หลังจากทำสัญญากับสัตว์อสูรแล้วบริเวณหลังมือขวาของผู้ควบคุมสัตว์อสูรทุกคนจะปรากฏสัญลักษณ์รูปดาวห้าแฉกที่เรียกว่า “ตราผนึกอสูร”
ในชีวิตประจำวันผู้ควบคุมสัตว์อสูรสามารถเก็บสัตว์อสูรไว้ในตราผนึกอสูรเพื่อให้สัตว์อสูรได้รับการพักผ่อนและนอนหลับอย่างเพียงพอ
เมื่อต้องสอบหรือต่อสู้ผู้ควบคุมสัตว์อสูรก็สามารถอัญเชิญสัตว์อสูรออกมาได้ทุกเมื่อ
เซี่ยวซิงอวี่ยกมือขวาขึ้นตราผนึกอสูรส่องประกายสีทอง
“เฮยเฟิง ถึงเวลาที่แกต้องออกโรงแล้ว”
บนพื้นปรากฏวงเวทพันธะโลหิตเงาดำขนาดมหึมาปรากฏสู่สายตาของทุกคน
“นี่มันสัตว์อสูรอะไรวะเนี่ย? ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย!”
“ไม่ใช่ว่าสัตว์อสูรของเซี่ยวซิงอวี่คือหมาป่าสายลมเหรอ?”
“ไอ้หมาป่าดำั์นี่มันตัวอะไรกัน!”
ในขณะนี้ข้างกายเซี่ยวซิงอวี่ปรากฏร่างของหมาป่ามหึมาที่มีขนาดเทียบเท่ารถบรรทุกขนาดใหญ่
ทั่วร่างของหมาป่าั์ปกคลุมด้วยขนสีดำขลับขนทุกเส้นราวกับเปลวไฟสีดำที่กำลังลุกไหม้ เอนไหวไปตามสายลม
ที่ขาของหมาป่าตัวนี้ถูกพันธนาการด้วยโซ่เหล็กสีแดงเพลิง ราวกับอาวุธปลิดิญญาจากขุมนรก
นอกจากนี้ บนหน้าผากของหมาป่ายังมีรอยแยกรอยแยกนั้นมีลาวาร้อนระอุไหลออกมา ดูราวกับดาบที่แหลมคม
ด้วยเหตุนี้เซี่ยวซิงอวี่จึงตั้งชื่อให้มันว่า “เฮยเฟิง”
หมาป่าคำรามเสียงกึกก้องเปลวไฟสีดำแผ่ปกคลุมทั่วสนามสอบ!
ผู้คนที่มุงดูต่างใจนขวัญหนีดีฝ่อต่างร้องอุทานแล้วถอยกรูด
บนหน้าจอของเครื่องวัดพลังิญญาปรากฏข้อมูลชุดหนึ่งขึ้น
[ชื่อ] : หมาป่าสายลมเพลิงนรก
[ระดับ] : เริ่มต้น (ขั้นต้น)
[สายเื] : สายเืนรก (ระดับมหากาพย์)
[พร์] : เพลิงนรก(สามารถสร้างความเสียหายจริงแก่ศัตรูโดยไม่สนเกราะป้องกัน)
[ธาตุ] : ไฟ ลม
[ความภักดี] : 100
[ทักษะ] :
พันธนาการเพลิงนรก :ปลดปล่อยโซ่ตรวนนรกบนร่างกาย พันธนาการศัตรู แล้วดึงศัตรูมาไว้ตรงหน้า
คำรามเพลิงนรก : พ่นไฟสีดำเป็ลำแสงสร้างความเสียหายเป็วงกว้างและทะลุทะลวงแก่ศัตรู
[เส้นทางการวิวัฒนาการ] : ไม่ทราบ
หลังจากข้อมูลพื้นฐานของหมาป่าสายลมเพลิงนรกถูกเปิดเผยทุกคนในบริเวณนั้นต่างตกตะลึง
“สายเืระดับมหากาพย์ สุดยอดไปเลย!”
“สัตว์อสูรตัวนี้เท่มากขนทุกเส้นของมันคือเปลวไฟสีดำที่กำลังลุกไหม้!”
“แววตาของหมาป่าตัวนั้นราวกับยมทูตจากขุมนรก!”
ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความงุนงงและตกตะลึงเพราะไม่มีใครเคยเห็นสัตว์อสูรชนิดนี้มาก่อน
ถึงแม้จะเปิดดู“สารานุกรมสัตว์อสูร” ที่เขียนร่วมกันโดยผู้ควบคุมสัตว์อสูรระดับเก้าดาวหลายคนก็ยังหาร่องรอยของหมาป่าสายลมเพลิงนรกไม่เจอแม้แต่น้อย
“สายเืของหมาป่าั์ตัวนี้...เป็ระดับมหากาพย์จริงเหรอ?”
ซูเจ๋อมองจนตะลึง ดวงตาที่แดงก่ำของเขานอกจากความไม่เชื่อแล้ว ยังเต็มไปด้วยความอิจฉา
หมาป่าสายลมเพลิงนรกหมอบอยู่ข้างกายเซี่ยวซิงอวี่ท่าทางองอาจน่าเกรงขาม เพลิงนรกที่ลุกโชนบนร่างกายของมันเปลี่ยนสนามสอบทั้งสนามให้กลายเป็เตาเผา
เฉินฉี่เหนียนเงียบไปนานก่อนจะพูด
“ผู้เข้าสอบเซี่ยวซิงอวี่ ผ่านการสอบ!”
“มอบใบประกาศนียบัตรจากสถาบันชิงหลงพร้อมทั้งมอบตราผู้ควบคุมสัตว์อสูรระดับหนึ่งดาว”
ท่ามกลางสายตาของประชาชนทั้งเมืองเซี่ยวซิงอวี่รับใบประกาศนียบัตรจากสถาบันชิงหลงจากมือของเฉินฉี่เหนียน
เฉินฉี่เหนียนยกมือขึ้นติดเข็มกลัดรูปดาวไว้ที่หน้าอกของเซี่ยวซิงอวี่
นับจากนี้ไปเซี่ยวซิงอวี่กลายเป็ผู้ควบคุมสัตว์อสูรระดับหนึ่งดาวและเป็นักเรียนใหม่ปีหนึ่งของสถาบันชิงหลง
“นักเรียนเซี่ยว นี่คือชุดของสถาบันชิงหลงสวมมันซะ”
ชุดนักเรียนของสี่สถาบันใหญ่มีดีไซน์ที่สวยงาม เป็แบบเสื้อคลุมยาว ผู้คนจึงเรียกกันว่า“ชุดผู้ควบคุมสัตว์อสูร”
ชุดผู้ควบคุมสัตว์อสูรของสถาบันชิงหลงเป็สีเขียวมรกตทั้งตัวด้านหลังมีลวดลายัเขียว
เซี่ยวซิงอวี่สวมชุดผู้ควบคุมสัตว์อสูรจากปกติใบหน้าก็หล่อเหลาอยู่แล้ว ยิ่งดูองอาจและน่าเกรงขามมากยิ่งขึ้น
“ยินดีด้วย~”
“ขอบคุณครับ อาจารย์คุมสอบ”
“ฉันชื่อเฉินฉี่เหนียนเป็อาจารย์ของสถาบันชิงหลง ต่อไปเรียกฉันว่าอาจารย์เฉินก็ได้”
“อาจารย์เฉิน หลีกทางหน่อยค่ะบังกล้องสัมภาษณ์แล้วค่ะ”
“อ่า...”
เฉินฉี่เหนียนหลีกทางเซี่ยวซิงอวี่ก็ถูกนักข่าวรุมล้อมในทันที
“นักเรียนเซี่ยวไม่ทราบว่าคุณทำสัญญากับสัตว์อสูรสายเืระดับมหากาพย์ได้ยังไงคะ?”
“ก็แค่ทำไปตามขั้นตอนน่ะครับ”
“นักเรียนเซี่ยวค่าพลังิญญาของคุณต่ำกว่าเย่ซวงหนิง เด็กสาวอัจฉริยะเพียง 2 แต้มเท่านั้น มีความรู้สึกยังไงบ้างคะ?”
“เย่ซวงหนิงใครเหรอครับ? ขอโทษที ผมไม่รู้จักครับ”
“สอบติดสถาบันชิงหลงรู้สึกภูมิใจและมีความสุขไหมคะ?”
