หลังจากนั่นไม่นานนับตั่งแต่ชายนามว่า ฟุจิมุระ อาสึกะ ได้เป็ลูกบุญธรรม ของบ้านฮิเมโกะ ตัวเขานั่นปรับ
ตัวได้ไว้เกินคาด ในตอนนี้เค้าแทบจะกลมกลืนไปกับคนในบ้านอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ที่สำคัญคือ ชายหนุ่มนั่น เป็ที่้าเกิน
คาด เพราะชายหนุ่มมีความสามารถในการทำอาหารที่ดีเยียม และ มีความสามารถในการ ทำงานบ้านที่ยิ่งกว่า นัตสึกิซะอีก
ทำให้บ้างครั่งชายหนุ่มทำงานจนแทบทุกว้น แต่เค้าก็ ก็ไม่เคยบ่นอะไรเพราะตัวเค้าก็ไม่ได้เกรียดในเื่นี้เหมื่อนกัน และ
นี้ก็ใกล้วัน คริสมาสแล้ว ทำให้วันนี้ครึงครักกว่าเดินหน่อย แต่สิ่งที่ทำให้ อาสึกะ ใไม่ใช้อะไรนอกจากนัตสึกิที่พึ่งตืน
พึ่งตืนขึ้นมามาในสถาพงวงเงี่ยผมที่ยุ้งไปหมดจากการตื่นนอน ใส้ชุดนอนสีชมพู้อ่อนๆ ตาของเธอที่ตืนบ้างหลับบ้าง
เธอเปืดประตูห้องพอดีกับ่ที่อาสึกะกำลังไปเรียกเธอพอดี ทันทีที่เค้าเห็นชายหนุ่มก็รีบหันหน้าไปทางอื่นด้วยความรีบร้อน
และพูด "เออ ฮิเมโกะ ช่วยดุสถาพตัวเองก่อนออกมาจากห้องได้ไหมเนีย" เช่นนั่น
"ฮาว ช่วยไม่ได้นี้ก็มันพึ่งตืนนี้น่าแถมห้องน้ำยังอยู่ด้านล้างอีก" เธอห้าวไปด้วยความง่วง และตอบเช่นนั่น
"เอาเถอะน่าตอนนี้สายแล้วน่ะรีบไปเถอะน่า " นัตสึกิตอบกลับ" ค่า เธอเนียเริมเหมือนแม่ชันแล้วน่ะ"
และเธอก็เดินลงไปโดยกล่าวแค่นั่น " ให้ตายสิผู้หญิงทุกคนเป็แบบนี้เหรอเนี่ย" อาสึกะพุดเช่นั่นก่อนเดินไปทำ
อาหารต่อโยคิดเช่นนั่นในใจ
นัตสึกิ นั่งอยู่บนเก้าอี้ในสถาพตื่นเต็มที แต่ยังมีความงวงอยู่ แต่ที่กระตุนให้เธอตืนขึ้นมาคือ สิ่งที่อยู่บนโตะอาหาร
นั่คืออหารเช้าที่ดูน่ากินมากอยู่บน โต็ะ เป็อาหารที่ดูแล้วต้องทำอย่างปราณีตมากทั่งทีเป็อาหารประเถทใข้ทั่วไปแท้ๆ
แต่กลับน่ากินเหลือเชือ เธอคิดเช่นนั่นในใจโดยไม่รู้ตัวเลยแม้แต่นิดเดียวเธอตักใข้ขึ้นมา แล้ว กินเข้าไปคำหนึง ความอร่อย
ความกลมกล่อมไหลเข้าไปในตัวเธอ จนทำให้เธอแทบจะหนุดกินไม่ได้เลย
" อร่อยเกินไปแล้วทั่งทีเป็ใข่แท้ๆ ทำไมเป็แบบนี้แทบทุกวันเลยน่ะ"
" ชันก็ไม่รู้เหมือนกันชันว่าน่าจะเป็ความทรงจำที่หายไปมากกว่า ชันรู้สึกคุณเคยมากแต่"
อาสึกะชี้ไปที่นาฬิกา หน้าชองนัตสึกิดูใมาก เธอรีบขว้ากระเป๋าก่อนจะวิ่งออกไปที่หน้าประตู้
"ไปก่อนนนนน่ะค่ะะะ" เธอเช่นนั่นและหายไปทั้นที
" อือโชคดี" อาสึกะพูดเช่นนั่นและทำหน้าทีต่อ
ทั่นใดนั่นเองประตูหน้าบ้านก็เปิดออก เสียง แอ็ด แอ็ด อาสึกะหันไปที่ประตู้บ้าน เพราะห้องท่านข้าว
อยู่ไม่ไกลเท่าไร ร่างของชายคนหนึ่งเดินเข้ามา นั่นคือ
แจ็คผู้เป็บิดาของเด็กสาวที่พึ่งวิ่งออกไปเมื่อกี่นั่่นเองชายคนนั่นเดินเข้ามาก่อนทักท้าย ชายรูปร่างสูง ใส้แว่นตา
ที่ดูมีอายุพอควณ ใบ้หน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเคร้าที่มากกว่าเดิม สวมชุดสีเทาสีเดียวกับกางเกงขายาว และใส้เสือกร้าว
ด้านนอก โดยปกติแจ้ค จะกลับบ้านช้าตลอด แต่รู้สึกวันนี้จะเร็วกว่าปกติเพราะตอนนี้เด็กสาวที่ชื่อว่า ฮิเมโกะ นัตสึกิ
