ไม่นาน เื่ที่หลินหวั่นชิวฆ่าคนก็แพร่ไปทั่วหมู่บ้านเล็กๆบนเนินเขา
หลินฟาไฉที่กำลังทำงานได้ยินเด็กคนหนึ่งวิ่งะโทั่วทุ่งนาอย่างบ้าคลั่งทำเอาเขาใจนจอบในมือร่วง
จอบร่วงใส่ขาเจ็บจนเขาต้องกอดเท้าะโขาเดียวพร้อมกับร้องโอดโอย
โจวเอ้อร์เหนิงผู้ชายของหลินซย่าจื้อเข้ามาช่วยประคอง “ท่านพ่อ เป็อะไรไปขอรับ เจ็บหรือเปล่า? ไป พวกเรากลับบ้านไปทายาก่อน”
“จะกลับไปทำไมรีบไปถามก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น!” หลินฟาไฉทิ้งก้นนั่งบนคันนาพูดกับโจวเอ้อร์เหนิงอย่างไม่สบอารมณ์
นี่มันสภาพสังคมอะไรกันลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านของเขาคนนี้ตำแหน่งต่ำมาก กระทั่งสิทธิ์ในการสอบเคอจวี่ [1] ยังไม่มี
ดังนั้น นอกจากหลินหวั่นชิวแล้วโจวเอ้อร์เหนิงจึงเป็คนที่ถูกกดขี่ใช้งานตามใจชอบที่สุดในตระกูลหลิน
โจวเอ้อร์เหนิงรีบไล่ตามเด็กคนนั้นไปรั้งตัวเขาถามว่า “โก่วหวา เ้าว่าอะไรนะหวั่นชิวฆ่าคนหรือ?”
เด็กชายโบกมืออย่างรำคาญใจ “ใช่ฆ่าเหล่าเอ้อร์จากบ้านนายพรานเจียง อาห้าซ่งเห็นเองกับตา”เขาพูดจบก็วิ่งจากไปพร้อมกับะโไปด้วย
เหล่าเอ้อร์จากบ้านนายพรานเจียง?
ตัวขี้โรคนั่นน่ะหรือ?
แต่หวั่นชิวเป็คนที่ต่อให้โดนด่าโดนทุบตีก็ไม่ตอบโต้จะฆ่าคนได้อย่างไร?
โจวเอ้อร์เหนิงเริ่มร้อนใจ
เขาวิ่งกลับไปพูดกับหลินฟาไฉ “ท่านพ่อโก่วหวาบอกว่าหวั่นชิวฆ่าเหล่าเอ้อร์จากบ้านนายพรานเจียงบอกว่าอาห้าซ่งเห็นกับตาตัวเอง”
หลินฟาไฉทำหน้าไม่เชื่อหูเมื่อได้ยินนังเด็กนั่นน่ะหรือจะฆ่าคน?
จะเป็ไปได้อย่างไร?
เกรงว่าเื้ัต้องมีอะไรแน่
หลังจากที่คิดไปคิดมาเขาก้มลงเก็บหัวมันแล้วแบกออกไป “ไป พวกเรากลับกันก่อน กลับไปปรึกษากับแม่เ้าและซย่าจื้อ”
“เอ่อ…” โจวเอ้อร์เหนิงรีบเข้าไปช่วยประคองใจเขาอยากช่วยหลินหวั่นชิวพูดสักสองสามประโยค ทว่ากระทั่งกลับถึงบ้านตระกูลหลินแล้วก็ยังพูดไม่ออกสักคำ
“ตายแล้วตาแก่ เ้ากลับมาได้สักทีนังเด็กนั่นก่อเื่เข้าแล้วจริงๆ ทีนี้จะทำอย่างไรดี? นางได้ชื่อว่าฆ่าคนไปแล้ว…ต้องเดือดร้อนมาถึงการเจรจาเื่แต่งงานของต้าเจี่ยกับเอ้อร์เจี่ยแน่นอน”
