่ได้ขยับหลบแม้แต่น้อย “เคร้ง เป็ง ก๊อบ” เสียงเหล็กกระทบ เสียงไม้หัก ดังขึ้นรัว
พวกมันตกตะลึงอีกครั้งกับสิ่งที่เกิดขึ้น เป็ฝ่ายของลูคัสบ้างที่โจมตีกลับ เพียงพริบตาร่างที่อยู่ตรงหน้าก็หายไปจากการมองเห็น
“อ๊าก ช่วยด้วย”
“ผละ”
หมัดที่อัดแน่นไปด้วยความแค้นพุ่งทะลุร่างคนแล้วคนเล่า บางคนโดนโจมตีที่ศีรษะ ก็ะเิเป็เสี่ยงๆโลหิตพุ่งกระฉูด เศษสมองผสมเืแตกกระจาย พวกโจรตายโดยทุกศพต่างไม่สมประกอบ เด็กหนุ่มผู้ใสซื่อในวันนั้นไม่มีอีกต่อไป มีเพียงเพรฌฆาตร่างอาบเืที่เหลืออยู่
“ปล่อยข้าไปเถอะ ข้ากลัวแล้ว”
“แผละ”
ไม่มีความปราณีใดใดให้ทั้งสิ้น โจรคนสุดท้ายศีรษะะเิตายคามือ เด็กหนุ่มมองไปรอบๆด้วยสายตาว่างเปล่า ลูคัสแปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกัน ทั้งๆที่เพิ่งฆ่าคนไปตั้งหลายคน ทำไมตนถึงไม่รู้สึกอะไรเลย รู้สึกเหมือนว่าเพิ่งเหยียบพวกมดตายไปแค่นั้น
ลูคัสถอดผ้าคลุมที่ชุ่มไปด้วยเืโยนทิ้งไป ในขณะที่กำลังจัดแจงตัวเอง เงาดำในป่าก็พุ่งเข้ามาหาด้วยความรวดเร็ว
“อั๊ก”
เสียงปะทะดังขึ้นอีกครั้ง ลูคัสป้องกันการโจมตีเอาไว้ได้ทัน ทั้งสองถอยห่างออกจากกันระยะหนึ่ง ร่างของผู้โจมตีก็ปรากฏให้เห็น ร่างสูงใหญ่ราว 2 เมตร เต็มไปด้วยมัดกล้าม ิัหนาหยาบก้าน ส่วนหัวมีเขางอกออกมา ดูคล้ายกับแรด แสดงให้เห็นว่าเขาเป็พวกกลายพันธุ์ปนะเภท “Beast”
“โฮก” สิ้นเสียงคำราม มันก็พุ่งตัวมาอีกครั้ง
ไม่มีคำพูดหรือเจรจาอะไรทั้งสิ้น มีแต่การพูดกันด้วยกำลัง ลูคัสเรียกดาบแสงออกมา อสูรแรดพุ่งตัวหมายจะเอาเขาแทงอีกฝ่าย จังหวะที่ใกล้จะถึง ด้วยความเร็วเด็กหนุ่มหลบไม่ทัน ถูกเขาแทงเข้าบริเวณหัวไหล่ ผิวทองแดงถูกแทงอย่างง่ายดาย เืสีสดไหลออกมาตามรอยแผล
ลูคัสใขั่วขณะที่การโจมตีสามารถทะลุผิวของเขาได้ อีกฝ่ายไม่ให้โอกาสได้พักหายใจ พุ่งตัวเข้ามาหาอีกครั้ง คราวนี้ลูคัสสามารถหลบได้อย่างฉิวเฉียด พร้อมกับฟาดฟันดาบแสงโต้กลับไป คมดาบได้เคลื่อนตรงไปยังเขาสีดำ
“เคร้ง” ดาบแสงที่เคยตัดผ่านหินได้อย่างง่ายดาย กลับถูกดีดกลับทันทีที่ปะทะกับเขาทมิฬ
“โฮก”
การต่อสู้ของทั้งสองดุเดือดเป็อย่างมาก มองดูเหมือนคนบ้าพลัง 2 คนกำลังสู้กัน แต่เมื่อเวลาผ่านไปเป็ฝ่ายของลูคัสเองที่เริ่มเสียเปรียบ คงเป็เพราะประสบการณ์ด้านต่อสู้นั้นต่างกัน
