หมอขา..อย่าดุหนู

เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้นหน้าห้องตรวจใน๰่๥๹บ่ายแก่ ๆ ของวันหมอคณินที่กำลังเช็กเวชประวัติคนไข้รายสุดท้ายของวันเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้านิ่งเรียบ

“เข้ามาได้”

ประตูเปิดออกช้า ๆ แล้วร่างคุ้นตาก็ปรากฏ 'ปรายฟ้า'ในชุดนักศึกษารัดรูป เสื้อเชิ้ตขาวบางแนบเนื้อ กระโปรงสั้นทรงเอพอดีต้นขากระดุมบนเว้นไว้หนึ่งเม็ดโชว์เนินอกขาวนวล ๆ ถักผมเปียหลวมๆข้างเดียวเหมือนตั้งใจแอ๊บเด็ก แต่สายตากลับไม่เด็กเลยแม้แต่นิด

เธอยิ้มหวาน แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขาแบบไม่รอคำเชิญ

“หมอขา…หนูมีอาการค่ะ”

หมอคณินวางปากกาแล้วจ้องเธอเงียบ ๆ “คุณไม่ได้นัดไว้นี่”

“อาการมันเพิ่งเกิดค่ะ…เลยมาหาหมอทันที”

เธอยกมือแนบอก “แถว ๆ นี้มันรู้สึกแปลก ๆ เหมือนตุบ ๆ ร้อน ๆ ยังไงไม่รู้”

ดวงตาคมสบมองอกที่ขยับตามมือเธอเล็กน้อยก่อนรีบเบนตาออกอย่างรวดเร็ว

“อาการแบบนี้…ต้องตรวจกายภาพครับ”

เขาพูดเสียงเรียบ “ขึ้นเตียง”

ปรายฟ้ายิ้มมุมปาก แล้วลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า จังหวะก้าวขาขึ้นเตียง กระโปรงก็ร่นสูงจนเห็นขาอ่อนเนียนขาว

“วันนี้ใส่บรา”

หมอพยายามเตือนตัวเองในใจแต่สายตาก็ยังหลุดเหลือบอยู่ดี

“ขอดึงสื้อนิดนึงนะครับ จะตรวจช่องท้อง”

เขาเอ่ยอย่างมืออาชีพ มือใส่ถุงมือแล้วแตะลงบนหน้าท้องแบนราบอย่างเบาที่สุดแต่ปรายฟ้ากลับส่งเสียงเบา ๆ

“อื้ม…”

เขาชะงัก

“เจ็บ?” น้ำเสียงเข้มทันที

“เปล่าค่ะ…แค่เสียว”

หมอถอนหายใจแล้วหลุบตาลง

“คุณล้อเล่นมากไปแล้วนะครับ”

“ไม่ได้ล้อเล่นนะคะ หมอขา…หนูมาจริงจังเลยนะ ก็มันเสียวจริงๆ”

ปรายฟ้ายกมือแตะมือเขาที่วางบนหน้าท้องเธอ

“หมอจะไม่ตรวจให้ดี ๆ หน่อยเหรอคะ เผื่อมีอะไรอยู่ข้างใน…ที่หมอควรรู้”

คณินกำมือแน่น สูดลมหายใจลึก แล้วขยับถอยหลัง

“ไม่มีอะไรผิดปกติครับ คุณกลับได้แล้ว”

“เร็วจังเลย…” ปรายฟ้าลุกขึ้นนั่ง พลางเอียงคอ “หมอใจร้อนจัง”

“ผมใจเย็นเกินไปต่างหาก” เขาพึมพำในลำคอแล้วหันหลังให้

ปรายฟ้ามองแผ่นหลังกว้างของเขา แล้วยิ้มบาง ๆ ก่อนจะพูดออกมาเบา ๆ แต่ชัดถ้อยชัดคำ

“หมอรู้มั้ย…ว่าเวลาอยู่ใกล้ ๆ หมอ ใจหนูมันเต้นแรงมากเลย”

เสียงนั้นไม่ได้แค่ทำให้เขาหยุดหายใจไปหนึ่งจังหวะ แต่ยังทำให้มือที่กำแฟ้มแน่นเกินเหตุสั่นไปนิด ๆปรายฟ้าขยับมาด้านหลังเขา ชิดหลังเขาจนแผ่นอกเธอแนบกับเสื้อกาวน์

“หมอเคยรู้สึกอะไรกับคนไข้มั้ยคะ…”

เขาหันขวับ สบตาเธอแน่นิ่ง

“ถ้าคุณยังเล่นแบบนี้…ผมอาจจะทำบางอย่างที่ไม่ควรทำจริง ๆ ก็ได้”

เธอยิ้ม…ก่อนจะเดินถอยห่างเหมือนไม่ทุกข์ร้อนอะไร

“แหนะ…หมอก็มีมุมแบบนี้เหมือนกันเหรอคะ”

ปรายฟ้าหัวเราะเบา ๆ แล้วคว้ากระเป๋าขึ้นพาดบ่า

“งั้นไว้เจอกันใหม่นะคะ…คุณหมอขา”

เสียงส้นรองเท้านักศึกษากระทบพื้นเบา ๆ ขณะที่เธอเปิดประตูเดินออกไปจากห้อง ทิ้งกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ และอุณหภูมิแปลก ๆ ไว้ในห้องตรวจหมอคณินยืนเงียบ ๆ มองมือข้างหนึ่งของตัวเองที่ยังรู้สึกอุ่นอยู่ ผู้หญิงคนนี้…ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ

