บทที่ 20
ความละโมบในชีวิตและความกลัวตาย
“ บัดซบ!” เมื่อเห็นการกระทำของผู้นำสิบ เซียวหลงก็แค่นเสียงอย่างเ็า ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชังถาโถมอย่างรุนแรง ผู้นำสิบทั้งขี้ขลาดและไม่ไยดีต่อความตายของสหาย สนใจเพียงชีวิตของตัวเอง
เซียวหลงก็ยิ่งเกลียดมากขึ้นไปอีก หากเขาเป็ดั่งผู้นำหก ที่ไม่หวาดกลัวต่อความตาย เซียวหลงจะยังที่จะบังเกิดความสงสารขึ้นมาบ้าง
“ ไอ้คนแบบนี้สมควรตายเป็คนแรก!” ดวงตาของ เซียวหลงจ้องมองและหลีกเลี่ยงการโจมตีของผู้นำหก และไล่ตามไปยังทิศทางที่ผู้นำสิบที่คิดจะหลบหนี
"สารเลว!" สีหน้าของผู้นำสิบเปลี่ยนไปอย่างมาก ดูเหมือนเขาจะมีโทสะ เขาคำรามร้องว่า: "เหตุใดเ้า้าสังหาร เ้าควรไปต่อสู้กับผู้นำหกก่อนหรือไม่?"
อย่างไรก็ตาม โดยไม่ต้องรอให้เซียวหลงตอบกลับ ผู้นำหกในอีกด้านหนึ่งได้ะโออกไปว่า: "ผู้นำสิบ ไอ้คนขี้ขลาด! หลังจากสังหารเขา ข้าจะเลิกคบหากับเ้า! ไม่สิ...
ข้าจะรายงานผู้บังคับบัญชาเจ็ด เกี่ยวกับสิ่งนี้ เขาเกลียดที่สุดในชีวิตคือ คนขี้ขลาดอย่างเ้า ที่รักตัวกลัวตาย
ในเวลานี้ใบหน้าของเซียวหลงมืดมนถึงขีดสุดแล้ว ความโกรธและความตั้งใจในการสังหารของเซียวหลงได้แตกออกอย่างสมบูรณ์แล้ว
“ เ้าคิดว่าตนเองจะได้กลับไปอย่างรอดชีวิตหรือ?” ดวงตาของเซียวหลงจ้องมอง ทันใดนั้นเขาก็หยิบตราประจำตัวออกมาจำนวนหนึ่ง และโยนมันไปทางผู้นำหก
จากนั้นผู้นำหกรู้สึกประหลาดใจ และเอื้อมมือออกไปโดยไม่รู้ตัว เพื่อคว้าเอาตราประจำตัวที่เซียวหลงโยนมาให้เขา ทันใดนั้นร่างกายของเขาก็หยุดนิ่งชะงัก
เมื่อมองไปที่ตราเบื้องหน้า ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและใ!
"นี่มันตราประจำตัวของผู้นำหนึ่ง เขาถูกสังหารไปแล้วหรือ?" ผู้นำหกบ่นพึมพำกับตัวเอง ในดวงตาปรากฏความตื่นตระหนกสุดขีด
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่เขาอยู่ในภวังค์ จู่ ๆ ก็เกิดเสียงกรีดร้องโหยหวน และหาที่เปรียบมิได้ ดังมาจากที่ไกล ๆ เซียวหลงได้ใช้โอกาสที่จะสังหารผู้นำสิบ และแทงทะลุหัวใจของผู้นำสิบ ด้วยดาบเขี้ยวพยัคฆ์!
