ชายหนุ่มเดินผ่านตู้โชว์หน้าร้านบนถนนสายหนึ่งในกรุงอัมสเตอร์ดัม บรรดาตุ๊กตาน่ารักดึงดูดให้หยุดชมก่อนผลักประตูเข้าไปภายในร้านคนขายหยิบตุ๊กตานานาชนิดให้เลือกสุดท้ายส่ายศีรษะว่าไม่มีตุ๊กตารูปสัตว์ที่เขา้า
หลังมื้อค่ำเพียงลำพังในร้านอาหารย่านใกล้เคียงเขากลับเข้าห้องพักของโรงแรมระดับกลางถอดเสื้อโค้ตสีเข้มที่เปียกฝนตกเปาะแปะตรงบ่า มองยังกรอบรูปครอบครัวบนโต๊ะเขียนหนังสือข้างหน้าต่างแม้ทำงานที่นี่เพียงสองสัปดาห์เขาก็หอบหิ้วกรอบรูปมาตั้งเรียงเป็ธรรมเนียมประจำตัวตลอดสองปีที่ตระเวนฝึกงานหลายประเทศในยุโรปและฟากฝั่งอเมริกาไม่ว่าจะเปิดประตูก้าวสู่ห้องพักซ้ำซากจำเจเพียงใดเขาก็ได้เห็นครอบครัวเป็อันดับแรกมันพูดกับเขาว่ามีคนห่วงหาอาทรแม้ห่างไกลกันครึ่งโลก
หมดหน้าที่การงานตลอดวันก็ถึงเวลาส่วนตัวอันสุขสงบชายหนุ่มลงนั่งพิมพ์ข้อความ
หนูจ้าได้รับสมุดบันทึกจากอัมสเตอร์ดัมหรือยัง
ดอกไม้กับสายน้ำที่นี่ให้อารมณ์คนละแบบกับของบ้านเรา
แต่ก็ต่างสวยงามสมุดที่ส่งไปล่าสุดคงเป็เล่มสุดท้าย
ที่พาหนูจ้าเที่ยวผ่านจ.ม.และภาพถ่าย
ต่อไปเราจะได้เที่ยวด้วยกันจริงๆ เหมือนเดิม
พี่จะกลับบ้านแล้ว...ดีใจไหม
เหลือแค่ไปจัดการธุระที่อังกฤษให้เรียบร้อย
คงถึงบ้าน่ต้นเดือนหน้า
หลัง ๆเราแทบไม่เขียนถึงพี่เลย เด็กี้เี
ขยันเรียนขนาดนั้นเลย...จริงน่ะ
พิมพ์ลงท้าย คิดถึงมากลงชื่อ พี่อ้วน ก่อนกดส่งข้อความ
ภายนอกหน้าต่างแทบมืดสนิทฝนพรำบาง ๆ แต่เย็นเยียบ นึกย้อนเื่เก่า ๆ เขาเจอน้องครั้งสุดท้ายที่ริมน้ำวันนั้นจอมแกล้งน้ำตาอาบแก้ม เขาไม่ชอบเห็นน้องร้องไห้เลยคิดแล้วน่าแปลกใจอยู่เหมือนกัน...ไม่น่าเชื่อว่าจะไม่ได้เจอกันอีกนับจากวันไปลาเขาปล่อยตัวพิงพนักเก้าอี้มองรูปถ่ายบนหัวโต๊ะ หยิบภาพหนึ่งขึ้นมาน้าแก้วยิ้มชื่นบานชิดข้างหนูจ้าในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยที่สดใสเ้าของรูปส่งมาให้ตามที่เขาขอเป็ที่ระลึกในวันเริ่มต้นชีวิตนักศึกษาของเธอล่วงมาหลายปีรอยยิ้มกระจ่างของเด็กปีหนึ่งยังคงเอี่ยมอ่องเช่นเดียวกับเด็กหญิงเห่อชุดนักเรียนใหม่หัวจรดเท้าในวันเปิดเทอม
บรรยากาศเหงาหม่นๆ กลางบ้านเมืองอื่น การคิดถึงผู้เป็ที่รักเท่านั้นช่วยอุ่นหัวใจภารินธรเหลียวมองหยดฝนชะผนังกระจกอ้างว้างเื้ั ทุกอย่างในชีวิต่ที่พ่อจากไปช่างกะทันหันและทั้งชีวิตก็เปลี่ยนไปด้วยเพราะอย่างนี้ถึงดีใจมากที่จะได้กลับบ้านสักทีเขาถอนสายตาจากเม็ดฝนโรยเซื่องหงอยกลับมาจอคอมพิวเตอร์แม้เขียนหาน้องเป็กิจวัตรแต่มักได้รับข้อความตอบกลับไม่จุใจ และเพียงนาน ๆ ครั้งหนูจ้าร้ายนัก
ถึงอย่างไรได้เวลากลับบ้านแล้ว
1K