วันนี้เขากลับบ้านมาด้วยอารมณ์งุ่นง่านเป็๲พิเศษหลังกินมื้อเย็นเสร็จก็รีบขึ้นห้องทันที ค่ำคืนนั้นเงียบสงบในห้องนอนที่มีเพียงเสียงแอร์ครางเบา ๆ หมอคณินยืนพิงขอบโต๊ะ มองของสิ่งหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เงียบ ๆ ลูกไม้สีขาวบางเฉียบ…ยังคงมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ แบบเดียวกับที่ติดตัวปรายฟ้ามาตลอดวัน

เขาไม่รู้ทำไมถึงเอามันกลับมาบ้านด้วยไม่รู้ว่าทำไม…ถึงยังไม่โยนมันทิ้งลงถังขยะสักทีมือใหญ่เอื้อมหยิบมันขึ้นมาอีกครั้ง ปลายนิ้ว๼ั๬๶ั๼เนื้อผ้าเบา ๆ ราวกับกลัวจะทำให้มันฉีกขาดเขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง…ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างช้า ๆ

หมอคณินเอนหลังพิงพนัก เตียงยวบลงใต้ร่างสูงใหญ่นิ้วเขายังคงคลึงปลายผ้าลูกไม้บาง ๆ ในมือ ก่อนจะหลับตาภาพเธอผุดขึ้นมาในหัวชัดเจน…ปรายฟ้าในชุดนักศึกษารัดรูป แกล้งอ้อน เขินหลอก ๆ แล้วก็ยั่วจริงน้ำเสียงยานคาง เสียงหัวเราะข้างหู และ…เนินเนื้อที่เ๽้าตัวจงใจปลดกระดุมลงมาเพื่อโชว์มันให้เขาได้ดู  

รอยยิ้มตอนที่พูดว่า "หมอรู้มั้ย ว่าใจหนูเต้นแรงแค่ไหน"เขากัดฟันเล็กน้อย พยายามสะบัดภาพออกไปจากหัว…แต่กลับชัดขึ้นเรื่อย ๆมืออีกข้างเลื่อนไปในกางเกงนอนอย่างเงียบ ๆ เขาไม่เคยทำแบบนี้กับสิ่งของของใครมาก่อน

แต่คืนนี้…เขาทนไม่ไหวแล้วจริง ๆกลิ่นปรายฟ้ายังคงติดอยู่…เขารูดกางเกงลงต่ำ พร้อมกำลูกไม้ไว้ในมือแน่นเริ่มรูดช้า ๆ ด้วยจังหวะสม่ำเสมอริมฝีปากเม้มแน่น หัวใจเต้นเร็วผิดจังหวะ

"หมอคะ…ตรวจหนูดี ๆ หน่อยสิ"

เสียงที่ลอยมาในหัวมันชัดเกินไปเขาหลับตาแน่น…เร่งมือเร็วขึ้น มืออีกข้างกดลูกไม้ลงบนใบหน้า สูดกลิ่นเข้าเต็มปอด

“อืมม…ปรายฟ้า…”

เขาครางชื่อเธอในลำคอ เบาแต่เต็มไปด้วยความปรารถนาความตึงเครียดของทั้งวันถูกระบายออกช้า ๆผ่าน๼ั๬๶ั๼ร้อนผ่าวของตัวเองและกลิ่นของเธอ…ที่ยังอยู่กับเขา

จนกระทั่ง…วาบ—! ร่างเขากระตุกเบา ๆ ขณะปลดปล่อยกางเกงในลูกไม้เปื้อนนิด ๆ ตรงปลายขอบ เขาหายใจหอบเบา ๆ เอนตัวซบพนักเตียงเหมือนคนหมดแรงสายตาหลุบมองผ้าบางในมือ…ก่อนจะกัดฟันสบถออกมา "ชิบ…"

เขายังคงนั่งนิ่งอยู่แบบนั้นอีกพักใหญ่ ปล่อยให้ความอุ่นร้อนของการปลดปล่อยค่อย ๆ จางหาย แต่สิ่งที่ไม่จางคือ... ภาพเธอ

ปรายฟ้ายังวนเวียนอยู่ในหัวเขา ทั้งรอยยิ้ม รอยแกล้ง ทั้งคำพูดยั่วเย้าราวกับรู้ทุกจุดอ่อนของเขา มือใหญ่บีบกางเกงในในมือแน่นขึ้น...ความนุ่ม ความบางของผ้า มันเหมือนกับเนื้อผิวเธอที่เขายังไม่มีสิทธิ์แตะต้องแต่เขากลับ...เผลอใช้มันแบบนั้นไปแล้ว

“บ้าชิบ…”

เขาลุกขึ้น เดินไปโยนผ้าชิ้นนั้นไว้ในลิ้นชักอย่างหัวเสียแต่กลับไม่กล้าทิ้งมันเหมือนกลัวว่าถ้าไม่มีมัน…เขาจะไม่มีอะไรยึดโยงกับปรายฟ้าอีกเลยใช่…เขาเริ่มยอมรับแล้ว ปรายฟ้าไม่ได้เป็๲แค่ “คนไข้จอมป่วน”แต่กลายเป็๲ผู้หญิงที่เขาเริ่มคิด

ถึงในทุกคืนจนบางครั้ง…แค่นึกถึงชื่อเธอ ร่างกายเขาก็ร้อนขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้คืนนี้ก็เช่นกัน..