“ อา...เ้าตัวแสบ เ้าสังหารผู้นำใหญ่ และผู้นำสิบ! ข้าจะสังหารเ้า และล้างแค้นให้พวกเขา
ผู้นำหกโมโหในทันที ะเิพลังของเขาออกมา ดวงตาของเขาก็กลับกลายเป็สีแดงก่ำ เสียงคำรามที่รุนแรง โดยไม่คำนึงถึงสิ่งใด เขาเข้าต่อสู้กับเซียวหลง
เมื่อเห็นดังนั้น เซียวหลงถอนหายใจ ในความเป็จริง ในบรรดาผู้นำทั้งหมด ผู้นำหกเป็คนที่ให้ความสำคัญกับความรักและความยุติธรรม และไม่หวาดกลัวต่อความตาย น่าเสียดายที่เขาเลือกผิด และกลายเป็ศัตรูของเซียวหลง
“ ทักษะดาบเขี้ยวพยัคฆ์า!” ใบหน้าของเซียวหลงมีท่าทางที่เคร่งขรึมและจริงจัง ในตอนนี้ผู้นำหก ได้รับาเ็อย่างหนักจาก "คำสาปพู่กันเทพเ้า" แม้แต่เกราะซวนกวงก็แตกสลายไป... แล้วจะเป็คู่ต่อสู้ของเซียวหลงได้อย่างไร?
"ฉึก!" ด้วยเสียงเบาๆ ดาบเขี้ยวพยัคฆ์ในมือของ เซียวหลง แทงทะลุหัวใจของผู้นำหกในทันที ผู้นำหกเบิกตากว้างทันที เหลือเพียงลมหายใจ แต่ไม่สามารถหายใจได้ ในดวงตาดูเหมือนเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจที่ตาย
รวมทั้งความสงสัยที่มีวันได้รับรู้ความจริง
"ซู๊ด" เซียวหลงสูดลมหายใจยาว หลังจากสังหารผู้นำหกแล้ว เซียวหลงก็รู้สึกไม่มีความสุข กลับรู้สึกหนักใจเล็กน้อย ท้ายที่สุดแล้ว คนที่เขาสังหารทั้งหมด ก็คือสมาชิกในตระกูลเซียวอยู่ดี!
การสังหาร "ตระกูล" ของเขา ด้วยมือของเขาเอง ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม มักจะทำให้เขารู้สึกหนักอึ้งในใจ
“ บางทีพวกเขาไม่ได้เป็คนชั่วช้า อย่างน้อยผู้นำหกคนนี้ ก็เป็คนที่ให้ความสำคัญกับความรักและความเป็ธรรม เซียวหลงถอนหายใจ“ บางทีพวกเขาอาจจะมองกันคนละมุม หากมองจากมุมของผู้าุโใหญ่ วิธีที่ถูกต้องที่สุดคือการสังหารข้า! "
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ดวงตาของเซียวหลงก็ตกตะลึง และเขาก็พูดว่า: "ไม่ว่าในกรณีใด ๆ ก็ตาม ข้าต้องกำจัดผู้าุโใหญ่! และรวมตระกูลเซียวทั้งหมดเท่านั้น จึงจะสามารถหยุดสถานการณ์ที่ไร้เหตุผลเช่นนี้ได้!"
"ยิ่งไปกว่านั้น วายร้ายตัวจริงอย่างผู้นำสิบที่รักตัวกลัวตาย และเห็นแก่ตัว จะต้องถูกกำจัดออกจากตระกูลเซียวอย่างสิ้นเชิง!" เมื่อคิดถึงเื่นี้ เซียวหลงก็ตัดสินใจอย่างแน่วแน่อีกครั้ง
ในเวลานี้ ในที่สุดผู้นำหกก็หมดลมหายใจเฮือกสุดท้าย และล้มลงกับพื้นจนตาย
"ขอแสดงความยินดีกับเ้าของร่าง ฆ่าผู้ฝึกตนแห่งอาณาจักรถงซวนจำนวน 2 คน ได้รับค่าประสบการณ์ 200 คะแนน รับน้ำหมึกดั้งเดิมจำนวน 200 หยด"
"ค่าประสบการณ์ในปัจจุบันคือ 630/600 คะแนนปัจจุบัน มีน้ำหมึกดั้งเดิมจำนวน 2390 หยด