“ก็ปกตินะครับ”
ในชั่วพริบตาเซี่ยวซิงอวี่ก็ขึ้นติดอันดับคำค้นหายอดนิยมทั่วประเทศ
[เด็กหนุ่มอัจฉริยะเซี่ยวซิงอวี่ถือกำเนิด ความสามารถใกล้เคียงเย่ซวงหนิง!]
[หมาป่าสายลมเพลิงนรกสัตว์อสูรที่หลุดรอดจาก “สารานุกรมสัตว์อสูร” ?]
[เซี่ยวซิงอวี่สอบเข้าสถาบันชิงหลงได้สำเร็จ!]
[มีการอัปเดตทำเนียบผู้ฝึกสัตว์อสูรอัจฉริยะเซี่ยวซิงอวี่ติดอันดับ 24!]
ชื่อของเซี่ยวซิงอวี่ดังกระฉ่อนไปทั่วประเทศกลายเป็ที่ชื่นชอบของสื่อ และเป็หัวข้อสนทนาหลังอาหารของชาวบ้านทั่วไป
เฉินฉี่เหนียนถือโทรศัพท์มือถือไล่ดูข่าวเกี่ยวกับเซี่ยวซิงอวี่ที่กำลังเป็ที่นิยม แล้วก็ยิ้มอย่างชื่นชม
“ไม่คิดเลยว่าสถานที่ที่ขาดแคลนพร์แห่งนี้จะขุดพบของดีได้”
เซี่ยวซิงอวี่เป็ผู้เข้าสอบคนเดียวในประวัติศาสตร์ของเมืองชิงเฟิงที่สอบติดสี่สถาบันใหญ่
เฉินฉี่เหนียนเดินเข้ามาหาเซี่ยวซิงอวี่แล้วเขาตบไหล่เบาๆ
“นักเรียนเซี่ยว วันเปิดภาคเรียนฉันจะรอนายอยู่ที่สถาบันชิงหลง”
“อาจารย์เฉิน แล้วเจอกันนะครับ”
หลังจากเฉินฉี่เหนียนจากไปเซี่ยวซิงอวี่ตั้งใจจะรีบกลับบ้าน เพื่อบอกข่าวดีให้กับพี่สาวของเขาเซี่ยวรั่วเสวี่ย
ทันใดนั้น เซี่ยวซิงอวี่ก็หยุดฝีเท้ามองไปยังซูเจ๋อที่อยู่ข้างๆ ด้วยสายตาเ้าเล่ห์
ซูเจ๋อเปลี่ยนท่าทีที่เคยหยิ่งผยองใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง “เซี่ยวซิงอวี่ไม่สิ พี่ซิงอวี่ ยินดีด้วยนะ สอบติดสถาบันชิงหลงแล้ว!”
ถึงแม้ซูเจ๋อจะเป็ลูกคนรวย แต่ในโลกนี้การให้เกียรติผู้ที่แข็งแกร่งเป็สิ่งสำคัญเสมอ
ตอนนี้เซี่ยวซิงอวี่เป็อัจฉริยะที่ได้รับการยอมรับจากทั่วประเทศและเป็นักเรียนใหม่ของสถาบันชิงหลง อนาคตของเขาจึงไม่อาจประเมินค่าได้
ซูเจ๋อคงต้องอยู่ในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ตลอดไปเมื่อเทียบกับเซี่ยวซิงอวี่แล้ว ก็เหมือนกบในกะลา
“ว่าแต่ ข้อตกลงของเรา นายยังจำได้ไหม?”
สีหน้าของซูเจ๋อเปลี่ยนไป
“พี่ซิงอวี่ พวกเราเป็เพื่อนร่วมห้องกันข้อตกลงก็แค่เื่ล้อเล่น อย่าจริงจังนักเลยน่า”
“คุกเข่า”
เซี่ยวซิงอวี่เอ่ยคำสองคำเบาๆแต่ราวกับูเาสองลูก กดทับจนซูเจ๋อยืนไม่อยู่ เหงื่อไหลท่วมตัว
ตุ้บ!
ซูเจ๋อคุกเข่าลง!
เขาทรุดเข่าลงกับพื้น ใบหน้าแดงก่ำกลั้นความแค้นไว้เต็มอก แต่ไม่กล้าแสดงออก
ความเกรงกลัว มันคือความเกรงกลัว!
