เสียงเอะอะโวยวายจากห้องโถงดังต่อเนื่อง ไลราได้ยินเสียงคนะโถามหาบางสิ่งบางอย่างด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด ตามด้วยเสียงข้าวของถูกทุบทำลาย เธอพยายามแนบหูฟังประตูไม้ พยายามจับใจความของการสนทนา แต่ภาษาจีนโบราณที่พวกเขาใช้ฟังดูรวดเร็วและยากที่จะเข้าใจ
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็เดินตรงมายังประตูที่เธอหลบซ่อนอยู่ หัวใจของไลราเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอภาวนาขอให้พวกเขาไม่พบเธอ
"เปิดประตู!" เสียงทุ้มต่ำดังลอดเข้ามาในห้อง พร้อมกับแรงกระแทกที่ประตูอย่างแรงจนเธอสะดุ้งโหยง กลอนประตูไม้เก่าเริ่มส่งเสียงลั่นราวกับจะทานทนแรงกระแทกไม่ไหว
ไลราหลับตาปี๋ เตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่แล้วเสียงที่ประตูก็เงียบลงไปชั่วครู่ ก่อนที่จะมีเสียงของฮัวโต๋ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สงบแต่หนักแน่น
"พวกเ้า้าสิ่งใด?" ฮัวโต๋ถามด้วยภาษาจีนโบราณที่ฟังดูนุ่มนวลแต่แฝงด้วยอำนาจ เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์
"ท่านหมอเฒ่า อย่าเสียเวลาเลย! ส่งตัวผู้หญิงแปลกหน้าที่เข้ามาในบ้านท่านมาเสียดีๆ!" เสียงเดิมะโตอบกลับมาอย่างไม่พอใจ
"ผู้หญิงแปลกหน้า?" ฮัวโต๋ทวนคำด้วยน้ำเสียงที่แสร้งทำเป็ไม่เข้าใจ "ข้าไม่รู้ว่าพวกเ้ากำลังพูดถึงใคร" เขาใช้คำพูดที่คลุมเครือ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธโดยสิ้นเชิง เป็การซื้อเวลาและไม่ยืนยันการมีอยู่ของไลรา
"อย่ามาเล่นละคร! พวกข้าเห็นนางเข้ามาในบ้านท่านเมื่อครู่ หากท่านไม่ส่งตัวนางออกมาดีๆ พวกข้าจะพังประตูเข้าไปค้นเอง!" เสียงนั้นเริ่มหมดความอดทน
ไลรากัดริมฝีปากแน่น เธอไม่อยากให้ฮัวโต๋ต้องเดือดร้อนเพราะเธอ แต่เธอก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี เธอเหลือบมองอุปกรณ์ Chronosync ที่ข้อมือ พลังงานเหลือน้อยเต็มที เธอไม่สามารถใช้มันเพื่อช่วยเหลือตัวเองได้ในตอนนี้
ในขณะที่สถานการณ์ภายนอกกำลังตึงเครียด ฮัวโต๋ก็เริ่มพูดอะไรบางอย่างด้วยน้ำเสียงที่ช้าลง แต่แฝงด้วยความหนักแน่น "พวกเ้าเป็คนของหวังเหอ... ข้าพอจะเดาได้" เขาเอ่ยชื่อหวังเหอด้วยน้ำเสียงที่ไม่แสดงความหวาดกลัว แต่กลับเป็ความเหนื่อยหน่าย "หวังเหอ้าตัวนางไปทำไมกัน? นางเป็เพียงนักเดินทางที่พลัดหลงมา" ฮัวโต๋ใช้คำว่า 'พลัดหลง' เพื่อลดความสำคัญของไลรา และเบี่ยงเบนความสนใจไปที่ความเป็ผู้หญิงที่มาจากแดนไกล
"นั่นไม่ใช่เื่ที่ท่านต้องรู้!"
ฮัวโต๋ถอนหายใจเบาๆ "ข้าเป็เพียงหมอเฒ่า ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับการเมืองหรือความขัดแย้งใดๆ หากนางเข้ามาในบ้านข้าจริง นางก็คงหวาดกลัวและจากไปแล้ว หรือบางที...นางอาจจะกำลัง้าความช่วยเหลือจากข้าในฐานะหมอ" ฮัวโต๋กล่าวถึงบทบาทของตนเองเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจและเสนอความเป็ไปได้อื่น
"โกหก!" เสียงะโดังลั่น พร้อมกับเสียงประตูถูกกระแทกอย่างรุนแรงอีกครั้ง จนกลอนประตูเริ่มปริแตก
ไลราตัดสินใจ เธอไม่อาจปล่อยให้ฮัวโต๋ต้องรับเคราะห์เพราะเธอเพียงลำพัง เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับคนเ่าั้... เธอต้องหาทางช่วยเหลือฮัวโต๋ด้วยปัญญาของเธอเช่นกัน