Chapter 4
ชดใช้หนี้ด้วยร่างกาย
“แต่เธอจะต้องใช้หนี้ฉันด้วยร่างกาย”
ได้ยินแบบนั้นร่างกายเล็กก็ถึงกับสั่นเทา...ั้แ่มาเรียนที่อเมริกาเธอไม่เคยต้องมือชายใดเลยสักครั้ง ยิ่งตอนอยู่ที่ไทยเป็ลูกสาวคนเดียวคุณพ่อและคุณแม่หวงมากไม่เคยให้ยุ่งกับผู้ชายที่ไหน
“น่าเกลียดสิ้นดี! หนูไม่ยอมคุณหรอกค่ะแบบนั้น”
“เธอไม่มีสิทธิ์เลือกว่าจะยอมหรือไม่ยอม”
“ฉวยโอกาสที่สุดทุเรศ”
ดวงตากลมโตถึงกับสั่นระริกเมื่อรู้ว่าสิ่งที่เขาทำกับเธอมันคืออะไร มันไม่ใช่แค่เพียงการใช้หนี้ด้วยเงินปกติแต่เขากำลังกระทำย่ำยีร่างกายของเธอ
“ผู้หญิงอย่างเธอมีสิทธิ์พูดแบบนั้นด้วยเหรอเพียงฟ้า”
เขายกมือขึ้นจับคางเล็กมนแล้วเชิดขึ้นพร้อมกับสบตาเธอ
เพียงฟ้าปัดมือเขาออกแล้วสะบัดหน้าหนีไม่มองดวงตาคู่เรียวเฉี่ยวนั้น
“ทำไมคุณต้องว่าหนูแรงขนาดนี้ด้วย”
“ก็เพราะเธอมันคือผู้หญิงใจง่าย ผู้หญิงหน้าเงินเห็นแก่ตัวคบกับน้องชายฉันก็แค่เพื่อหวังผลประโยชน์”
“คุณไม่รู้ความจริงแต่มาว่ากันเป็ฉากๆแบบนี้ได้ยังไง”
“ความจริงมันคืออะไรก็เห็นอยู่ เธอปล่อยให้น้องฉันโดนยิงตายจมกองเือยู่ที่โรงแรมส่วนตัวเองก็ขโมยกล่องเครื่องเพชรไปเสวยสุขแถมยังเอาเครื่องเพชรประจำตระกูลของฉันไปขายให้กับไอ้ลูคัสอีกต่างหาก”
“หนูก็บอกไปแล้วไงคะว่าไม่ได้ขาย หนูถูกข่มขู่ซะด้วยซ้ำ”
เธอเถียงสุดหัวใจเพราะมันไม่ใช่ความจริง!
“ถ้าฉันเชื่อคงจะโง่มาก”
“ใช่ค่ะคุณโง่มาก โง่มากที่ไม่เชื่อคำพูดหนูเลย”
“เพียงฟ้า!!”
เกิดมาบริกซ์ตั้นเคยเจอแต่ผู้หญิงที่เอาใจใส่และเข้าหาเขาพร้อมกับโยศิโรราบให้แก่อำนาจมืดไม่เคยเจอผู้หญิงแบบเพียงฟ้าเลยสักนิดที่มายืนเชิดหน้าเถียงเขาฉอดฉอด
“คุณเชื่อหนูสักครั้งไม่ได้เหรอคะ”
คนตัวเล็กตอนนี้อยากร้องไห้ทุกวันเถียงอะไรไปก็ไม่เป็ผลความตายมันจ่ออยู่ตรงหน้าเธอแล้วเพียงแค่เขาลั่นไกปืนสั้นที่พกเอาไว้ตลอดเวลา
“ฉันไม่เชื่ออะไรที่ไม่มีหลักฐาน...เห็นอยู่คาตาว่าเธอส่งกล่องเครื่องเพชรให้ไอ้ลูคัส”
“หากคุณคิดแบบนั้นหนูก็พร้อมที่จะนำเงินค่าเครื่องเพชรคืนคุณ”
“เครื่องเพชรชุดนั้นมันประเมินราคาไม่ได้หรอกนะ มันมีคุณค่าทางจิตใจและเป็ของสำคัญของตระกูล”
ได้ยินแบบนั้นหัวใจดวงน้อยก็ยิ่งแป้ว...พอจะรู้ว่ามันสำคัญ แต่ยิ่งเขาย้ำว่ามันสำคัญขนาดไหนเธอยิ่งรู้สึกแย่
รู้สึกแย่ที่ไม่สามารถรักษามันเอาไว้ได้ตามคำสั่งเสียของเพื่อนและรู้สึกแย่ที่ไม่สามารถนำมันคืนกับเ้าของที่แท้จริงได้
“หนูต้องชดใช้คุณด้วยร่างกายจริงๆเหรอคะ”
เสียงเล็กเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง ปกติเธอไม่ชอบให้ใครมาขัดใจหรือบังคับทำอะไรเนื่องจากเป็ลูกสาวคนเดียวที่พ่อแม่เลี้ยงมาตามใจทำให้มีนิสัยเอาแต่ใจตัวเอง
“ถ้าฉัน้าแบบนั้นเธอพร้อมไหมล่ะ”
