ตอนที่4
" รุ่งเช้า "
ฮ่องเต้: กลิ่นอะไร กลิ่นอะไร ฮองเฮาเ้า เท้าเ้าทำไมมาอยู่ที่หน้าข้า
"หลังจากนั้นฝ่าาก็จับเท้าฮองเฮาไปด้านอื่นและแล้วฮองเฮาก็ตื่น"
ฮองเฮา: เฮ้ย!! เ้ามานอนอยู่กับข้าได้ยังไงกัน
ฮ่องเต้: น้องหญิงก็ข้าไม่ได้ออกจากห้องเ้า ข้าก็อยากหลับนอนกับเ้าบ้าง
ฮองเฮา: ใครอนุญาตหลัวชีส่งฝ่าากลับ
ฮ่องเต้: แล้วข้าจะมาหาเ้าใหม่
ฮองเฮา: ไม่ต้องมาฉันไม่ต้อนรับเดี๋ยวแม่จะฟาดให้ด้วยท่าจระเข้ฟาดหางสะเลย
"หลังจากที่ฮองเฮาแต่งเครื่องทรงเสร็จก็เสด็จไปยังห้องน้ำชา พระสนมขอเข้าเฝ้าฮองเฮา เชิญ.."
พระสนมรูอี้: หม่อมฉันมาเยี่ยมฮองเฮาเพฮ่า
ฮองเฮา: โอ้โห!! พระสนมไม่เคยคิดมาก่อนว่าพระสนมของฝ่าาจะสวยขนาดนี้
พระสนมรูอี้: ฮองเฮาพระองค์ทรงลืม ทรงลืมเื่ระหว่างเราแล้วหรือเพฮ่า
ฮองเฮา: เื่อะไร ข้าไม่มีเื่อะไรกับเ้า
"ขณะนั้น นั่นเองฮองเฮาเดินวนรอบพระสนมมองรูปลักษณ์และใบหน้าของพระสนม"
ฮองเฮา: โธ่ๆ งาม งามเหลือเกิน
พระสนมรูอี้: งามอะไรของเ้า
ฮองเฮา: ข้ากำลังชมเ้าว่าเ้างาม ทำไมเ้าตะคอกใส่ข้า ดี ยิ่งโหด ยิ่งดียิ่งโหดยิ่งน่าสนใจ
พระสนมรูอี้: สนใจอะไรของเ้าที่หม่อมฉันมาวันนี้ก็ได้ยินมาว่า ฮองเฮาทรงฟื้นแล้วหม่อมฉันก็แค่แวะมาเยี่ยม
ฮองเฮา: ข้าขอบใจเ้ามากที่มาเยี่ยมข้า
พระสนมรูอี้: หม่อมฉันไม่ได้้าจะมาเยี่ยมฮองเฮานะเพฮ่า แค่มาดูว่าฮองเฮายังคงใช้ชีวิตอยู่ดีหรือเปล่าก็แค่นั้น แต่ความเป็จริงแล้วหม่อมฉันไม่ได้อยากมาเยี่ยมฮองเฮาหรอกนะเพฮ่าแต่หม่อมฉันมาเยี่ยมตามมารยาท ฮ่าฮ่า
ฮองเฮา: เสียงหัวเราะอย่างกับนางมารร้าย มาแค่เื่นี้ใช่ไหมงั้นเชิญเ้ากลับไปได้แล้วเริ่มจะทำให้ข้าไม่สบอารมณ์ ข้าไม่้าเจอเ้าไม่ต้องมาให้เห็นหนังหน้าเลยยิ่งดี
พระสนมรูอี้: ฮองเฮาทำไมถึงพูดกับหม่อมฉันเช่นนี้ล่ะเพฮ่า
"ฝ่าาเสด็จ..."
พระสนมรูอี้: ฝ่าาดูฮองเฮาสิเพฮ่า พูดจาหยาบคายใส่หม่อมฉัน
ฮ่องเต้: ข้าไม่เห็นได้ยิน
"ฮองเฮาหัวเราะ..."
ฮองเฮา: ฮ่า ฮ่า
พระสนมรูอี้: หัวเราะอะไร
ฮองเฮา: เปล่า ข้าก็แค่หัวเราะ
พระสนมรูอี้: เชอะ ฝ่าาเรากลับตำหนักกันเถอะเพฮ่า
ฮ่องเต้: ข้าต้องเข้าเฝ้าฮองไทเฮากับฮองเฮาเ้ากลับตำหนักไปก่อน
พระสนมรูอี้: ฝ่าา ก็ได้เพฮ่า เชอะ!!
"ตำหนักฮองไทเฮาฝ่าาฮองเฮาเสด็จ เชิญเข้ามา"
ฮ่องเต้: ลูกคารวะเสด็จแม่
ฮองเฮา: คารวะฮองไทเฮา
ฮองไทเฮา: เมื่อไหร่พวกเ้าจะมีโอรสให้ข้า
"ฮ่องเต้และฮองเฮาต่างหันมามองหน้าซึ่งกันและกัน.."
ฮ่องเต้: เสด็จแม่เื่แบบนี้ต้องค่อยไปค่อยไปไม่ต้องรีบร้อนลูกยังไม่รีบร้อนเลยลูกมีงานที่ต้องบริหารจัดการบ้านเมืองมากมายลูกยังไม่นึกถึงเื่การมีบุตร
ฮองไทเฮา: ข้าก็แก่ลงทุกวันข้าแค่อยากเห็นหน้าหลาน ก่อนที่ข้าจะจากโลกนี้ไปก่อน เอาละอยู่ที่พวกเ้าสองคนแล้ว ข้าแค่อยากให้พวกเ้ามีหลานให้ข้าอุ้มเร็ว เร็ว
ฮ่องเต้: กระหม่อมขอทูนลา
"เชิญ.."