ทั้งคู่เพิ่งก้าวเท้าเข้าลานบ้านสวี่ซื่อก็วิ่งเข้ามา นางชะโงกหน้าออกไปดูว่ารอบๆ มีคนหรือเปล่าและรีบปิดประตูทันที
“เื่นี้มีลับลมคมในปกตินังเด็กนั่นขี้ขลาดจะตาย บอกว่านางล่อลวงคนยังพอเชื่อได้หน่อยแต่บอกว่านางฆ่าคน ข้าไม่เชื่อหรอก เ้าก็รู้ว่าตอนที่เราขายลูกสี่ไปนางก็อยู่ในสภาพใกล้ตายแล้ว”
หากไม่ใช่เพราะตอนนั้นลูกสี่ใกล้ตายพวกเขามีหรือจะขายให้นายพรานเจียง ขายให้หอคณิกาเสียยังดีกว่าด้วยรูปร่างหน้าตาของลูกสี่ ไม่แน่ว่าจะขายได้ถึงห้าสิบตำลึงเงิน
“ท่านพ่อ…เข้ามาคุยข้างใน!” หลินฟาไฉเพิ่งพูดจบหลินซย่าจื้อก็โผล่หัวจากในห้องออกมาเรียก
สวี่ซื่อมองซ้ายมองขวาตามหลินฟาไฉเข้าไปข้างในเช่นกัน
โจวเอ้อร์เหนิงจะตามเข้าไปบ้างแต่ถูกแม่ยายปิดประตูอัดหน้าเขาไม่ทันตั้งตัว ประตูชนเข้ากับจมูกจนแดงก่ำ
“ท่านพ่อเหล่าเอ้อร์บ้านนายพรานเจียงถูกนังแพศยานั่นฆ่า นางต้องเป็คนฆ่าแน่นอน”
“ซย่าจื้อเอ๋ย เพราะเหตุใดกันล่ะ? แม้เราจะขายนางให้นายพรานเจียงไปแล้วแต่ถ้าชื่อของฆาตกรติดหัวนางมันจะทำให้การเจรจาแต่งงานของพวกพี่สาวเ้ายากไปด้วยนะ ถึงเวลานั้นทุกคนจะพูดว่าบ้านนี้มีลูกสาวเป็ฆาตกร…ใครจะอยากแต่งงานกับต้าเจี่ยและเอ้อร์เจี่ยเ้าอีก”
หลินซย่าจื้อเลิกคิ้วขึ้นนางถ่มน้ำลายลงพื้น “ถุย! นังแพศยาที่ยั่วยวนพี่เขยตัวเองแบบนางมีชื่อเสียงอะไรให้ต้องรักษาอีกกัน! พวกเราควรใช้โอกาสนี้สนับสนุนให้หัวหน้าหมู่บ้านจับนางถ่วงน้ำนี่เรียกว่า…ต้า…ต้า…ในละครร้องว่าอย่างไรแล้วนะท่านพ่อ?”
“ต้าอี้เมี่ยชิน [2]!”
“ใช่!” หลินซย่าจื้อปรบมือ “ต้าอี้เมี่ยชิน!”
ถึงเวลานั้นจะมีใครกล้าบอกว่าบ้านเราเข้าข้างคนผิดอีก?
สวี่ซื่อพยักหน้า “มีเหตุผล”
แต่หลินฟาไฉกลับลังเล “แต่…หากครอบครัวนั้นมาตามหาจะทำอย่างไร?”
หลินซย่าจื้อพูดอย่างไม่ยี่หระ “เกี่ยวอะไรกับพวกเรานางผิดที่ฆ่าคนก่อน ถูกคนในหมู่บ้านเรียกร้องให้ถ่วงน้ำจากนั้นหัวหน้าหมู่บ้านจึงสั่งให้ถ่วงน้ำ อีกอย่าง ต่อให้นางไม่ถูกจับถ่วงน้ำป่วยสภาพนั้นก็ไม่รู้จะอยู่ได้อีกกี่วัน จะแบบไหนก็อายุสั้นทั้งนั้น มิหนำซ้ำตลอดหลายปีมานี้ก็ไม่เห็นจะมีใครมาตามหา ไม่แน่ว่าจะตายกันหมดบ้านแล้วก็ได้”
สรุปคือนังแพศยานี่ต้องตายนางถึงจะวางใจ!