ดาบแสงไม่สามารถสร้างความเสียหายได้เลย ลูคัสเก็บดาบกลับเข้าไป สองมือกำหมัดแน่น เป็จังหวะที่มนุษย์แรดพุ่งเข้ามาอีกครั้ง การโจมตีจากเขาดำพลาด ยังเหลือการโจมตีจากท่อนแขนมหึมาอีกทาง เด็กหนุ่มหลบได้ทั้งสองครั้งอย่างฉิวเฉียด
“โฮก”
“อึก”
เขารอจังหวะที่มันคำรามพุ่งตัวเข้าไปหา ลูคัสเคลื่อนตัวไปเกาะอยู่บนหลังของมัน มือข้างหนึ่งก็ล้วงเข้าไปในปาก เปลวเพลิงปะทุขึ้นจากฝ่ามือ “บึ้ม” ถึงจะทนการโจมตีจากภายนอกได้ แต่จากภายในก็ไม่ใช่เื่ง่าย
ความร้อนระอุปะทุขึ้นจากด้านใน โจมตีเสร็จลูคัสก็ะโลงมาที่พื้น “โฮก” มนุษย์แรดร้องด้วยความทรมาน ล้มตัวลงดิ้นทุรนทุราย กลิ่นเหมือนเนื้อย่างลอยเตะจมูก จากนั้นไม่นานครึ่งคนครึ่งแรดก็สงบไป ควันสีขาวจางๆลอยออกมาจากร่างกาย
ลูคัสทิ้งตัวลงบนพื้นถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ในการต่อสู้ครั้งนี้หากปะทะกันตรงๆเขาคงสู้ไม่ได้ ถ้าเขาไม่ได้มีพลังที่เหนือกว่า คนแพ้คงเป็ตัวเองแน่นอน
เด็กหนุ่มลุกขึ้นหลังจากผ่านไปสักพัก เดินเข้าไปยังร่างของมนุษย์แรด “ฉึก” ครั้งนี้ดาบแสงเฉือนผ่านอย่างง่ายดาย ปากแผลเปิดออกนิ้วเรียวยาวก็จุ่มลงไปเพื่อััโลหิต
“เอ๊ะ ไม่มี”
ด้วยความร้อนจากเปลวเพลิงทำให้ของเหลวในร่างเหือดแห้งไปจนหมด ทิ้งไว้เพียงเนื้อสเต็กแรดส่งกลิ่นหอมคลุ้ง ลูคัสทิ้งความเสียดายไว้แค่นั้น เดินไปยังร่างอื่นๆที่นอนเกลื่อนกลาด ผ่านไปสักพักรอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้า
จัดการทุกอย่างเสร็จแล้วเขาก็ออกเดินทางอีกครั้ง รอนแรมวันแล้วคืนเล่าก็ยังอยู่ในเขตพงไพร พบเจอและปะทะกับสัตว์อสูรอยู่หลายครั้ง หลังจากเดินทางอยู่หลายวัน ลูคัสก็สามารถออกจากป่าได้ ด้านหน้าของเด็กหนุ่มปรากฏเมืองให้เห็น คงใช้เวลาเดินทางอีกราวๆครึ่งชั่วโมง เห็นที่จะไปแล้วลูคัสก็รีบเร่งเดินทางทันที
“เกะกะ ไอ้ขอทาน หลบไป”
ขณะที่กำลังยืนมองไปรอบๆหน้าทางเข้า ร่างของลูคัสก็ถูกผลักจนล้มโดยชายคนหนึ่ง เขาไม่ได้โต้ตอบอะไรกลับไป กลุ่มอันธพาลก็เดินผ่านไปยังประตูเข้าเมือง
“ตรวจสอบเสร็จแล้ว คนถัดไป”
เสียงทหารนายหนึ่งดังขึ้น แถวยาวก็ขยับตามคนด้านหน้า หากใครจะเข้าไปในเมือง จำเป็ต้องตรวจสอบพลังก่อน หลังจากตรวจสอบแล้ว ทุกคนจะต้องใส่กำไลที่สามารถระงับการใช้พลัง เพื่อป้องกันการใช้พลังภายในเมือง
“คนต่อไป”
หลังจากที่รอมาสักพักก็มาถึงคิวของลูคัส ทหารส่งแผ่นการ์ดโปร่งแสงไปให้ ขั้นตอนต่อมาเป็ขั้นตอนที่เห็นคนก่อนหน้าทำ เมื่อัักับแผ่นการ์ด จากที่เคยไร้สีก็ค่อยๆมีสีปรากฏขึ้นมา
