เกิดใหม่ทั้งที มีสามีแถมลูก 3

        กิจการใหม่ของหลิงหลิงใช้เวลาไม่นานในการจัดเตรียม หลิงหลิงลองหาวัตถุดิบมามากมายทำสูตรน้ำซุปหม่าล่าและน้ำจิ้มให้เหมือนที่หลิงหลิงเคยทานมาหรือใกล้เคียงที่สุด อาศัยฝีมือการทำอาหารที่ได้รับพรมาจึงไม่ยากนักที่จะทำให้อร่อย ทุกคนที่ได้ลิ้มชิมรสต่างติดใจ เพียงแต่ทุกคนยังไม่คุ้นชินกับรสชาติเผ็ดร้อนมากนัก จึงทานกันได้เพียงรสชาติเผ็ดน้อย หลิงหลิงจึงจัดเตรียมสูตรน้ำซุปเผ็ดน้อย เผ็ดกลางไว้เท่านั้น

        ส่วนตัวอาคารของร้านให้ช่างมาตกแต่งต่อเติม โดยหลงเฟยเป็นผู้จัดหาช่างฝีมือดีให้ ด้วยเป็นถึงท่านอ๋อง ย่อมมีแต่คนอยากรับงานที่เขามอบหมายและรีบทำงานให้โดยไว หลิงหลิงออกแบบร้านให้เหมือนภัตตาคารจีนสมัยใหม่ที่กว้างขวางมีโต๊ะกลมตรงกลางเจาะช่องไว้ใส่เตาถ่านสำหรับให้ความร้อนน้ำซุปหม่าล่า โต๊ะแต่ละโต๊ะกั้นฉากระหว่างกันเพื่อความเป็นส่วนตัวเพียงไม่มีประตูกั้นเท่านั้น มีเวทีด้านในกลางโถงลึกเข้าไป เพื่อไว้แสดงดนตรีคลอเบาๆ  หรือมีนางรำมาบ้างเป็นบางวันแล้วแต่ทางร้านจะจัดหา ด้านหน้าติดประตูทางเข้าทำเป็นโต๊ะไม้ยกสูงเช่นเคาเตอร์ยาวสำหรับคิดเงินลูกค้าและแจกบัตรคิวหากโต๊ะด้านในไม่ว่าง พร้อมม้านั่งยาวไว้ให้นั่งรอ

        ร้านหม่าล่าหม้อไฟนี้หลิงหลิงทำเพียง 2 ชั้นด้านล่างก่อน ด้วยกลัวว่าคนจะไม่เยอะ ส่วนชั้น 3 ทำห้องผู้จัดการและห้องเก็บเอกสารบัญชีร้าน บัญชีสต๊อกของ บัญชีวัตถุดิบต่างๆ ให้เรียบร้อยไว้ สิ่งใดขาดเหลือจะได้จัดหามาไว้ทันการณ์

        ทุกอย่างใช้เวลาเตรียมการราว 2 เดือนกว่าๆ ก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา รายการอาหารแต่ละชนิดทำจัดวางไว้แต่ละโต๊ะพร้อมวาดรูปประกอบว่าหน้าตาเป็นอย่างไร ใส่ราคาไว้แต่ละรายการเพื่อให้ลูกค้าเลือกชิมเลือกทานตามใจชอบ คิดราคาอาหารต่อจาน ราคาน้ำซุปและน้ำจิ้มแยกกัน น้ำดื่ม น้ำชา น้ำหวานสมุนไพรต่างๆ หลิงหลิงทำประมาณ 4-5 อย่างให้ลูกค้าเลือก มีทั้งน้ำเก๊กฮวย น้ำจับเลี้ยง น้ำใบเตย น้ำกระเจี๊ยบ น้ำเสาวรส บางครั้งจะสลับสับเปลี่ยนเมนูบ้างแล้วแต่ฤดูกาล

        สิ่งที่หลิงหลิงวาดไว้ในกระดาษเพื่อต่อเติมร้านในครั้งแรกออกมาเป็นรูปร่างงดงามกว่าที่คาดนัก ด้วยได้ช่างฝีมือดี ที่หลงเฟยจัดหาให้

