(จบ) ทะลุมิติมาเป็นหวานใจจอมวายร้ายยุค 70

บทที่ 33 ตบคน (รีไรต์)

ต้วนชุนฮวาตอบรับอย่างมีความสุข และรีบหยิบไข่ไก่ไปแลกน้ำตาลทันที

เจ้าเด็กพวกนี้เทน้ำผสมนมมอลต์ออกมา จากนั้นแบ่งให้แม่เฒ่าชวีและคนอื่น แม่เฒ่าชวีผลักให้พ้นตัวไม่ได้ เพราะกลัวว่านมมอลต์จะหกออกมาเสียเปล่าตอนที่ผลักไส จึงได้แต่จำใจจิบเข้าไป

นมกลิ่นหอมพร้อมรสหวานตกลงสู่ท้อง พลันทำให้แม่เฒ่าชวีนึกถึงหลานสาวของตัวเอง ไม่รู้ว่าเธออยู่ไหน ใช้ชีวิตดีหรือเปล่า

แม่ของเธอแต่งงานใหม่หรือยัง

ถ้าแต่งงานใหม่แล้ว พ่อเลี้ยงทำมาหากินอะไร?

ถ้าเธอมีชีวิตลำบากล่ะ

คิดไปคิดมา รอบตาก็แดงก่ำ

“อย่าให้อารองกินหมดล่ะ พวกเธอทั้งหลายดื่มกันคนละจิบพอ!” หญิงชรายกมือเช็ดน้ำตา พลางพูดกับทั้งสามต้าน

จากนั้นเธอก็เห็นหลินต้าหย่งกับทั้งสามต้านวิ่งไปนั่งเรียงอยู่บนแท่นบันไดตรงทางเดิน คนหนึ่งประคองชามจิบน้ำผสมนมมอลต์ ดื่มเสร็จก็ส่งต่อให้คนถัดไป

เวลาที่ใครสักคนดื่มอยู่ จะถูกสายตาทั้งสามจ้องพร้อมกัน

รสชาตินั้น ช่างโดนใจ~

ดื่มนมมอลต์เสร็จ ต้าต้านก็หยิบขนมสองชิ้นที่พวกเขาเก็บเอาไว้ให้แม่เฒ่าชวี “คุณย่า หากระดาษมาห่อเร็วเข้า เก็บเอาไว้รับแขก”

หญิงชรามองขนมในมือหลานชายคนโต เธอครุ่นคิดก่อนจะแบ่งขนมออกเป็นสี่ชิ้นอยู่ดี “ไปเถอะ แบ่งอารองกับพวกน้องชายด้วยนะ!”

เอ้อร์ต้านกับซานต้านเห็นแบบนี้ก็วิ่งมายื่นขนมให้หญิงชรากิน

หลินต้าหย่งวิ่งมาดันพวกเขาให้พ้นทาง “นี่แม่ฉัน อย่ามาแย่งฉันนะ!”

พูดจบ หลินต้าหย่งก็ยัดขนมของตัวเองเข้าปากของแม่เฒ่าชวีทั้งหมด จากนั้นก็ตบมือกระโดดโลดเต้นอย่างพอใจ “โอ้! แม่กินของฉัน แม่กินขนมฉัน แม่รักฉันที่สุด!”

ทำให้รอบตาของแม่เฒ่าชวีเปลี่ยนเป็นสีแดงอีกครั้ง

เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดปากให้หลินต้าหย่ง แล้วพูดด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความรัก “ใช่ แม่รักแก แม่รักเจ้ารองของพวกเราที่สุดเลย!”

หลินต้าหย่งได้ยินคำพูดนี้ ก็ดีใจตีลังกาอยู่ในลานราบอย่างมีความสุข แล้วนอนคว่ำกับพื้นเล่นขี่ม้ากับทั้งสามต้าน

ต้วนชุนฮวาทำน้ำแกงไข่เสร็จก็รีบไปส่งให้หลินเนี่ยน

หลินเนี่ยนเพิ่งจะเอาข้าวไปนึ่งในครัวก็ได้ยินคนเรียกเธออยู่ด้านนอกหน่วยยุวชน

“ยุวชนหลินอยู่ไหม?”

“ฉันเป็นแม่ของต้าต้าน”

“ฉันเอากระติกน้ำมาคืน!”

หลินเนี่ยนรีบออกไป ท่ามกลางสายตาของเหล่ายุวชนที่กำลังแอบมองมาตลอด หลินเนี่ยนคนนี้เข้ากับคนในหมู่บ้านได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?

นี่มันคบหากันแล้ว!

ต้วนชุนฮวาเห็นหลินเนี่ยนตาก็เป็นประกาย เด็กสาวคนนี้สวยจริง ๆ เลย!

ดูมีพลังดี!