“สีเขียว ระดับ 1 ความสามารถเกล็ดปลา ใส่กำไลแล้วเข้าเมืองได้” ลูคัสรับกำไลสีดำมาใส่ไว้แล้วเดินเข้าเมืองไป
สีของแผ่นการ์ดตรวจสอบจะแบ่งได้หลักๆ 3 สีประเภท 3 ระดับ
สีเขียว เป็สีที่แสดงว่าเป็ความสามารถประเภทเสริมร่างกาย เช่น เกล็ดปลาของลูคัส ที่สามารถเปลี่ยนิัให้กลายเป็เกล็ดได้ ส่วนระดับ 1 ที่ลูคัสได้รับ หมายถึงความสามารถที่ไม่อันตราย ระดับ 2 หมายถึงพึ่งระวัง ส่วนระดับ 3 อันตราย สามารถสร้างความเสียหายวงกว้างได้
สีแดง เป็สีที่แสดงว่าเป็ความสามารถประเภทควบคุม เช่น เมีย ที่สามารถควบคุมไฟ หรือ ลอเอล ที่ควบคุมสายฟ้าได้
และสีสุดท้าย สีดำ เป็สีที่แสดงว่าเป็ความสามารถประเภทพิเศษ ที่ไม่จัดอยู่ในสีเขียวและแดง
เมื่อเข้ามาในเมืองแล้วลูคัสใกับด้านในอย่างมาก เหตุการณ์เปลี่ยนแปลงแค่่ปี ผู้คนก็สามารถปรับตัวกับความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ได้แล้ว สภาพสังคมที่เคยไร้ระเบียบกฎเกณฑ์ในตอนแรก ตอนนี้ก็เริ่มกลับมาเป็เช่นเดิม
“โครก” เสียงท้องร้องดังขึ้นเตือน
ั้แ่เมื่อเช้าลูคัสลืมไปเสียสนิทว่าตนยังไม่ได้กินอะไรเลย มองไปรอบๆที่เต็มไปด้วยร้านค้า เนื้อย่างส่งกลิ่นหอม ผลไม้หลากสี ของหวานอีกมากมาย แต่ว่าเด็กหนุ่มทำได้เพียงมอง เพราะว่าเขานั้นไม่มีเงินแม่แต่เหรียญเดียว
“หิวเหรอ กินนี่สิ”
ลูคัสที่นั่งพักอยู่เงยหน้าขึ้น พบเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกัน กำลังยื่นเนื้อย่างเสียบไม้มาให้ เด็กหนุ่มยิ้มให้กับลูคัสอย่างใจดี
“ขอบคุณ”
ลูคัสรับเนื้อย่างมาก็เริ่มลิ้มรส ขณะกินเด็กหนุ่มก็นั่งลงข้างๆลูคัส เขาหยิบเนื้อย่างออกมาอีกไม้ กินไปพร้อมกับลูคัส
“นายชื่ออะไรเหรอ ฉันชื่อแอรอนนะ”
“ลุค”
“ทำไมถึงมานั่งคนเดียวล่ะ”
“ฉันอยู่คนเดียว”
ลูคัสตอบกลับอีกฝ่ายอย่างระวัง เด็กหนุ่มคนนี้ช่างเป็คนที่พูดเก่ง เขาถามคำถามมากมาย และยังเล่าเื่ของตัวเองให้ลูคัสฟัง ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะเป็คนที่ไม่ค่อยได้พูดกับใครนัก ขณะที่แอรอนกำลังพูดกับลูคัสเขาก็หยุดบทสนธนา เมื่อสายตาของเขาเห็นทหารกำลังเดินมา
“ฉันต้องไปแล้ว ถ้าเรามีโอกาสไว้เจอกันอีกนะลุค”
“อืม ขอบคุณสำหรับอาหาร”
ลูคัสทิ้งความสนใจเื่แอรอนไว้แค่นี้ ตอนนี้เขากำลังคิดว่าจะทำอะไรต่อไปดี เขาอยากตามหาพวกบิลลี่ให้เจอไวที่สุด แต่ว่าเขาไม่มีข้อมูลอะไรที่เป็ประโยชน์เลย
