ตอนนี้ชายหนุ่มจับสังเกตพลอยไพลินได้แล้วสิ่งไหนที่เธออยากได้ เธอจะใช้เวลาปรายตามองนานกว่าปกตินิดหนึ่งแล้วก็เดินผ่านไปเขาก็แค่ให้ลูกน้องไปจัดการต่อก็เท่านั้นเอง
“เรากลับกันเถอะค่ะ ลินไม่เอาอะไรแล้ว อีกอย่างห้างก็ใกล้จะปิดแล้วด้วย”
ชายหนุ่มไม่ยื้อให้พลอยไพลินซื้อต่อเพราะของที่เขาให้ลูกน้องแอบไปซื้อลับหลังก็เยอะมากแล้ว โจชัวเดินเลี่ยงออกมาเพื่อไปเอารถเ้านายของเขาจะรู้ตัวไหมนะ ว่าตัวเองแปลกไปแค่ไหนั้แ่เจอคุณพลอยไพลิน จากที่ปกติคนอื่นจะต้องคอยจับสังเกตอารมณ์ของเ้านายหนุ่มตอนนี้กลับเป็ตัวเองที่คอยจับสังเกตคุณพลอยไพลินแทน
พลอยไพลินเงยหน้ามองคอนโดหรูสูงระฟ้า ลิฟต์แก้วขนาดใหญ่เลื่อนขึ้นเพื่อพาทั้งสองไปจุดมุ่งหมายชั้นบนสุดเธอมองทัศนียภาพของเมืองโรมด้านล่างด้วยความตื่นตาตื่นใจจนลืมความประหม่าและกังวลที่เกิดขึ้นั้แ่ตอนอยู่บนรถประตูห้องเป็ระบบสแกนลายนิ้วมือและม่านตามีไม่กี่คนที่ได้รับอนุญาตเข้าออกในห้องนี้ได้ ห้องกว้างถูกตกแต่งหรูหราและทันสมัยปูพื้นห้องด้วยไม้โอ๊คและใช้เฟอร์นิเจอร์หินอ่อน ซึ่งได้นักออกแบบดีไซเนอร์ระดับโลกมาออกแบบให้ ด้วยมุมมองแบบพาโนรามาทำให้เห็นรอบเมืองได้อย่างชัดแจน
ร่างสูงเดินไปตรงบาร์เครื่องดื่มเพื่อหาน้ำเปล่าให้ตัวเองและหญิงสาว
"ท่านรองฯ จะให้ลินพักห้องไหนคะ"
“เรียกผมว่าลีโอนาร์ท ครั้งหน้าถ้าได้ยินอีกผมลงโทษคุณแน่”เขาชี้ไปตรงชั้นลอยห้องซ้ายมือก่อนจะพูดเพื่อย้ำเตือนอีกครั้ง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าบทลงโทษของเขามันหอมหวานขนาดไหน
"เออ...ค่ะ ลินว่ามันมากไปไหมคะลินเป็แค่เด็กฝึกงานแต่ได้มาพักคอนโดเดียวกับคุณ"
"ผมทำอะไรผมหวังผลเสมอ แต่ผมจะไม่บังคับคุณ"
พลอยไพลินกลืนน้ำลายหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อมองเห็นความปรารถนาในตาของชายหนุ่ม
"ลินเชื่อคุณดะ... อื้อ..."ริมฝีปากหนาฉกเข้าที่ริมฝีปากบางอย่างอดใจไม่ไหว ลิ้นสากไล้เลียกลีบปากสลับกับขบเม้มริมฝีปากล่างเบา ๆ ก่อนแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปาก ตวัดเรียวลิ้นเล็กด้วยความหลงไหลพลอยไพลินตัวสั่น หัวใจเหมือนจะหยุดเต้น น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มด้วยความกลัว
"อย่าร้อง ผมบอกแล้วไงว่าจะยังไม่ทำอะไรลิน ถ้าลินยังไม่พร้อม เชื่อใจผมได้" นิ้วชายหนุ่มค่อยๆปาดน้ำตาออกจากแก้วนวล
“ลิน...ฮึก...ไม่ได้ร้อง”
“หน้าตาน่าเกลียดหมดแล้ว” เขาไม่อยากเห็นน้ำตาของเธอซึ่งก็ยังตอบตัวเองไม่ได้ว่าเป็เพราะอะไร
“ขึ้นไปพักผ่อนเถอะผมให้คนจัดข้าวของเตรียมไว้ให้หมดแล้ว” ชายหนุ่มจูบหน้าผากมนเบา ๆก่อนจะปล่อยร่างเล็กให้ไปพักผ่อน
“ขอบคุณค่ะ”
พลอยไพลินยังใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นั้แ่วันที่เธอเดินแบบเครื่องเพชรหรูจนถึงตอนนี้ ทุกอย่างมันดูรวดเร็วไปหมด ความปรารถนาของเขามันฉายชัดอยู่ในดวงตาหัวใจของเธออดที่จะสั่นไหวไม่ได้ เธอสำรวจห้องนอนกว้าง ข้าวของทุกอย่างถูกจัดอยู่ในตู้และโต๊ะเครื่องแป้งด้วยความเป็ระเบียบเมื่อสังเกตดี ๆ ข้าวของมันเพิ่มขึ้นมามากกว่าตอนที่เธอซื้อเองถึง 3 เท่าพลอยไพลินทิ้งเื่ราวหนักอึ้งในสมองเพื่อจะได้พักผ่อนเพราะรู้สึกล้าเต็มที่แล้ว
ด้านลีโอนาร์ทเดินขึ้นมาบนห้องซึ่งอยู่ติดกับห้องของพลอยไพลินกลิ่นกายอ่อน ๆ เฉพาะตัวของพลอยไพลินทำให้เขาไม่สามารถระงับความ้าได้ ไม่รู้ว่าเขาจะทนได้อีกนานแค่ไหนพลอยไพลินมีบางอย่างที่ทำให้ความรู้สึกของเขาแปลก ๆ แต่ไม่แน่ใจว่าเป็ในทิศทางไหนลีโอนาร์ทล้วงเข้าไปในซอกลึกของกระเป๋ากางเกง หยิบกางเกงซับในสีขาวลายลูกไม้ออกมาซึ่งมันเผลอติดมือวันที่เขาโดนพลอยไพลินวางยาถ่าย
วันนี้เขาคงต้องพึ่งสิ่งนี้ไปก่อน...
208