ในคราแรกที่หลงเฟยรู้เรื่องหลิงหลิงซื้ออาคารหลังนี้ เขาโกรธมากที่หลิงหลิงใช้เงินส่วนตัวซื้อ ด้วยเขาคิดว่าเขามีเงินทองมากมายให้ภรรยา แต่ภรรยากลับไม่ใช้จึงหัวฟัดหัวเหวี่ยงงอนนาง แต่พอหลิงหลิงออดอ้อนเอาใจปรนนิบัติพัดวีจนสุขสมไปหลายคราจึงอ่อนโยนกับนางขึ้นมาก พร้อมนำทองแท่งและตั๋วแลกเงินมากมายมาให้นางไว้ใช้ส่วนตัว ทั้งยังมีให้นำไปฝากในโรงฝากเงินชื่อนางไว้ด้วย หลิงหลิงตะลึงกับความใจป้ำของสามีที่เกินงาม แต่ในเมื่อเขาให้เพราะสเน่หา นางก็ไม่อยากขัดศรัทธา

        ฤกษ์ยามในการเปิดกิจการใหม่ของหลิงหลิงมีหลงเฟยเป็นผู้เตรียมการจัดหาให้ ทั้งจัดแต่งหน้าร้านยิ่งใหญ่เรียกแขกให้นาง ด้วยกลัวนางจะเสียใจหากไม่มีลูกค้าเข้ามาลองชิม แม้ทุกคนที่มาเป็นผู้ช่วยในร้านนางต่างรู้รสชาติความอร่อย แต่สำหรับผู้อื่นถือว่าเป็นของใหม่ไม่เคยทาน อาจจะไม่กล้าเข้าร้านนาง หลงเฟยจึงทำทุกอย่างให้ร้านน่าสนใจจนผู้คนอยากเข้ามา

        ร้านหม่าล้าหม้อไฟนี้ หลิงหลิงตั้งใจให้ไว้เป็นสินสอดแก่จิ่วอี้เพื่อปลอบใจที่นางต้องเป็นสาวใช้อุ่นเตียงให้หลงเป่าอยู่นานแล้ว ทั้งยังไม่ท้องสักที ยิ่งตอนนี้มีซิวไฉ่ หลิงหลิงกลัวจิ่วอี้จะน้อยใจและกลัวนางเหงา จึงหาอะไรให้นางรับผิดชอบมากหน่อย  

        ในร้านหม่าล่าหม้อไฟแห่งนี้จิ่วอี้เป็นผู้จัดการร้านแทนนาง มีสิทธิ์ขาดทุกอย่าง ด้วยความไว้ใจและคิดว่านางเป็นเด็กดีจากที่รู้จักกันมาหลายเดือน หากจิ่วอี้ไม่ตั้งครรภ์ทายาทให้หลงเป่าเลื่อนตำแหน่งมาเป็นอนุสักที นางยังมีอาชีพ มีเงินเดือนจากหลิงหลิง อย่างน้อยก็ดีกว่าเฝ้ารอสามีมาหาที่ห้องอย่างเดียวทุกวัน

        เมื่อวันเปิดร้านมาถึง ทุกอย่างดูยิ่งใหญ่ ประทัดมากมายเรียงรายหลายพันชิ้นอยู่หน้าร้านถูกจุดดังไปทั่วระแวกใกล้เคียง จนผู้คนมารุมล้อมหน้าร้านของหลิงหลิงอย่างสนใจ ทุกคนต่างถามถึงสิ่งที่ขายในร้านว่าคืออะไร

        หลิงหลิงเตรียมการกับเหล่าเสี่ยวเอ้อมือใหม่ที่เป็นเหล่าข้ารับใช้ในจวนอ๋องทั้งหมดให้ตอบคำถามตรงกัน นางบอกพวกเขาให้แสดงความนอบน้อม ต้อนรับลูกค้าอย่างดีไม่แบ่งชนชั้น ยิ้มแย้มแจ่มใส นางต้องอบรมพวกเขาเป็นเดือนจึงพร้อมสำหรับการให้บริการเช่นที่นางเคยสัมผัสในโลกเก่าของนาง