พึ่งออกจากบ้านเพื่อมุ้งสู้ศึกษาในเวลาไม่นานก่อนที่แจ็คจะมาถึงนั่นเอง เพียงไม่กีวินาทีเทานั่น
"นัตสึกิ พึ่งออกไปเมื่อกี่เองน่ะครับ"
"ชันเห็นแล้ว"เว้นคำพูดก่อนจะพูดต่อ"อาสึกะคุงชันมีเื่จะพูดกับเธอน่ะ"
"อะไรเหรอครับ หรือ จะเป็เหตุผลเดียวทีกลับมาเร็วรึเปล่าครับ"
แจ็คนั่งลงบนเก้าอี้ก่อนจะพูดต่อ " ใช้แล้วล่ะถ้าจำไม่ผิดเธอกรอกอายุเป็ สิบแปดสิน่ะ"
"ครับ แล้วมีอะไรเหรอ"
" เธอตอนนี้อายุ สิบแปด เธออายุเท่ากับนัตสึกิเลยสิน่ะ"
"เอะถ้าผมจำไม่ผิด เธออยู่ ม.3 ไม่ใช้เหรอครับแล้วทำไม"
" อ่าเพราะเด็กคนนั่นไม่ใช้ไม่ค่อยชอบเรียนหรอกแต่ร่างกายเธออ่อนแอน่ะ"
"แอะ งั่นก็แปลว่าคุณคงไม่"
"ใช้ชั่นอย่ากให้เธอเข้าโรงเรียนเพื่อช่วยนัตสึกิหน่อยน่ะ"
"เอ๋อออออออออออออออออออออออออออออออออ"
"เพราะงั่นช่วยทีเถอะน่ะ ชันขอร้องล่ะ"
" เออคงช่วยไม่ได้สิน่ะครับ งั่นก็ได้ครับเพราะผมติดหนี้คุณกับเธออยู่"
"ขอบใจมากน่ะ" แจ็คกล่าวขอบคุณ
"แล้วจะให้ผมไปวันไหนครับ"
"เออ เื่นั่นน่ะ"
"ครับ"
ณ โรงเรียนฟุจิมุระ ณ ห้อง A ตอนเป็เวลาที่นักเรียนส่วนใหญ่เริมเข้ามาในห้องเพิมขึ้นแล้ว และ ผู้ที่เปิดประตู้ห้องเข้ามาคือ เด็กสาวคนหนึ่ง
ทั่นทีที่เธอเดินเข้ามาเธอก็กลายเป็จุดเด่นทั่นทีที่เห็นเด็กสาวในชุดนักเรียน ยิ่งทำให้เธอเด่นเข้าไปอีกเพราะโดยรวมแล้ว เธอเป็ผู้หญิงที่ดูดีอยู่แล้ว และ
ยิ่งใส้เครืองแบบยิ่งทำให้เธอเด่น จนผู้ชายในห้องต้อใฃงมองไปที่เธอ
เธอทักอย่างสบายด้วย และหลังจากนั่นไม่นานกระดิงเข้าเรียนก็ดังขึ้นและคาบเรียนก็เริ่มขึ้น เด็กสาวนั่งในที่าที่สบาย และ ประตู้ก็เปิดออก
ครูผู้หญิงรูปไม่เตียไม่สูง ธรรมบดา ใส้เสือสูทสีดำหมัดผมยาวห้างม้ายาวสีดำถึงเอว ใบ้หน้าจริงจัง เธอเดินเข้ามาในห้อง พร้อมทำสีหน้าจริงจังเช่นเคย
พร้อมทั่ง เดินเข้ามาหน้าชั่นแล้วพูดว่า "หลังจากเปิดเรียนมาได้นานพอตัวแล้ว และตอนนี้ครูมีเรืองจะบอกพวกเธอ" เธอเดินไปที่ประตู้และเปิดออกมา
เสียงประตู้ดังขึ้น
ปรากฎเป็ร่างของเด็กผมสีทอง ยาวถึงหัวไหล มีดวงตาสีน้ำตาล สวมชุดนักเรียน เมือประตู้เปิดออกมาทำให้เธอร้องอุทานขึ้น
"อ้าว ทำไมประตู้"
"อะไรกันที่บอกมีเื่จะบอกคือยัยนีเนี่ยน่ะ"นักเรียนชายคนหนึ่งพูด
"หมายความว่าไงย่ะ ทอมัส" เด็กสาวตอบนักเรียนคนนั่น
"ก็ที่พูดนั่นแหละนึกว่า อาจาทยร์ แองเจลิก้า จะพูดอะไรที่แท้ก็เด็กเข้าเรียนสายเอง"
นักเรียนชาย สูง 173 หน้าตาดีในระดับหนึ่ง ผมสีทองอ่อน โดยส่วนใหญ่ ทอมัสชอบที่จะทะเลาะกับ แองจีบ่อยครั่ง"
"พวกเธอเงียบได้แล้วและเื่ที่ครูบอกไม่ใช้เื่นั่น แต่เป็คนที่อยู่ข้างหลังเธอต่างหาก แองจี "
"เอะ" นักเรียนทั่งหมดเงียบลงทั่นทีแล้วหันมองไปที่ด้านหลังแองจีโดยพร้อมเพียง
นักเรียนชายคนหนึงผมยาวถึงไหลสวมแว่นตา ซึ่งนั่คือ อาสึกะนั่นเอง อาสึกะเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับเสียงอาจายร์ว่า
"นี่คือนักเรียนใหม่เขาจะมาเข้าจะมาเป็นักเรียใหม่ตั่งแต่วันนี้เป็ต้นไป แนะนำตัวสิ"
" เออ ครับผมชื่อว่า ฟุจิมุระ อาสึกะจะมาเข้าเรียนตั่งแต่วันนี้เป็ต้นไป ฟากด้วยน่ะครับ"
2K