ฮ่องเต้: คืนนี้ข้าจะไปพบเ้าที่ตำหนัก
ฮองเฮา: เ้าไม่ต้องมาข้าไม่ต้อนรับ หลัวชี ข้าจะไปเดินชมสวน
นางกำนัลหลวง: เ้าค่ะ
ฮองเฮา: ดอกไม้นี้ใครเป็คนปลูกทำไมถึงได้สวยงามเช่นนี้ สวยงามมากราวกับภาพวาด มีหมอกปกคลุม นกบินผ่านไปมาสวยงามเหลือเกิน ฉันมาที่นี่ได้ยังไงเพราะอะไรฉันถึงมาอยู่ที่นี่บัญชา์หรือไรกันนะ
"หลังจากนั้นท่องฟ้ากลายเป็มืดกว่าเดิม"
เทพแห่งความรัก: ฮ่า ฮ่า เ้าจะได้รับรู้ถึงความสุขและความทุกข์จากความรักเ้าจะได้รับรู้ถึงความเ็ป ความทรมาน ดังนั้นข้าถึงได้ส่งเ้ามาที่แห่งนี้ เพื่อให้เ้าได้เรียนรู้อะไรหลาย หลายอย่าง
ฮองเฮา: ท่านเป็ใครท่านทำอะไรกับข้า
เทพแห่งความรัก: สักวันเ้าจะรู้เองว่าข้าเป็ใคร
ฮองเฮา: ท่าน
เทพแห่งความรัก: ฮ่า ฮ่า
ฮองเฮา: ท่านอย่าพึ่งไปข้าไม่อยากอยู่ที่แห่งนี้อย่าพึ่งไป
เทพแห่งความรัก: ฮ่า ฮ่า
"ในขณะนั้นฮองเฮาก็เดินไปเดินมาครุ่นคิด....."
ฮองเฮา: ข้าจะทำเช่นไร ถ้าติดอยู่ที่นี่ตลอดชีวิตล่ะข้าจะทำเช่นไร คิดสิทำไมมืดแปดด้านขนาดนี้ หลัวชีข้าจะกลับตำหนัก
นางกำนัลหลวง: เ้าค่ะฮองเฮา องค์หญิงเดินช้า ช้าเ้าข้าเดี๋ยวล้ม
"ฮองเฮาวิ่งตรงไปยังตำหนัก..."
ฮองเฮา: ห้องน้ำมีกระจกไหมหลัวชี
นางกำนัลหลวง: องค์หญิงกระจกอยู่ที่ห้องแต่งตัวเ้าค่ะที่ห้องอาบน้ำไม่มีเ้าค่ะ
ฮองเฮา: เ้านำกระจกมาให้ข้าที่ห้องอาบน้ำบัดเดี๋ยวนี้
นางกำนัลหลวง: ทำไมเ้าค่ะ
ฮองเฮา: เออ เอามาเถอะน่า
นางกำนัลหลวง: เ้าค่ะ
"หลังจากที่หลัวชีนำกระจกมาตั้งไว้บริเวณด้านในห้องอาบน้ำฮองเฮาได้แต่เดินไปเดินมากำลังครุ่นคิดว่าจะทำยังไงดีถึงจะหายเข้าไปในกระจกได้และกลับไปในยุคปัจจุบัน ฮองเฮาเดินไปเดินมาและวิ่งชนกระจกเพื่อที่ตนเองจะได้หายเข้าไปในกระจกนั่นและแล้วไม่เป็อย่างที่คิด กระจกแตก เปรี้ยงปร้าง..."
นางกำนัลหลวง: องค์หญิงทรงเป็อะไรไหมเ้าค่ะ
ฮองเฮา: ฉันไม่เป็อะไรก็แค่กระจกแตก
นางกำนัลหลวง: หา องค์หญิงทำไมถึงซนแบบนี้เ้าค่ะ
ฮองเฮา: ข้าไม่ได้ซนข้าแค่เดินชนกระจกแตก ไม่มีอะไรหรอกเ้าน่าเ้าเก็บกระจกให้ข้าที
นางกำนัลหลวง: เ้าค่ะ
"ฮองเฮาเดินออกไปยังหน้าตำหนัก...."
ฮองเฮา: มีใครอยู่บ้างไหม
คนรับใช้: ฮองเฮามีอะไรหรือขอรับ
ฮองเฮา: ข้าเบื่อ ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่โว้ย โว้ย เน็ตก็ไม่มี ไวไฟก็ไม่มี ดูหนังดูทีวีก็ไม่ได้
"ทุกคนต่างก็ใเสียงะโของฮองเฮาเป็อย่างมาก....."
ฮองเฮา: อะไรกัน พวกเ้ามาดูอะไรไม่เคยเห็นบุรุษรูปงามหรือไง ออ ข้าพึ่งนึกออกว่าข้าอยู่ในร่างผู้หญิง พวกเ้า เ้า และก็เ้า ไสหัวไปไกล ไกลข้า
คนรับใช้: อะไรของฮองเฮาวะเรียกพวกข้ามาแล้วก็ไล่กลับ เป็งงเด้นิ
โปรดติดตามตอนต่อไป.....
2K