        หลังจากจุดประทัดไม่นาน มีขบวนแห่เกี้ยวยิ่งใหญ่มาหยุดตรงหน้าร้านหลิงหลิง พร้อมมีชายวัย 50 กว่าปีผู้หนึ่งก้าวขาลงมา ท่าทางสง่างามหน้าตาอิ่มเอิบ เขาเดินมาหาหลงเฟยพลางยิ้มให้หลิงหลิงอย่างอ่อนโยน

        "นี่หรือลูกสะใภ้ข้าหรือ ช่างงดงามจริงๆ ทั้งฉลาด รู้จักทำมาค้าขายเช่นนี้ วันนี้ข้าขอมารบกวนชิมอาหารแปลกใหม่ร้านเจ้าประเดิมได้หรือไม่ เห็นหลงเฟยบอกว่ารสชาติดีมาก ทั้งเป็นอาหารที่เจ้าคิดค้นขึ้นเอง"

        หลิงหลิงได้ยินเช่นนั้นก็หูผึ่งทันที นี่คือฮ่องเต้! เสด็จพ่อของหลงเฟยใช่หรือไม่? เมื่อหลิงหลิงได้สติจึงผายมือเชิญให้เข้าไปในร้าน

"เชิญเจ้าค่ะ"

        ทุกคนที่รุมล้อมหน้าร้านนางเห็นท่านอ๋องถวายความเคารพเสด็จพ่อของตน ก็พอรู้ว่าเป็นฮ่องเต้เสด็จเป็นการส่วนตัวมาร่วมเปิดงานวันแรกให้ลูกสะใภ้ หากเป็นอาหารที่ฮ่องเต้ยังอยากมาลิ้มรสด้วยตนเอง พวกเขาก็อยากจะชิมดูบ้าง ว่ารสชาติอาหารแปลกใหม่นี้เป็นอย่างไร

        เมื่อฮ่องเต้เดินเข้าไปในร้านแล้ว หลิงหลิงนำทางไปที่ห้องพิเศษที่มีประตูปิดกั้นไว้ส่วนตัวมากกว่าโต๊ะอื่น ด้วยเป็นบุคคลสำคัญสำหรับร้านนางมาก ไม่อาจให้ไปร่วมทานด้านนอกได้ ห้องพิเศษเช่นนี้มีเพียง 10 ห้องเท่านั้น คือชั้นล่าง 5 ห้องและชั้นบน 5 ห้อง

        ส่วนคนที่มุงดูอยู่หน้าร้านเมื่อสักครู่ต่างทยอยเดินตามหลังเข้ามามากมายเพื่อลองสั่งอาหารทาน ทั้งมองสำรวจความแปลกใหม่ในการตกแต่งร้านที่สวยงามไม่เคยเห็นมาก่อนเช่นนี้ เรียบง่ายแต่ดูมีราคา หรูหราไม่โอ้อวด สมกับเป็นร้านชายาท่านอ๋องจริงๆ

        ทุกคนที่เข้ามานั่งเรียบร้อยแล้ว เปิดดูรายการอาหารเห็นราคาไม่แพงมากจึงสั่งกันมากมาย เวลาไปทานอาหารที่เหลาใหญ่ๆ บางครั้งไม่รู้ราคาอาหาร จะรู้อีกทีก็เมื่อตอนคิดเงินเท่านั้น แต่พอมาร้านนี้รู้ราคาล่วงหน้า พวกเขารู้ว่าในถุงเงินตนมีเท่าใดก็กินเท่านั้นอย่างยินดี ด้วยไม่ต้องระแวงว่าเงินจะไม่พอจ่าย

        วันแรกของการเปิดร้านหม่าล่าหม้อไฟลูกค้าเนืองแน่นถล่มหทลาย ด้วยการตลาดของหลงเฟยที่เชิญฮ่องเต้มาประเดิมร้านให้นาง หากใครได้ลองลิ้มชิมรสชาติแล้วถูกปากย่อมบอกต่อกันเป็นแน่ หลังจากนี้หลิงหลิงก็ไม่กังวลแล้ว ขอเพียงมีคนได้ชิมดูก่อน ชอบหรือไม่ชอบเป็นเรื่องส่วนบุคคล