พลังปัจจุบัน ท่านได้รับการอัปเกรดเป็ระดับ 7 ค่าประสบการณ์ปัจจุบันคือ 30/700 คะแนนขีดจำกัดสูงสุดของพลังปราณ เพิ่มขึ้นเป็ 700 คะแนน "
เสียงของระบบดังขึ้นมาอยู่ภายในใจ หลังจากการเลื่อนระดับอีกครั้ง ใบหน้าของเซียวหลงก็แสดงรอยยิ้มแห่งความโล่งใจ
ตอนนี้เขามาถึงระดับ 7 ของขั้นเหลียนตี้แล้ว และใกล้จะทะลุไปถึงอาณาจักรถงซวน
ตามการคาดการณ์ของเซียวหลง ในสถานการณ์ปัจจุบันของเขา อย่างน้อยเขาต้องไปถึงระดับที่สูงกว่าระดับของถงซวน เพื่อที่จะรับรองว่า เขาจะปลอดภัยอย่างแท้จริง
เซียวหลงไปที่ร่างของผู้นำหก และปิดตาของเขาลงไปด้วยมือของเขา และพูดด้วยเสียงเบา ๆ "เ้าจากไปอย่างสงบเถอะ จากนี้ไปไม่ต้องเข้าร่วมในการต่อสู้ของตระกูลของเซียว ถ้าเ้าอยากจะโทษจริง ๆก็โทษตัวเองที่ตัดสินใจผิดเถอะ! "
เซียวหลงถอดตราประจำตัวของผู้นำหก และไม่ได้ค้นร่างของเขา
ต่อมาเซียวหลงเดินไปที่ร่างของผู้นำสิบ และเตะศพของเขาไปหลายครั้ง สำหรับชายที่โลภและเห็นแก่ตัวเช่นนี้ แม้ว่าเขาจะตายไปแล้ว เซียวหลงก็ยังเกลียดเขาอยู่มาก
เซียวหลงไม่ลังเลที่จะเก็บเกี่ยวร่างของผู้นำสิบ แต่รู้สึกผิดหวัง ที่พบว่านอกจากดาบธรรมดาที่ไร้ประโยชน์แล้ว มีเพียงตราประจำตัวของผู้นำสิบเท่านั้น
ในตอนแรกเซียวหลงรอคอยที่จะได้รับยันต์การโจมตีอีกหนึ่งหรือสอง ตอนนี้ดูเหมือนว่าด้วยทรัพยากรทางการเงินในปัจจุบันของตระกูลเซียว แม้แต่ผู้นำเหล่านี้ก็ไม่สามารถพกยันต์การโจมตีหนึ่งชิ้นสำหรับแต่ละคน
"โอ้ดูเหมือนว่าตระกูลเซียว จะยังยากแค้นเกินไป! อย่างน้อยที่สุดภายในสี่ตระกูลใหญ่ ก็ยังคงมีความไม่มั่นคงทางด้านการเงิน
เซียวหลงอ้าปากค้าง และอดไม่ได้ที่จะบ่นอุบอยู่ภายในใจ จากนั้นเซียวหลงไม่ได้วางแผนว่าเขาจะอย่รอที่นี่ เขาหยิบเส้นผมอีกเส้นหนึ่งออกมา และใส่ไว้ในช่องของเข็มทิศดารา
"เป้าหมายต่อไป ผู้นำเก้า!" ด้วยรอยยิ้มจาง ๆ เซียวหลงก็ก้าวเดินไปบนเส้นทางต่อไป คราวนี้เป้าหมายของเขาคือ ผู้นำเก้า ในระดับเก้า ของอาณาจักรถงซวน!
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาเสียชีวิตภายใต้ดาบของเซียวหลง
เขานั้นไม่เข้าใจ..จนกระทั่งเขาสิ้นใจว่า การฝึกฝนของเซียวหลงเป็เพียงระดับ 7 ของขั่นเหลียนตี้ เหตุใดจึงสามารถสังหารเขาได้อย่างง่ายดาย ในระดับ 9 ของอาณาจักรถงซวน?
อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา เซียวหลงได้สังหารผู้นำแปดของระดับเก้า อาณาจักรถงซวน ผู้นำแปดนี้มีแข็งแกร่งมาก
จนกระทั่งเขาเสียชีวิตจากการต่อสู้ เขาก็ไม่ได้แสดงความหวาดกลัวใด ๆ ออกมา!