บทที่9
นิ้วมือหยาบกร้านเขี่ยแก้มใสแดงสุกปลั่ง ร่างบางที่นอนหลับไหลอยู่นั้นพยายามเบี่ยงดวงหน้าหลบหนีการก่อกวนเวลานอนของตน
“อื่อ แม่นมข้าขออีกนิด” เสียงงัวเงียบอกเ้าของนิ้ว นางยังอยากนอน ยังรู้สึกง่วงอยู่เลย ไม่อยากลืมตาเลยสักนิด
จ้าวหยุ่นหลงนั่งอยู่ปลายเตียงยกยิ้มเอ็นดูเด็กน้อยที่ไม่ยอมลืมตาตื่นนอน เมื่อคืนเพียงแค่จุมพิตนางเท่านั้นนางก็สลบคาอ้อมกอดเขาเสียแล้ว นางยังเด็กเกินไปอย่างที่ชางเจี้ยพร่ำบอก แม้จะอยากปล่อยให้นางนอนต่อ แต่ตะวันตรงศีระษแล้ว นางควรลุกมากินอะไรบ้าง แล้วจะนอนต่อเขาก็ไม่ว่า
ยิ่งนางซุกหน้ามุดลงไปใบผ้าห่ม ร่างหนายิ่งรู้สึกเอ็นดูจนอดใจไม่ไหว โน้มตัวลงมาใกล้แก้มใส ยิ่งพิจมองยิ่งน่าเอ็นดูยิ่งนัก ริมฝีปากหยักกดลงบนแก้มนวลอย่างอดใจไม่ไหว
“ฟอด ตื่นแล้วได้ถงเออร์”
กวนเสี่ยวถงลืมตาโพลง ใบหน้าหยกอยู่ห่างเพียง 1 ชุ่น (1นิ้ว) นางใจนกลั้นลมหายใจของตนเอาไว้ ดวงตากลมโตมองอย่างสับสน เมื่อรวบรวบสติได้ร่างบางรีบดีดตัวออกห่าง ไม่ลืมดึงผ้าห่มติดกายไปด้วย เมื่อครู่นางนึกว่าแม่นมมาปลุกเช่นทุกเช้า แต่ตอนนี้นางสำนึกได้แล้วว่าแม่นมนั้นได้จากนางไปแล้วนางถูกส่งมาสังเวยรัชทายาทแคว้นจ้าวจ้าวหยุ่นหลงบังคับจุมพิตนางเมื่อคืน ด้วยร่างกายเหนื่อยล้าจากการนั่งเฝ้าหลุมศพแม่นมทั้งคืนจนไม่ได้นอนพัก ทำให้กวนเสี่ยวถงหมดสติไปก่อนที่จะได้ใช้คืนเข้าหอกับเ้าบ่าว ความปวดแสบระบมที่มุมริมฝีบางแสดงว่านางยังมีลมหายใจอยู่ จ้าวหยุ่นหลงไม่ได้ฆ่านางทิ้งเพราะรู้ว่านางมีพลังปราณ
“ถ้าตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำก่อน เ้าใส่ชุดนั้นั้แ่เมื่อวาน” เห็นนางถดกายหนีไปเสียห่าง แววตาคมฉายความไม่พอใจออกมา แต่แล้วก็ปัดความขุ่นมัวนั้นทิ้งไป เขาให้องครักษ์เงาไปสืบเื่ของนางมาทั้งหมด บ่าวรับใช้ในกวนสกุลกวนแทบไม่มีใครรู้เื่ของนางทุกคนถูกสั่งให้อยู่ใหห่างจากนางมากที่สุด จึงไม่มีใครไม่เคยคุยกับนางรู้เพียงว่านางเป็บุตรสาวของฮูหยินรองที่ตายไปแล้ว แม่นมที่เลี้ยงนางมาั้แ่เกิดก็เพิ่งถูกสั่งโบยสิ้นใจกลางลานของกวนเมื่อวานนี้
มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กดึงกายกวนเสี่ยวถงแนบอกแกร่ง กดจุมพิตแ่เบาลงบนกลุ่มผม ความร้อนจากร่งบางแพร่ออกมาทันที
“อย่าเปลืองแรงเลยถงเออร์ เ้าสู้ข้าไม่ได้หรอก ข้ามีปราณแท้ถึงสองสายไหลเวียนอยู่ภายในกาย ข้ารู้เื่ราวของเ้าที่เกิดขึ้นในสกุลกวนแล้ว เ้าไม่อยากแก้แค้นคนพวกนั้นด้วยตัวเ้าเองหรือ”
“อยากข้าอยาก พระองค์จะช่วยข้า..หม่อนฉันหรือเพคะ” ตากลมโตมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง สายตานางเต็มไปด้วยความคาดหวังว่ารัชทายาทจะยกทัพไปบุกทำหลายแคว้นเว่ยให้วอดวายเสียั้แ่วันนี้