“หนูไม่รู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่..แต่ถ้าคุณคิดว่าหนูเป็แฟนของน้องชายคุณจริงคุณจะทำแบบนั้นกับหนูลงเหรอคะ”
น้ำเสียงเล็กเอื้อนเอ่ยถามพร้อมกับเชิดหน้าขึ้นอย่าง ท้าทาย ในเมื่อตอนนี้เขาคิดว่าเธอเป็ผู้หญิงของไบรอันก็ยิ่งไม่สมควรจะทำแบบนั้น
มีที่ไหนพี่ชายมาเอาแฟนน้องชายตัวเองที่ตายไปแล้ว แบบนี้ก็เท่ากับว่าทรยศหักหลังไบรอันน่ะสิ ไม่ได้ต่างอะไรกับการคบชู้เลย
“ฉันไม่สนใจเื่นั้นเพราะผู้หญิงอย่างเธอมันไม่คู่ควรกับการเป็สะใภ้ของตระกูลเบอริอันต์อยู่แล้วและไม่มีทางได้เป็ตัวจริงของไบรอัน
“หมายความว่ายังไงคะ”
“ผู้หญิงเห็นแก่เงินอย่างเธอน่ะมันก็เป็ได้แค่เมียบำเรอที่ไม่มีใคร้าหิวเมื่อไหร่ก็แวะมาเหมือนร้านสะดวกซื้อ”
คำดูถูกจากปากของบริกซ์ตั้นทำเอาหญิงสาวถึงกับหน้าชา รู้อยู่ว่าเขาไม่ได้สนใจใส่ใจความรู้สึกของเธอแต่ก็ไม่เห็นจะต้องว่ากันแรงขนาดนี้
หากไบรอันและซีเวียยังมีชีวิตอยู่คงจะช่วยปกป้องเธอจากเขาได้และช่วยพูดความจริงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ในตอนนี้เพื่อนทั้งคู่ไม่อยู่แล้วสิ่งเดียวที่เพียงฟ้าทำได้คือปกป้องตัวเองให้ถึงที่สุด
“ทำไมคุณต้องพูดจาดูถูกหนูขนาดนี้ด้วย...”
ไม่รู้ว่าเธอไปทำให้เขาเกลียดชังมาจากไหน บ้านของเธอเองก็ไม่ได้มีฐานะยากจนอะไรทำไมเธอจะต้องอยากได้เครื่องเพชรและเงินไบรอันด้วยล่ะ
“เลิกพร่ำพูดสิ่งที่มันไม่จำเป็สักที มาทำหน้าที่ของเธอให้มันดีดีกว่า”
เขาเดินไปใกล้เธอคนตัวสูงกว่าร้อยแปดสิบเก้าเิเช้อนอุ้มตัวหญิงสาวไทยตัวเล็กที่สูงเพียงร้อยหกสิบเิเขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน เขาอุ้มเธอเดินเข้าไปยังห้องนอนสุดหรูแล้วใช้เท้าเตะปิดประตูพร้อมกับโยนร่างเล็กไว้บนเตียงหนานุ่มราคาแพง
ตุ้บบ
“โอ้ย....หนูเจ็บนะคะ”
เพียงฟ้าได้แต่ะโบอกแม้จะไม่ได้เจ็บอะไรมากแต่เธอก็ทำเป็เจ็บมากเอาไว้ก่อนเผื่อว่าเขาจะทะนุถนอมมากกว่านี้ โชคดีที่แม้จะโยนแรงแค่ไหนแต่เตียงราคาแพงนี้มันนุ่มมากเหลือเกินจึงไม่ทำให้เธอเจ็บสักเท่าไหร่
ร่างสูงะโขึ้นมาคร่อมร่างกายเล็กพร้อมกับจ้องมองใบหน้าสวยของสาวไทยแสนหวานตรงหน้าพรางคิดอยู่ในใจว่าผู้หญิงคนนี้ไม่น่าจะใช่สเปคน้องชายของเค้าเลย
”แปลก...ปกติสเปคของไบรอันจะเป็สาวฝรั่งอเมริกันแท้ไม่ก็ต่างชาติตะวันตก ไม่เคยเห็นมันคบสาวเอเชียหรือสาวไทยแท้เลยสักครั้ง”
ไบรอันเป็ผู้ชายที่มีความรักแล้วรักจริงจึงทำให้น้องชายเวลาคบกับใครมักจะพามาแนะนำกับเขาซึ่งน้องชายอายุยี่สิบสองปีแต่มีแฟนมาทั้งหมดพึ่งจะแค่สองคนเท่านั้นและมียัยเพียงฟ้านี่แหละที่เป็คนที่สามและเป็คนที่แรงที่สุดในบรรดาแฟนของไบรอันเพราะเธอกล้าขโมยเครื่องเพชรชุดเล็กติดมือไปด้วยในวันที่น้องชายเขาถูกยิง
“ก็หนูบอกคุณแล้วคุณไม่เชื่อ...”