เดินสำรวจๆไปเรื่อยๆก็เจอเข้ากับกิลด์นักผจญภัยพอดี ลูคัสจึงเข้าไปลงทะเบียนเป็นักผจญภัย หวังว่าจะได้ข้อมูลที่มีประโยชน์จากที่นี่
“แรงค์ของคุณจะเริ่มที่แรงค์F หากทำภารกิจสำเร็จตามเกกณฑ์จะสามารถแรงค์อัพได้ค่ะ ยังไงก็อย่าลืมความปลอดภัยของตัวเองเป็อันดับแรกนะคะ ขอให้โชคดีกับการผจญภัย”
รับภารกิจแล้วลูคัสก็เดินทางออกจากเมืองไปทำภารกิจ ทางเข้าประตูเต็มไปด้วยผู้คนที่้าทั้งเข้าและออกจำนวนมาก มีหลายกลุ่มที่ยืนรอรับสมัครปาร์ตี้เพื่อทำภารกิจด้วยกัน ลูคัสไม่ได้สนใจที่จะร่วมกับใคร เขาเดินผ่านจุดนั้นตรงไปยังพื้นที่ป่าโดยเร็ว
ภารกิจที่เลือกมาเป็ภารกิจเก็บสมุนไพรดอกไม้ั ลูคัสเดินเข้าไปในป่าเพื่อตามหาสมุนไพร ตามข้อมูลที่ได้จากกิลด์ มันมักจะเติบโตบริเวณพื้นที่ชื้นและที่แสงสว่างเข้าไม่ค่อยถึง
ลูคัสจึงเดินหาพื้นที่ที่มีแม่น้ำไหลผ่าน สิ่งที่สองที่มองหาก็เป็พวกถ้ำ โพรงไม้ และพื้นที่ลุ่มที่แสงเข้าไม่ถึง หลังจากเดินทางมากว่า 2 ชั่วโมง ก็พบเข้ากับถ้ำแห่งหนึ่ง ใกล้ๆมีแม่น้ำไหลผ่าน มั่นใจว่าจะต้องมีสมุนไพรแน่นอน
“โฮก!”
“ช่วยด้วยๆ”
เสียงคำรามของสัตว์ร้ายประสานกับเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังออกมาจากในถ้ำ ลูคัสนำผ้ามาโพกปิดบังหน้าไว้แล้วจึงรีบวิ่งเข้าไปด้านใน
เข้ามาไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดอยู่แค่นั้น สัตว์อสูรร่างั์คล้ายราชสีห์ปรากฏให้เห็น รอบๆเต็มไปด้วยซากศพหลายร่าง แต่ละคนมีสภาพไม่ดีนัก แขน ขา อยู่คนละทิศละทาง มันจ้องต่ำลงมายังผู้ที่มาใหม่ด้วยสายตาที่หยิ่งผยอง
“ช่วยด้วย ช่วยเราด้วย”
เสียงแหลมดังขึ้นจากหญิงรอดชีวิต ด้านข้างของเธอมีอีกร่างนอนหายใจรวยรินอยู่ “โฮก” เสียงคำรามดังมาพร้อมกับการโจมตีของอุ้งเท้าหน้า กรงเล็บแหลมคมพุ่งตรงมารยังร่างของเด็กหนุ่มอย่างรวดเร็ว
“ตึ้ง” ลูคัสไขว้แขนป้องกันการโจมตีเอาไว้ได้ เสียงกระทบจากการโจมตีส่งคลื่นกระแทกออกมารอบๆ ร่างั์ดูเหมือนจะแปลกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น มันยกขาขึ้นเตรียมโจมตีอีกครั้ง “ฟึ่บ” วินาทีที่มันคาดสายตา ร่างเล็กก็หายไปจากการมองเห็น ลูคัสไปโผล่อีกทีที่ด้านหน้าของมันแล้ว
3K
![[จบ] คุณแม่ที่รัก [Dear Mother]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699935766_83711266.webp)