เขากลัวสถานะและตำแหน่งของเซี่ยวซิงอวี่ในขณะนี้
นับั้แ่เซี่ยวซิงอวี่ได้รับใบประกาศนียบัตรจากสถาบันชิงหลงทุกคนในเมืองนี้ แม้แต่เ้าเมือง ก็ยังต้องให้ความเคารพเขาถึงสามส่วน!
“ตามข้อตกลง นอกจากคุกเข่าแล้วยังมีอีกเื่”
“พ่อ~พ่อครับ~”
หลังจากซูเจ๋อเปล่งคำนั้นออกมาก็เหมือนคนเสียสติ สูญเสียศักดิ์ศรีไป
เซี่ยวซิงอวี่เผยรอยยิ้มที่พึงพอใจ“ดีมาก แต่ฉันไม่มีลูกชายที่เป็คนไร้ประโยชน์ที่มีพลังิญญาไม่ถึง600 อย่างแกหรอก”
ความอัปยศนี้ ซูเจ๋อกัดฟันกรอดแต่ก็ยังไม่กล้าขัดขืน
ในเวลานั้นเพื่อนร่วมชั้นของเซี่ยวซิงอวี่ก็กรูกันเข้ามา
“ท่านเทพเซี่ยว ยินดีด้วย ยินดีด้วย!”
“พี่ซิงอวี่พวกเราเป็เพื่อนร่วมหอพักสมัยมัธยมนะ พอพี่มีชื่อเสียงแล้ว อย่าลืมพวกเรานะ?”
“พี่เซี่ยว ฉันขอเป็แฟนพี่ได้ไหม~”
คนที่เข้ามาประจบประแจงเซี่ยวซิงอวี่เหล่านี้คือกลุ่มคนที่เคยเยาะเย้ยและเหยียดหยามเซี่ยวซิงอวี่ในตอนนั้น
ใบหน้าที่น่ารังเกียจในตอนแรกบัดนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เสแสร้ง
ในฝูงชนมีเด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่ด้วยท่าทางขลาดเขลา
เจียงลี่น่า แฟนเก่าของเซี่ยวซิงอวี่
“ซิงอวี่ ที่จริงตลอดสองปีครึ่งที่ผ่านมาฉันรู้สึกผูกพันกับนายมาก”
“แล้วมันจะเป็ไปได้ไหม ที่เราจะ...”
เซี่ยวซิงอวี่เผยรอยยิ้มที่ดูไร้พิษภัย“นี่คือท่าทีของการขอคืนดีเหรอ?”
เจียงลี่น่าจึงตัดสินใจทิ้งศักดิ์ศรีคุกเข่าลงต่อหน้าเซี่ยวซิงอวี่ น้ำตาไหลพราก
“ซิงอวี่ ได้โปรดฉันรู้แล้วว่าฉันผิดไปแล้ว”
“พวกเรากลับมาคบกันนะ!”
เซี่ยวซิงอวี่สะบัดมือของเจียงลี่น่าออกอย่างเ็าแล้วพูดอย่างไม่แยแส “เป็เธอเองที่บอกเลิกแล้วตอนนี้มาร้องไห้ทำไม?”
ภาพหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
หญิงสาวที่คุกเข่าอยู่บนพื้นเป็เพียงนักเรียนใหม่ของสถาบันฝึกสัตว์อสูรระดับต่ำ ที่ต้องอยู่ในเมืองเล็กๆแห่งนี้ไปตลอดชีวิต ไม่สามารถออกไปไหนได้
ชายหนุ่มที่มีรูปร่างสูงสง่าไม่เพียงแต่เป็นักเรียนใหม่ของสถาบันชิงหลงเท่านั้น
แต่ยังเป็อัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่ที่ได้รับความสนใจจากทั่วประเทศผู้ที่จะเป็กำลังสำคัญของประเทศในอนาคต กลายเป็ฮีโร่ในสายตาของประชาชน
สายฝนโปรยปราย ชะล้างใบหน้าของเจียงลี่น่า
เมื่อมองแผ่นหลังของเซี่ยวซิงอวี่ที่ค่อยๆเดินห่างออกไป เธอจึงตระหนักได้ว่า เธอไม่คู่ควรกับชายคนนี้อีกต่อไปแล้ว