แม้รู้ว่าความหวังมันจะเล็กน้อยและริบหรี่แต่ร่างเล็กก็ยังพยายามพูดว่าเธอไม่ใช่คนที่เขาคิด หน้าของเธอกับซีเวียต่างกันมาก ซีเวียนั้นเป็สาวลูกครึ่งอเมริกันมีความเป็ตะวันตกสูง
“ตัวก็เล็กนิดเดียวบางกรอบเหมือนคนไม่กินข้าว ไม่เห็นหน้าพิศวาสเลยสักนิด”
“...”
“ไม่รู้ว่าน้องชายฉันหน้ามืดตามัวหรือไงถึงไปคว้าเอากุ้งแห้งแบบเธอมาเป็เมีย”
“คุณบริกซ์ตั้น!!”
ถ้อยคำดูถูกนั้นทำเอาเพียงฟ้าถึงกับโมโหแล้วเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาที่ะโขึ้นมาคร่อมร่างเล็กเอาไว้อยู่ พูดว่าเธอขนาดนี้จะให้ทนกดอารมณ์อยู่ได้อย่างไรกัน
“อย่าเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้น...เธอไม่มีสิทธิ์เพียงฟ้า”
น้ำเสียงแหบกดต่ำแสดงให้เห็นถึงอำนาจของคนบนร่างที่มีมากกว่าเธอซึ่งเป็หญิงสาวตัวเล็กและใช้ชีวิตเพียงคนเดียวในนิวยอร์ค
“แค่นอนกับคุณก็พอใช่ไหมคะ...แค่หนูทำแบบนั้นคุณก็จะพอใจและปล่อยหนูกลับไทยใช่ไหมคะ”
ในเมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้หญิงสาวตัวเล็กก็ถามเข้าประเด็นเลยในทันที หากเขาได้ร่างกายของเธอและพอใจปล่อยเธอกลับไทยเธอก็จะยอม
ยังไงซะเธอก็มาเรียนเมืองนอกถึงสี่ปีการจะมีเซ็กส์ก็เป็เื่ปกติสำหรับหนุ่มสาววัยยี่สิบกว่า ปีนี้เธอก็ยี่สิบสองแล้ว
”หึ ผู้หญิงอย่างเธอนี่มัน...”
เขามองหน้าเธออย่างดูถูกพร้อมกับไล่สายตามองั้แ่หน้าอกเอวและสะโพก แม้ตอนนี้จะคร่อมร่างเล็กเอาไว้อยู่แต่สายตาก็ยังคงแพรวพราวมองดูเรือนกาย
เขาไม่เคยมีอะไรกับสาวเอเชียไทยแท้แบบนี้มาก่อน เพราะสเปคของเขากับไบรอันก็ใกล้เคียงกันคือสาวชาติตะวันตก ตัวสูงหุ่นนางแบบมีหน้าอกและสะโพกใหญ่ ผอมแห้งแรงน้อยอย่างนี้เขาไม่ชอบสักเท่าไหร่
“ถ้างั้นคุณก็รีบเอาเถอะค่ะ ทำให้มันเสร็จๆไปเราจะได้แยกย้ายกันสักที”
546
![[RIN] อัจฉริยะย้อนเวลา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1560781350_58775047.webp)