จ้าวหยุ่นหลงส่ายหัว
“แค้นของเ้า เ้าต้องสะสางด้วยมือเ้าเอง”
หากข้าทำได้ข้าลงมือเองแล้ว
“อย่าทำสีหน้าผิดหวังใช่นั้น ข้ารู้ว่าพลังปราณไฟโลกันต์ของเ้า ยังตื่นไม่เต็มที่ เห็นข้าเป็เช่นนี้ข้าก็เป็ศิษย์มีครู”
กวนเสี่ยวถงนึกแปลกใจ แม้นางจะใช้พลังไฟและความร้อนซัดสาดใส่เขา แต่เหตุใดเขาถึงรู้ว่าพลังนั้นคือปราณไฟโลกันต์
พระองค์จะสอนหม่อนฉันให้ใช้พลังปราณเยี่ยงนั้นหรือเพค่ะ” หากข้าเก่งเช่นเดียวกับจ้าวหยุ่นหลง ข้าก็จะได้แก้นแค้นและจะไม่มีผู้ใดทำร้ายข้าได้อีกต่อไป ตากลมโตวาวโลด
“แน่นอน! ตราบใดที่เ้าเป็คนของข้า”
“หม่อนฉันขึ้นเกี้ยวเ้าสาวมาก็ต้องเป็คนของพระองค์” กวนเสี่ยวถงรีบพูดเกรงรัชทายาทจะเปลี่ยนใจ นางอยากเก่งกว่านี้ แม้จะรับรู้ถึงพลังของตนมาั้แ่เยาว์วัย แต่แม่นมไม่ให้นางฝึกฝนหรือใช้พลังไปมากกว่าจุดไฟกลุ่มเล็กๆ
“ใช่แล้วถงเออร์ เ้าเป็คนของข้าแล้ว มีชีวิตยืนอยู่เคียงข้างข้า ตายก็เป็ผีฝังเฝ้าสุสานราชวงศ์จ้าว เ้าให้คำสัตย์สาบานกับข้าสิแล้วข้าจะช่วยเ้า”
แค่เพียงคำว่าแก้แค้นให้แม่นม กวนเสี่ยวถงยอมได้ทุกอย่าง นางแปร่งวาจาออกมาด้วยเสียงมั่นคงและแน่นแน่ว
“ข้าสาบาน ซี้ด” ความแสบบริเวณมุมริมฝีปากทำเอานางหลุดเสียงร้อง
“ดี” จ้าวหยุ่นหลงยกยิ่มเ้าเลห์ เด็กน้อยเ้ายังไร้เดียงสายิ่งนัก เ้ายังต้องค่อยๆ เรียนรู้และเติบโตขึ้นอีกมากนักเพื่อให้ทันเหล์เหลี่ยมคน
จ้าวหยุ่นหลงลุกเดินออกไปเปิดม่านกระโจม เรียกหัวหน้าแม่ครัวเข้ามา น้ำต้ำสุกหลายหาบถูกยกเข้ามา
สตรีที่เดินทางมากับกองทัพมีเพียงหญิงคณิกา กับสตรีสูงวัยที่ทำหน้าที่ปรุงอาหารให้คนทั้งกองทัพ กวนเสี่ยงถงไร้ถูกติดตามมากับรถม้า ไม่มีแม้กระทั้งสาวใช้ หากจะให้จ้าวหยุ่นหลงสั่งให้แคว้นเว่ยส่งคนมาปรอนิบัตินางล่ะก็ไม่มีทางเขาจะไม่เปิดช่องให้ฮองเต้แคว้นเว่ยส่งสายสืบเข้ามาอยู่ใกล้ตัวเขาได้
“หัวหน้าแม่ครัวจะเป็คนมาดูแลเ้าจนกว่าจะเดินทางกลับถึงแคว้นจ้าว ตอนนี้เ้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนแล้วมาทานข้าวกับข้า ข้ามีเื่ต้องคุยกับเ้าและเจ้สต้องตอบข้าตามความจริงทุกอย่าง"
หัวหน้าแม่ครัวเดินเข้ามาถวายความเคารพก่อนจะประคองกวนเสี่ยวถงลงจากเตียงบรรทมเดินหายเข้าไปหลังม่านกั้นหญิงวัยกลางคนลอบมองรอยซ้ำสีม่วงที่ริมฝีปากบาง ก่อนจะซ่อนสายตาเวทนาองค์หญิงพระองค์นี้ กรรมอันใดหนอเด็กตัวเท่านี้ก็ต้องถูกส่งมารองรับอารมณ์รัชทายาท เมื่อถอดชุดเ้าสาวสีแดงทั้งหมดออก แม่ครัวก็แปลกใจขึ้นมาอีกหน เมื่อคืนเป็คืนเข้าหอ แล้วเหตุใดองค์หญิงไม่มีร่องรอยการผ่านคืนวสันต์แม้แต่น้อย นอกจากรอยที่มุมปากแล้วมีเพียงรอยแดงที่ซอกคอขาวผ่องเพียงรอยเดียวเท่านั้น หมายความว่าองค์รัชทายาทไม่โปรดองค์หญิงจากแคว้นเว่ย
1K