ขณะที่เธอพิจารณาหลินเนี่ยน หลินเนี่ยนก็ลอบสังเกตเธอเหมือนกัน เป็นรูปร่างหน้าตาของหญิงชนบทในยุคนี้อย่างแท้จริง เสื้อผ้าบนตัวมีแต่รอยปะชุน แม้แต่รองเท้าที่สวมอยู่บริเวณนิ้วโป้งก็ขาดเป็นรู

แต่เธอดูมีชีวิตชีวามาก

มองออกว่าเป็นคนมีฝีมือเปี่ยมกำลัง

แม่ของต้าต้าน เป็นภรรยาของลุงใหญ่ด้วย

“สวัสดีค่ะแม่ต้าต้าน ฉันหลินเนี่ยนค่ะ!” หลินเนี่ยนยื่นมือออกไป ต้วนชุนฮวาชะงัก ก่อนจะเอามือของตัวเองถูบนเสื้อ แล้วจับมือกับหลินเนี่ยน

ท่าทางแบบนี้เหมือนกับตอนที่ต้าต้านจับมือกับเธอไม่มีผิด

หลินเนี่ยนอดกระตุกมุมปากไม่ได้ สมแล้วที่เป็นแม่ลูกกัน

“สวัสดียุวชนหลิน เด็กทั้งสามคนของพวกเราซนกันมาก คงไม่ได้สร้างปัญหาให้เธอใช่ไหม?”

หลินเนี่ยนรีบส่ายหน้า “ไม่เลยค่ะ!”

“พวกเขาดีกันมาก เป็นเด็กดีทั้งนั้น บ้านคุณอบรมลูกได้ดีมากเลยค่ะ!” ที่ประตูหน่วยยุวชน มีสายตาหลายคู่จับจ้องอยู่ด้านหลัง หลินเนี่ยนจึงไม่ได้พูดถึงเรื่องที่สามต้านมาช่วยเธอถอนหญ้า จะได้ไม่ถูกใช้เป็นจุดอ่อนมาหาเรื่องกันทีหลัง!

แต่ความจริงแล้วเธอไม่ได้กลัวสักนิด

แต่เรื่องน่ารำคาญพวกนี้ก็ผลาญพลังไปมากเหมือนกัน แน่นอนว่าลดไปได้หนึ่งเรื่องก็นับว่าตั้งหนึ่งเรื่องเลย!

ต้วนชุนฮวาได้ยินก็ยิ้มตาหยี เธอหยิบกระติกน้ำที่ห้อยอยู่บนตัวส่งให้หลินเนี่ยน “ยุวชนหลิน ขอบคุณสำหรับกระติกน้ำนะ ฉันล้างกระติกน้ำสะอาดแล้ว เธอดื่มได้สบายหายห่วง!”

พูดจบเธอก็หันหลังเดินจากไป กลัวว่าหลินเนี่ยนเจอน้ำแกงไข่ด้านในแล้วจะไม่รับไว้

“ที่บ้านยังมีงานอีกเยอะ ฉันไปแล้วนะ ยุวชนหลินว่างก็มาเที่ยวได้นะ!”

ร่างของต้วนชุนฮวาหายไปอย่างรวดเร็ว แต่เสียงยังคงลอยล่องอยู่ในอากาศ

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินเนี่ยนกว้างกว่าเดิม ภรรยาของลุงใหญ่น่าสนใจมากทีเดียว

กระติกน้ำหนักอึ้ง เห็นได้ชัดว่าใส่น้ำไว้เต็มเปี่ยม เมื่อเธอเปิดชิม รสชาติหวานเจี๊ยบทำให้เธอสำลัก สำลักจนเธอไอออกมา

สวรรค์ ใส่น้ำตาลเยอะแค่ไหนกันเชียว พอเหลือบมองในกระติกน้ำ ด้านในมีไข่ไก่ด้วย

“ยุวชนหลิน แม่ต้าต้านเป็นใครน่ะ? เธอไปเกี่ยวข้องกับเขาได้ยังไง? ไม่ใช่ว่าเธอไปถอนหญ้าทางฝั่งตะวันตกเหรอ ทางฝั่งตะวันตกนอกจากหลิวหย่งหนานก็ไม่มีใครอีก!”

คนที่เข้ามาถามยังคงเป็นหวงอวี้เฟิ่ง

หลินเนี่ยนหันหน้าปรายตามองอีกฝ่าย จากนั้นก็เห็นว่าจางหงอิง สวี่เหนียนหัวและคนที่เหลือก็จ้องเธออยู่เหมือนกัน

เธอพูดพลางหัวเราะแผ่วเบา “แม่ต้าต้านเป็นแม่ของเด็กน้อยที่ชื่อต้าต้าน ตอนบ่ายมีเด็กน้อยมาตัดหญ้าหมูทางฝั่งนั้นกระหายน้ำ ฉันเลยให้พวกเขายืมกระติกน้ำน่ะ!”

“แม่ของต้าต้านเลยมาคืนกระติกน้ำไง!”