มิเช่นนั้น…
สวี่ซื่อเห็นหลินฟาไฉไม่ตอบก็ดึงมือเขา “ตาแก่ ตกลงตามนี้นั่นแหละเรารีบไปคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านเถอะ”
หลินฟาไฉขมวดคิ้วแต่ก็พยักหน้าตอบตกลง
“ก็ได้ ซย่าจื้อพูดถูกแล้วต่อให้ลูกสี่ไม่ถูกจับถ่วงน้ำก็อยู่ได้อีกไม่กี่วัน พวกเราจะปล่อยโอกาสนี้ไปไม่ได้เด็ดขาดไม่อย่างนั้นชื่อเสียงได้ป่นปี้หมด”
“ใช่เลย!” หลินซย่าจื้อดีใจมากนางรีบไปเปิดประตู ทั้งครอบครัวมุ่งหน้าไปทางบ้านหัวหน้าหมู่บ้าน
ระหว่างทางเจอหัวหน้าหมู่บ้านที่กำลังพาคนไปบ้านตระกูลเจียงอย่างเอิกเกริกพอดีหลินฟาไฉรีบเข้าไปขวาง
หัวหน้าหมู่บ้านสวีฝูมีสีหน้าไม่สู้ดีเป็อย่างยิ่ง “หลินฟาไฉ เ้าขวางข้าทำไม? ลูกสาวคนที่สี่จากบ้านเ้าไปฆ่าน้องชายคนอื่นหมู่บ้านเค่าซานของเราเก็บหญิงชั่วแบบนี้ไว้ไม่ได้ ต้องส่งตัวให้ทางการจัดการ!”
คนอื่นพูดเสริม “ใช่ หลินฟาไฉ เื่นี้เ้าจะมาเลอะเลือนไม่ได้!”
“ปีศาจจิ้งจอกหลินหวั่นชิวทั้งยั่วยวนพี่เขยตัวเองทั้งฆ่าน้องชายที่ป่วยติดเตียงของสามีหมู่บ้านพวกเราเก็บหญิงชั่วเช่นนี้ไว้ไม่ได้เด็ดขาด มีแต่จะทำให้หมู่บ้านเราอัปมงคล”
“ใช่ ถูกต้อง!”
ทุกคนโมโหเดือดดาลสายตาที่มองหลินฟาไฉเต็มไปด้วยความดูถูกและรังเกียจ เลี้ยงลูกสาวออกมาแบบนี้ได้ทั้งครอบครัวคงไม่มีอะไรดีเช่นกัน
หลินฟาไฉรีบอธิบาย “ข้าไม่ได้จะปกป้องนางลูกสาวที่แต่งออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดออกไป จะปกป้องทำไม? ในบ้านยังมีลูกสาวที่ยังไม่แต่งงานอยู่เหตุใดข้าต้องเป็ห่วงนางจนลูกคนอื่นเดือดร้อนด้วย หัวหน้าหมู่บ้านท่านจะส่งลูกสี่ไปศาลาว่าการไม่ได้นะขอรับ”
“เหอะ ไอหมาเฒ่านี่ไม่ให้ส่งไปศาลาว่าการแล้วยังเรียกว่าไม่ปกป้องอีกหรือที่อยู่บนคอเ้าไม่ใช่หัวแต่เป็สะโพกใช่หรือไม่?!”
“ช้าก่อน…ข้ายังพูดไม่จบหากส่งไปศาลาว่าการ ทั้งอำเภอคงรู้เื่อัปยศที่นางทำกันหมดเช่นนั้นวันหน้าคงไม่มีใครกล้ามาสู่ขอแม่นางจากหมู่บ้านเราอีกความหมายที่ข้าจะสื่อก็คือ ไม่ต้องส่งไปศาลาว่าการพวกเราจับหญิงชั่วนี่ไปถ่วงน้ำกันเถอะ!”
เชิงอรรถ
[1] เคอจวี่科举 คือระบบสอบคัดเลือกข้าราชการ
[2] ต้าอี้เมี่ยชิน 大义灭亲 แปลว่า เพื่อธำรงรักษาไว้ซึ่งความเป็ธรรมจึงไม่สนใจความสัมพันธ์ส่วนตัวทางเครือญาติของตนทำให้ญาติพี่น้องของตนที่กระทำผิดกฎหมาย ได้รับการลงโทษตามกฎหมาย
.
57K