หวงอวี้เฟิ่งไม่ยอมแพ้ “ยุวชนหลิน ผู้ยิ่งใหญ่เคยกล่าวว่า อย่าเอาผลประโยชน์จากมวลชน เธอจะทำผิดไม่ได้นะ!”

“ตอนที่เธอกลับมา ฉันเห็นกับตาว่าเธอแบกกระติกน้ำติดตัวอยู่!”

“ตอนนี้เห็นชัด ๆ ว่าคนในหมู่บ้านเอากระติกน้ำให้เธอ กระติกน้ำเป็นของมีค่า เธอรับของมีค่าของคนในหมู่บ้านมาตามใจชอบได้ยังไง?”

สิ้นเสียงของเธอ สายตาของทุกคนที่มองหลินเนี่ยนก็เปลี่ยนไป

หลินเนี่ยนหัวเราะเหอะ ๆ

เธอถามหวงอวี้เฟิ่ง “ยุวชนหวง หูหนวกก็ไปหาหมอซะ แม่ต้าต้านพูดขอบคุณกระติกน้ำจากฉันดังขนาดนั้น เธอยังไม่ได้ยินอีกเหรอ!”

หวงอวี้เฟิ่งไม่ยอมย่อท้อ “ใครจะไปรู้ล่ะ พวกเธออาจจะนัดแนะกันมาก่อน เธอพูดแบบนี้จะได้ขจัดความสงสัยจากทุกคนได้!”

ยุวชนบางคนก็ยังคล้อยตาม พอหวงอวี้เฟิ่งพูดจบก็พยักหน้าเห็นด้วย

ใบหน้าของหลินเนี่ยนเย็นเยียบ “หวงอวี้เฟิ่ง เธอคิดจะหาเรื่องฉันอยู่ใช่ไหม?”

“ฉันจะบอกอะไรให้ อย่าว่าแต่แม่ต้าต้านเต็มใจให้กระติกน้ำยุวชนที่มาใหม่แบบฉันหรือเปล่า ถึงจะให้จริง ๆ เธอจะทำอะไรฉัน?”

“ส่งฉันไปสถานีตำรวจเหรอ แต่ขอโทษทีนะ ในเมื่อฉันไม่ได้ขโมยหรือแย่งมา ส่งไปเขาก็ไม่รับ!”

“ดังนั้นตอนนี้เธอเข้ามายุ่งเรื่องนี้เพื่ออะไร?”

“ว่างมากเลยเริ่มพูดจาเลอะเทอะหรือไง?”

คำพูดของหลินเนี่ยนทำให้หวงอวี้เฟิ่งโมโห ก่อนพูดอย่างไม่พอใจ “ใครจะรู้ว่าเธอกับต้าต้านรวมหัวกันหรือเปล่า เขาอาจถูกใจเธออยากแต่งเธอเป็นสะใภ้ก็ได้!”

หลินเนี่ยนถกแขนเสื้อขึ้นตบหน้าหวงอวี้เฟิ่งไปสองฉาด ทำเอาหวงอวี้เฟิ่งงงงวย

ยุวชนคนอื่นก็งงตาค้าง ไหงถึงลงมือได้เนี่ย?

ตอนที่หวงอวี้เฟิ่งจะกระโจนเข้าใส่หลินเนี่ยนเป็นการตอบกลับ หลินเนี่ยนก็ถูกหลิวหย่งหนานดึงไป หวงหวี้เฟิ่งจึงล้มลงกระแทกพื้น อับอายไม่เหลือชิ้นดีเลย

หลิวหย่งหนานพูดกับเหล่ายุวชนด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “ตอนบ่ายหลินเนี่ยนพกกระติกน้ำไปสองใบ ฉันเห็นกับตา เด็กต้าต้านนั่นฉันก็เห็น เขาเป็นแค่เด็กอายุแปดเก้าขวบ!”

“หวงอวี้เฟิ่งพูดจาเหลวไหลโดยไม่รู้อะไรสักอย่าง ปากเน่ากว่าบ่อเกรอะ ใจก็ดำกว่าเถ้าถ่าน ทำลายชื่อเสียงของยุวชนหลินและคนในหมู่บ้าน ยุวชนหลินใจดี จึงตบเธอไปแค่สองฉาด ถ้าเป็นฉัน ฉันจะยัดขี้วัวใส่ปากเธอ!”

“จากนั้นค่อยไปร้องเรียนเธอที่ศูนย์ชุมชน ยุวชนออกชนบทแบบเรามาช่วยสร้างชุมชน ไม่ใช่ทำเรื่องไม่เป็นเรื่องเก่งแต่ยุยงพูดจาว่าร้ายคน ทำลายชื่อเสียงคนอื่นไปวัน ๆ!”

หลิวหย่งหนานได้พูดยาวเหยียดในรวดเดียวก็รู้สึกสบายใจมาก ต้องรู้ไว้ว่าเขาไม่ได้พูดเยอะท่ามกลางสายตาจับจ้องจากทุกคนแบบนี้มานานแล้ว